ตอน 18: Chapter 18

ตอน ที่ ๑๘

ห้องสมุดหลวง

ปัลนา (เก้าขวบ)

เวทมนตร์น่ะ

ขึ้นอยู่กับปริมาณความรู้และความสามารถในการจินตนาการ

พอได้ความรู้ แล้วนึกภาพการมีอยู่ของเวทมนตร์ตามหลักการนั้น

แล้วก็ต้องมีพลังเวทมนตร์พอที่จะแสดงผลในโลกความเป็นจริงผ่านวงจรเวทมนตร์ในร่างกาย

กับทักษะในการควบคุมมัน ไม่งั้นเวทมนตร์ก็คงไม่ทำงานหรอก

จอมเวทตัวน้อยถูกสั่งให้

อ่านหนังสือไปเรื่อยๆ เพื่อเพิ่มพูนความรู้และประสบการณ์

ตัวฉันเองก็ถูกให้ไปห้องสมุดทุกวันเหมือนกันนะ

หนังสือ... ไม่ชอบเหรอจ๊ะ?

ใคร... คุณน่ะ?

หืม... แล้วไงล่ะ?

แว่นโต...

ผมก็เป็นคนที่ถูกบังคับให้มาที่นี่เหมือนกันนะ

ถ้าไม่ชอบหนังสือ ก็ลองอ่านเล่มนี้สิ

ห้องสมุดน่ะ ไม่ใช่แค่สถานที่สำหรับเรียนเวทมนตร์เท่านั้นนะ

นี่มันอะไรกันเนี่ย...

คืน... เดี๋ยวจะโดนดุ

สุดท้ายก็หนังสืออยู่ดี

ให้ใครล่ะ?

ตรงนี้ ไม่มีพ่อกับแม่ของเธอมาด้วยนะ

●●●●

สูงเป็นสองเท่าของหัวฉันเลย

อ่านหนังสือมากไป จนถอดแว่นไม่ได้

คนที่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

นี่แหละคือการได้พบกับเขา

ฉันก็เลยไม่เกลียดห้องสมุดขนาดนั้นแล้วล่ะ

เขาเป็นอัจฉริยะเลยล่ะ

ผมไม่ชอบการใช้ชีวิตแบบเก็บตัวอยู่ในเปลือกหอยหรอกนะ

ทั้งความรู้และทักษะในการควบคุมพลังเวทมนตร์ของเขาก็ไร้ที่ติ

เพื่อตอบสนองความต้องการทางความรู้

เขาก็ออกไปค้นคว้าเรื่องที่สงสัยอย่างไม่ยั้งมือเลย

ฉันก็คอยติดตามเขาอยู่แบบนั้น

พุ่บ

อยู่ๆ ก็กลายเป็นเรียกเขาว่า "อาจารย์" ซะงั้น

แค่หนังสืออย่างเดียว... มันก็ยังมีเรื่องที่ยังไม่รู้อีกตั้งเยอะแยะเลยนะ

ท่านอาจารย์พยายามจะรู้ทุกสิ่งเลย

ท่านจะพูดถึงอุดมคติที่ว่า "ถ้าเป็นแบบนี้ก็คงจะดี"

แล้วก็ลงมือทำเพื่อทำให้มันเป็นจริง

แต่ว่านั่นก็เป็น

ทั้งจุดแข็ง

และก็เป็นจุดอ่อนด้วยนะ

หา!?