ตอน 39: Chapter 39

มังงะเล่มที่หนึ่งถึงเจ็ด วางขายอย่างดีเยี่ยมเลยนะ!!

ชาวบ้านระดับเลเวล 999

ตอนที่ 39

—อลิสจัง?

ถ้ำโบราณใกล้เมืองวาลมัน

ค่ะทุกคน~

ที่นี่คือไฮไลท์ของทัวร์เมืองวาลมันค่ะ

จะเป็นสถานที่ที่ดาบศักดิ์สิทธิ์ในตำนานได้หลับใหลค่ะ~

...แต่ว่า

ดาบศักดิ์สิทธิ์นั่นไปอยู่ที่ไหนกันนะ?

ดาบศักดิ์สิทธิ์ถูกเก็บไว้โดยที่

ชาวบ้านที่คุณรู้จักกันดี

ได้นำไปขายให้กับพ่อค้าแล้วค่ะ~

ฉะ...ฉากฐานที่พังยับเยินนี่คือ...?

นั่นก็เป็นฝีมือของชาวบ้านชื่อดังคนนั้นเหมือนกันนะ~

เอาล่ะค่ะ ต่อไปนี้จะเข้าสู่ช่วงพัก 30 นาทีนะคะ~

ใครที่อยากจะออกมาเดินชมภายในถ้ำ

รบกวนเรียกเจ้าหน้าที่ที่ติดตามไปได้เลยนะคะ

อ่า... เหนื่อยจัง

เพราะในถ้ำมันปลอดภัยขึ้นง่ายแล้ว

ในเมื่อการปราบมอนสเตอร์ง่ายขึ้นด้วยพลังของเผ่าปีศาจแล้ว

ไอ้เดวิดนั่น...

ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำเลยนะ!

ดันคิดเรื่องค้าขายไร้สาระขึ้นมาให้ซะอีก

กลับไปแล้วต้องให้เลี้ยงอะไรสักอย่างแน่ๆ...

อ่า... น่ารำคาญชะมัด

แง้

...แต่ว่า

คู่ต่อสู้ที่เก่งกาจแบบนี้

บลูเดวิล

จะโค่นลงได้ในครั้งเดียวเลยเหรอเนี่ย...

เลเวล 143 ปาลนา

ตัวเองนี่ฝึกฝนมาได้ดีเหมือนกันนะ

เสียงนี่คือ...

อ๊ะ!

สำเร็จแล้ว!

ได้มาแล้ววว!!

ได้อะไรออกมานะ~?

คุณปาลนา!?

!?

อย่างที่คิดไว้นี่เอง วันนี้ก็มาด้วยสินะ

แล้วงานของคุณล่ะ ทำยังไงบ้าง?

คิ้ว... หลุดออกมาในช่วงพักเลย...

แต่ว่านี่ก็เป็นงานที่ยอดเยี่ยมเหมือนกันนี่นา...

งานเหรอ

ว่าแต่ ทำไมคุณปาลนาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ...?

กว่านั้นอีก!

วันนี้เป็นหน้าที่ของฉันที่ดูแลทัวร์ค่ะ

ถึงแม้ว่าความปลอดภัยที่นี่จะได้รับการรับประกันแล้วก็ตาม

แต่ว่าอันตรายก็ยังมีหลงเหลืออยู่นะคะ?

ลูกสาววัยรุ่นอย่างฉันจะอยู่คนเดียว...

ถ้าโดนไอ้พวกแปลกๆ โจมตีจะทำยังไงล่ะ?

ไม่เป็นไรหรอก ถึงฉันจะเป็นเผ่าปีศาจก็เถอะ

นอกจากนั้น ก็สู้ได้อย่างสง่างามเลยนะ

เลเวล 118 อลิส

เขาว่าเผ่าปีศาจนี่เลเวลจะขึ้นตามการเติบโตสินะ...

ขึ้นมาเยอะจนน่าตกใจเลยนะเนี่ย

ถึงจะพยายามฝึกฝนอย่างสุดชีวิตแล้วก็ตาม...

ให้ตายสิ

สมัยก่อนนี่น่ารัก อ่อนโยนกว่านี้ตั้งเยอะเลย~

เป็นห่วงมากเกินไปแล้วนะเนี่ย

ตัวเองเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์แล้วนะ

ผู้ใหญ่เหรอ~?

...ไม่ใช่เด็กเวรอายุ 16 ปีนะ

ดะ เด็กเวร!?

ยังไงซะ!

อย่าทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วงมากเกินไปสิ

ถ้าจะออกไปข้างนอก คราวหน้าก็บอกใครสักคนก่อนนะ

...ขอโทษค่ะ...

ว่าแต่ คุณน่ะ

เมื่อกี้บอกว่าได้อะไรมาสักอย่างนี่...

เอ๊ะ นี่เหรอ?

ยังเป็นแค่บล็อกสปอนที่ เพิ่งปรากฏขึ้นมา

ผ้าที่พันอยู่บนเขาของเธอนั่น...

วัสดุนั้นน่ะ!

ถ้าเผ่าปีศาจใส่สิ่งนี้ มันจะหยุดปล่อยมานาออกไปนะ

ก็เลยอยากได้เยอะๆ เพื่อไม่ให้มอนสเตอร์เพิ่มขึ้นไง

มันเป็นของหายากมากเลยนะ!

...ซื้อมาก็ดีไม่ใช่เหรอ?

แถมหนึ่งชิ้นยังราคาตั้งสองทองอีกด้วยนะ!!

ซื้อไม่ไหวเลยล่ะ...

ฟู่...

ผ้าเช็ด...

ด้วยอันนี้ก็จะทำเครื่องประดับสำหรับติดบนเขา

แบบที่ทุกคนอยากจะใส่ ทั้งเท่และน่ารัก

การเอาผ้ามาพันบนเขาให้มนุษย์น่ะ

ยังมีพวกเผ่าปีศาจที่ยังต่อต้านอยู่นะ...

...เป็นความฝันของไอ้หมอนั่นเหรอ?

อืม

ก็เป็นความฝันของฉันเหมือนกันนะ

...เป็นงานที่ยอดเยี่ยมเลยล่ะ

อาฮะฮะ...

ว่าแต่ คุณปาลนาฝากกล่องข้าวของเดวิดมาให้ด้วยนะ

เอ๊ะ! เย้!!

อ๊ะ...

คุณปาลนาไม่กินเหรอคะ?

หืมมม...

ฉันจะกินทีหลังตอนหิวเอง

อ้า...

นี่จ้ะ เชิญค่ะ

เพราะฉะนั้น...ฉันไม่ได้หิว

0

ตาของฉันมันโกหกไม่เป็นหรอกนะ

ความรู้สึกก็ดีนะ

นี่มันกล่องข้าวของคุณพัลนะไม่ใช่เหรอ?

ช่วงนี้สัญชาตญาณของเธอแหลมคมขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ...

ค่ะ

อาาาา~

งั้นที่เหลือทั้งหมดฉันจะกินเองนะ

ของฉันน้อยเกินไปแล้วนะ!?

คุณปาลนาคะ...

ทุกคน...เป็นยังไงกันอยู่คะ

ไม่เป็นไรหรอก

ทีนาก็แค่ไปฝึกวิชาเฉยๆ แล้วคุณคูช่าก็ไม่ยอมแพ้ไอ้หมอนั่นหรอกนะ

ส่วนคุณเร็กซ์ล่ะคะ...?

เขา...ไม่รู้สิ

อืม ดูเหมือนจะทำอะไรเสี่ยงๆ ไปเยอะเลย

ตอนที่ออกไปข้างนอกทำหน้าตึงๆ ด้วยล่ะค่ะ...

นี่ๆ สู้ๆ นะ!

ไม่เป็นไรหรอก เขาก็แค่คนโง่

เดี๋ยวเขาก็จะโผล่กลับมาเองแหละ

อืม...จริงด้วย!

เอาล่ะ! พักเบรกเลิกแล้วนะ!

ทัวร์กลับนี่เธอต้องช่วยด้วยนะ

ได้เลยค่ะ!

ถนนไคโด

ทุกท่านนนน~

จนกว่าจะกลับนั่นแหละคือทัวร์นะจ๊ะ~

คุณอลิสทำหน้าแบบนั้น เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ~?

อะ...เปล่า...

รอยยิ้มเพื่อการค้า...

เป็นกอบลินมอส (เวอร์ชันสี่) น่ะ

ใจเย็นๆ นะคะ

น่ารำคาญจัง...

ความปลอดภัยของทุกท่านจะ由เจ้าหน้าที่ดูแลเองค่ะ

ไม่จริงน่า...

เวทมนตร์สายฟ้า...

มีอยู่ด้วย

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ คุณปาลนา!

ในเมื่อฉันมาถึงแล้ว

ก็อุ่นใจได้แล้วล่ะ!

อีกฝ่าย...ก็เป็นบ้าเหมือนเดิมสินะ

เจอครั้งแรกแล้วพูดแบบนั้นเลยเหรอ!?

ไม่เจอกันนานเลยนะ! คุณเร็กซ์!

เธอเป็นอะไรน่ะ...

เป็นแฟนฉันเหรอ?

พูดอะไรน่ะ? นั่นมันคุณอลิสต่างหากล่ะ?

ห๊ะ?

คุณอลิสต้องตัวเล็กกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?

ขนาดประมาณเข่าฉันเลยนี่นา--

มันใหญ่กว่านั้นอีกนะ!

นี่สิ ยังไม่เชื่ออีกเหรอ?

เขา...

อะไรกันเนี่ย...

...โตเกินไปไหมเนี่ย...?

ดูเหมือนคุณจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนะ

เอ่อ ไม่ใช่นะ!

ฝึกหนักขนาดนี้เองนะ

เอาล่ะ กลับกันเถอะ

ทุกท่านนนน~ ขออภัยที่ทำให้วุ่นวายนะครับ~

เฮ้ อย่าทิ้งฉันไว้สิ

ไม่ได้เจอกันนานนะ!!

ทำไมล่ะ

คลับของวาลมันทาคาโกะ

เหม็นชะมัด!!

โดยรวมแล้วเหม็นไปหมดเลย!

กลิ่นเหม็นเน่าของแกมันล้นออกมาจากจาน! ทำให้ใหม่นะ!

ไอ้บัดซบ...

จานที่แกล้างได้นี่ด้อยกว่าน้ำลายของพวกเราผู้สูงศักดิ์ซะอีก!

เคนตะ อุรุสวาลมัน เป็นมอนสเตอร์ติดโรคซึมเศร้าระดับโคตรๆ เพราะผูกพันกับทาคาโกะตอนหลุดออกมาจากที่นั่น

เมเมโนอุ...

คุณอลิส!!

ช่างเป็นภาพที่น่าเกลียดอะไรเช่นนี้...

ร้านนี้ทำไมถึงไม่ปิดตัวลงได้เนี่ย...?

เหมือนเดิมเลยสินะ...

คุณเร็กซ์!?

กลับมาแล้วสินะ!

สบายดีใช่ไหม?

ของจริงเหรอ!?

อ่า เธอเองก็ดูแข็งแรงดีนี่นา

ก็น่าจะมีเรื่องที่ต้องพูดถึงด้วยนี่นา ถึงมาที่นี่

เดวิดก็จะตามมาทีหลังนะ

แต่ก็กลับมาอย่างกะทันหันนี่นา

อย่างนั้นเองสินะ

แล้วท่านไปอยู่ที่ไหน ทำอะไรมาล่ะ?

พวกคุณหายไปแล้วมันลำบากจะตายเชียว!

ผมก็คือ... กำลังฝึกฝนอยู่

เพื่อจะได้พลังที่แข็งแกร่งกว่าตอนนี้น่ะครับ

ทั้งที่มันสงบสุขแล้วแท้ๆ...

นั่นมัน...สินะ...

ถ้าไม่ยอมพูด ก็ไปล้างห้องน้ำมาซะ...

ต้องเลียด้วยลิ้นนะ? โอเคไหม?

เสียงดังน่ารำคาญโว้ย!

ฮ๊ะ!

อุ๊าาา...

ติ... คุณตินะ!?

มาอยู่ที่นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่!?

คุณเมโนอุก็มีรสนิยมแบบนั้นแล้วสินะ

นี่มันไม่ใช่แบบนั้นนะ คุณตินะ!

แกรกๆ

--ใจเย็นๆ หน่อยสิ!

หืม? เอ๊ะ!?

คุณอลิสจังเหรอ!?

เดี๋ยวนะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย!

เกือบจะเหมือนเดิมเลย!?

ตอนแรกมันแค่ระดับหัวเข่าฉันเองนะ!

ไม่เล็กขนาดนั้นนี่นา...

แบบนี้ฉันจะกลายเป็นตัวเล็กที่สุดไปซะแล้วนะ!!

ไม่รู้สึกว่ามันจะยาวขึ้นจากนี้เลย...

เอ่อ ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...

คุณตินะก็กลับมาตามหลังคุณเร็กซ์อีกด้วย

อืมมม...

ดูเหมือนจะมีอะไรแอบซ่อนอยู่นะ

พวกคุณสองคนไปประชุมกันเหรอ?

ส่วนเรื่องนั้นน่ะ

เดวิด!?

ให้ฉันอธิบายให้ฟังเองดีกว่าค่ะ

ที่ท่านเร็กซ์กับคุณตินะกลับมาในเวลาเดียวกันน่ะ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญนะ

...?

ผมได้บอกล่วงหน้าไว้แล้วว่าพวกท่านจะกลับมาในวันนี้

หมายความว่ายังไง?

คุณปัลนา...

คุณกระจกจำได้ไหมว่าได้สัญญากับกษัตริย์ของอาณาจักรนี้

เงื่อนไขที่จะรักษาโลกใบนี้ไว้โดยไม่ต้องรีเซ็ตมัน

...ก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

มันไม่ใช่เรื่องไปช่วยโลกอะไรแบบนั้นเหรอ?

ใช่แล้วค่ะ ถูกต้องเลย

คือการไปทำให้การช่วยเหลือนั้น...สำเร็จภายในห้าปี

นั่นแหละคือเงื่อนไขค่ะ

รีเซ็ต...เหรอ

ถ้าไม่ได้ 'การช่วยเหลือ' ที่พระราชาชิมอนปรารถนา

ก็จะถูกส่งกลับไปสู่โลกที่มนุษย์กับปีศาจสู้กันเหมือนเดิม...

จะถูกรีเซ็ตไปสินะ

'ฉากต่อไป' นี่หมายถึงอะไร?

การช่วยเหลือมันคือทำอะไรเป็นพิเศษเหรอ?

ปล่อยไว้แบบนี้...

แค่รอการกลับมาของคุณกระจกอย่างเดียวก็พอเหรอ...

กับพระราชาชิมอน ผู้เป็นหนึ่งในผู้ดูแลโลกใบนี้

มันก็ผ่านไปสามปีกับอีกครึ่งปีแล้วครับ

ผมรู้สึกหวาดกลัวเมื่อจินตนาการถึงความเป็นไปได้ต่างๆ

หากว่าคุณกระจกไม่กลับมา

พวกเราที่เหลืออยู่ก็ต้องทำอะไรสักอย่าง...

ต้องมุ่งหน้าไปยัง 'ฉากต่อไป'

และทำตามสัญญาด้วยมือของเราเองนะ!

แล้วก็

นอกจากการโค่นล้มจอมมารแล้ว

วิธีการไปสู่ฉากต่อไปน่ะ

ที่ถืออยู่ในมือนี่คือ...!!

มีแค่สิ่งเดียวเท่านั้นค่ะ!

ต่อเนื่องจากฉบับเดือนกันยายน