ตอน 40: Chapter 40

ชาวบ้านแห่งทีวี 99

ฉบับคอมิกส์ที่ ๑ ถึง ฯลฯ วางจำหน่ายเป็นที่นิยม!!

เดือนนี้จัดมาสองเล่ม! มาพร้อมหน้ากระดาษเยอะ ๆ เลยนะ!!

มังงะ: อิวาโมโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับ: โฮชิซึกิ เนโกะ ตัวละครต้นแบบ: ฟูมิ

ตอนที่ 40

ดะ...

ดะ ทำไมถึงมีตั้งสองแผ่นเนี่ย!?

นั่นแผ่นเดียว

ก็หนึ่งหมื่นทองไม่ใช่เหรอ?

...ที่จริงแล้วตลอดสามปีที่ผ่านมา

มันก็แค่สองแผ่นเท่านั้นเองครับ

ผมรู้สึกถูกเหยียดหยามกับความแปลกประหลาดของคุณคางามิที่สามารถสะสมทองได้ถึง 500 ในครึ่งปีเลยนะครับ

คาสิโนของเราทำกำไรได้อย่างต่อเนื่องครับ แต่ว่า

แค่นั้นมันก็ยังไม่พอสำหรับเวลา

อย่างที่คิดไว้ ต้องไปปราบมอนสเตอร์ทำภารกิจแล้วล่ะครับ

ไปฝึกวิชาให้ครับ

214!?

ก็ไม่รู้ว่าจะเตรียมตั๋วได้กี่แผ่น

เลยคิดว่าการให้คุณเร็กซ์ที่เป็นวีรบุรุษมาฝึกให้ก่อนคงจะดีที่สุดครับ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...

คุณก็มีพรสวรรค์ที่จะแข็งแกร่งกว่าใคร ๆ นี่ครับ

คุณทีน่าครับ ก็เผื่อไว้ในกรณีที่หาตั๋วได้เยอะ ๆ น่ะครับ

เพราะว่าพระนักบวชที่ถนัดการรักษาสำคัญต่อปาร์ตี้เลยนี่ครับ

...ทำไมถึงซ่อนไว้ล่ะเนี่ย

...แล้วอีกอย่าง ถ้าอย่างนั้นก็ควรจะขอคุณคูจากปราชญ์ดีกว่าไหมล่ะ

ส่วนตัวแล้วก็...

ก็เพราะไม่อยากให้คุณครูลตกอยู่ในอันตรายด้วยน่ะครับ...

ฉันก็แข็งแกร่งขึ้นเยอะเลยนะคะ

เลเวล 136

บางทีก็แอบลองท้าทายมอนสเตอร์ด้วยมือเปล่าเหมือนที่คุณคางามิทำนะคะ

อย่างนั้นเหรอ เก่งจังเลยนะ

เลเวล 143

เดี๋ยวนะ! ทำไมถึงเก่งขึ้นขนาดนี้ล่ะคะ!?

ฉันนี่แหละที่ทำเรื่องบ้าระห่ำที่คุณว่ามาอยู่เรื่อย ๆ เลยนะ

โฮโฮ

คุณปัลนายังอยู่ที่คาสิโนใช่ไหมคะ?

โอ๊ะโอ?

ถ้าคุณคนเก่งจะไปล่ะก็ ตั๋วพวกนั้นจะเป็นของฉันแล้วสินะคะ?

ฉันก็ร่ายเวทมนตร์รักษาได้นี่นา ไม่มีปัญหาใช่ไหมคะ~?

ไม่สิ ๆ!

ก็ควรให้คนที่จะรักษาได้ไปสิคะ!

แล้วก็!

คือว่า...

ฉันก็อยากเจอคุณคางามิเหมือนกันนะคะ

...นั่นมันอะไรกันน่ะ...

ไม่นะ คุณเองก็คิดถึงเจ้าคนนั้นเหรอ...?

ไม่ใช่ค่ะ! ไม่ใช่เด็ดขาดเลยนะ!!

—?

ถ้าพูดแบบนั้น คุณปัลนาต่างหากที่ดูอยากไปแปลก ๆ นะคะ?

ถ้างั้นก็ฉันที่ทั้งโจมตีและรักษาได้นี่แหละดีที่สุดเลย!

ไม่ได้นะ!

ก็คุณฝากเรื่องของตัวเองไว้กับเจ้าคนนั้นแล้วนี่นา

งั้นก็ให้ฉันกับคุณปัลนาไปสิ!

แบบนี้ฉันจะไปได้ยังไงล่ะ!!

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ... เลเวลของคุณทีน่าก็ด้อยกว่าคุณปัลนาจริง ๆ นะ

ฉันได้พูดกับคุณเล็กซ์กับคุณทีน่าคนเดียวเพื่อไม่ให้เป็นแบบนี้ค่ะ...

ในเมื่อชะตากรรมของโลกแขวนอยู่ นี่เราต้องเลือกทางที่ดีที่สุดสิคะ

...คุณไปเถอะค่ะ

คุณเมโนว

สถานการณ์ตอนนี้ คุณก็น่าจะแข็งแกร่งรองจากคุณเร็กซ์อยู่แล้วนะครับ

ยิ่งไปกว่านั้น คือคุณได้ไปถึงตัวมังกรทมิฬมาแล้วด้วย

ทว่า...สำหรับผมแล้ว...

เมื่อมีการรีเซ็ต ทั้งเหล่าปีศาจและมอนสเตอร์จะถูกสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมด

สิ่งที่ถูกส่งต่อและยังคงอยู่ในโลกนี้ มีเพียงมนุษย์เท่านั้นครับ

...เมโนอุเหรอ?

...ก็ได้

จะไม่รู้เหมือนกันว่าฉันจะไหวหรือเปล่า

ตั๋วนั่น...

ยกให้ฉันเถอะนะ เดวิด!

ค...คุณคุรุรุ!?

คุณ...ไม่น่าจะไปเก็บตัวอยู่ที่ปราสาทเหรอคะ?

ถ้าพูดไปมันก็จะยาวนะ

!?

อ๊ะ! คนนี้คือคุณครูลสินะ

บรรยากาศมันต่างกันมาก เลยทำให้ฉันแอบสงสัยนิดหน่อย

ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ คุณครูล!

ครูลเอง!!

นั่นมันการรับรู้แบบไหนกันน่ะ!

.

แล้วเป็นอะไรไปล่ะ การแต่งตัวแบบนั้นน่ะ

คุณคูรุรช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ?

...ตอนที่ฉันจะออกจากเมืองนี้

ก็ได้ฝากข้อความไว้ให้คูรุรแล้วนะ

ตั้งแต่ได้รับคำขอจากคุณเดวิด ผมก็ฝึกฝนอยู่ที่เมืองอยู่พักหนึ่ง

...หมายความว่ายังไงเหรอครับ?

ผม...รู้สึกกังวลน่ะครับ

วัน ๆ ที่ฝึกฝนนั้น...เหมือนนรกเลยล่ะ

แต่...แม้แต่ท่านอาจารย์ที่ดูเหมือนจะไม่มีทางทำอะไรได้

ก็ทำให้ผมตระหนักได้อีกครั้งถึงความสุดยอดของท่าน

0

ว่าท่านต้องผ่านวันที่น่ากลัวแบบนี้มาตลอด

และก็...ว่ามันเป็นไปได้ไหมที่ผมจะรับมือกับมันได้ด้วยตัวคนเดียว...

...เริ่มจะกลัวแล้วล่ะ

พูดเหมือน...เจ้าคนนั้นตายไปแล้วเลยนะ

ฉันเองก็ไม่อยากจะคิดเหมือนกัน!

แต่ถ้าหากว่าเขาไม่ได้มีชีวิตอยู่ล่ะ?

ฉัน...ก็ต้องสู้โดยที่ไม่มีอาจารย์อยู่เคียงข้าง

นั่นแหละคือเหตุผลที่อยากได้เพื่อนเยอะ ๆ

เสี่ยงไปกับความเป็นไปได้ที่เราจะได้ไปด้วยกัน...

อะไรกันเนี่ย ฮีโร่...

...ฉันนี่มันขี้ขลาดจริง ๆ เลย

ถึงจะเป็นฮีโร่ก็ยังเป็นแค่หนุ่มน้อย...

ความเอาใจใส่ของฉันมันยังไม่พอสินะคะ

เดวิด

ที่ว่าผมแอบไปฝึกวิชาอยู่คนเดียว

การไปตำหนิคุณเร็กซ์มันผิดแล้วนะครับ

...คุณคูรุร

ผมกำลังเตรียมตัวเพื่อไปยังที่ของท่านอาจารย์ ผมจะก้าวต่อไป

ข้อความนั้นมีแค่แค่นั้นเองครับ

มันไม่ใช่การขอความช่วยเหลือเลยแม้แต่น้อยนะครับ

แล้ว...ทำไมคุณถึงไม่บอกอะไรเลยล่ะครับ?

ถ้าพูดไปคุณก็น่าจะหยุดเองไม่ใช่เหรอ?

นั่นก็เลยขอให้คุณเดวิดไปบอกกับคนในปราสาทว่าฉันกักตัวอยู่ที่ห้องส่วนตัว

ถึงจะมีข้อความของคุณเร็กซ์เป็นจุดเริ่มต้นก็เถอะ

แต่เดิมทีฉันก็ตั้งใจจะตามคุณคางามิอยู่แล้ว

แต่น่าเสียดายที่ฉันซึ่งระดับต่ำแบบนี้คงไม่มีประโยชน์อะไรหรอกค่ะ

ดังนั้น

ผมกลับไปที่ปราสาทเพื่อไปพบคุณพ่อครับ

!?

คุณพ่อของผมเองก็รู้ดีอยู่แล้ว

ในฐานะผู้ดูแลโลกนี้ทั้งสองคน

คิดว่าน่าจะรู้สิครับ

ว่าคนที่รับบทบาทในการก้าวไปสู่เวทีต่อไป

พวกเขาทำอะไรกันมาบ้าง

เลเวล 172

เธอเก่งกว่าฉันแล้วนี่! เธอทำอะไรลงไปน่ะ!?

ฉันก็เดินตามรอยทางที่คุณกระจกเคยเดินมา...

วัน ๆ นั้นมันเหมือนนรกเลยล่ะ...

จนกระทั่งไปถึงเวทีต่อไป ระดับเฉลี่ยของเหล่าผู้รอบรู้ก็ถึงแล้วครับ

มันเกินกว่าจินตนาการไปไกลเลยทีเดียว

...คุณคูรุร

ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ อย่างน้อยก็สักคำพูด...

ฉันรู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้แต่ดูแลการดำเนินงานของคาสิโนโดยที่ไม่รู้อะไรเลย

แบบนั้นแล้วต้อง...

ขอโทษนะ คุณเดวิด

แต่ว่า ถ้าบอกไป คุณก็น่าจะพยายามช่วยฉันได้ไม่ใช่เหรอ?

ฉันเลยคิดว่าตัวเองคงจะเอาแต่พึ่งพาอีกแล้ว

...จึงขอฝากคุณคางามิไว้ด้วยนะ

เดี๋ยวก่อน!

ขอบคุณนะ คุณเดวิด!

ทากะ...คุณโคเหรอคะ?

ขอโทษนะคุณคูรุรจัง

ตั๋วใบนั้นเป็นของฉันนะ

คุณทาตะคาโค ไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ย...

จะแย่งตั๋วจากคุณคูรุรเพื่อตามคุณคางามิอีกน่ะเหรอ?

ใช่แล้วโว้ย!!

...ฉันก็รู้แล้วล่ะ...

ว่าฉันต้องการคุณกระจกนะ!

ไม่นะ... ...แบบนั้นน่ะ

ใช่แล้วล่ะ...

หนทางแห่งความรักของฉันน่ะ...

ถ้าไม่มีการช่วยเหลือจากคุณคางามิ มันก็ไม่ไปไหนเลยนะ!!

รีบไปพาคุณคางามิกลับมาให้ได้...

ไม่งั้นคุณเดวิดจะไปจากฉันซะแล้ว!!

!?

เรื่องการฝึกวิชาน่ะ เรื่องตั๋วเนี่ย...ฉันรู้มาตลอดนี่นา

ดังนั้นฉันเลยออกไปฝึกวิชาด้วยตัวเองไงล่ะ

เพื่อจะเอาความรักของคุณกระจกกลับคืนมานี่เอง!

คู่แข่งที่ชัดเจนเลยสินะ

ฉันจะไม่ยอมให้เธอมาบ่นให้เสียฟอร์มหรอกนะ?

คนเก่งๆ น่ะ...ควรจะไปสิใช่ไหมคะ?

ฮิ...

หนึ่งร้อยสี่สิบห้า!?

ดะดะ...

ทำยังไงถึงได้ขนาดนั้น!?

ทั้งที่ใส่ตุ้มน้ำหนักไว้เต็มตัว

คุณทากะโคเป็นนักสู้ แล้วก็แข็งแกร่งแม้จะใช้มือเปล่า

แบบนี้

ฉันเสียเปรียบไม่ใช่เหรอครับ...

ถึงจะใช้วิธีของคุณคางามิ ระดับมันก็ไม่น่าจะขึ้นง่าย ๆ เลยไม่ใช่เหรอครับ!?

ก็เป็นผลมาจากการต่อสู้ไปเรื่อย ๆ ทั้งที่ถูกมัดไว้ตามจุดต่าง ๆ ไงครับ

ความรักงั้นเหรอ!?

นี่ เก่งมากที่ไม่ตายตั้งแต่ตรงนั้น...

...ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

...การมีคนที่ถนัดเวทมนตร์อยู่สักคนมันก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอคะ

ทั้งทางจิตใจด้วย

ถ้ามีแค่เร็กซ์ คุณคางามิ แล้วก็ทากะโค จะเสียสมดุลนะ

งั้นเร็กซ์จังเฝ้าอยู่ตรงนี้ก็ได้นะ

ยังไงซะเจ้าหน้าที่ฝ่ายโจมตีก็ไม่มีปัญหาใช่ไหมล่ะ

เดี๋ยวก่อนสิ! ฉันแน่ชัดเลยนะ!

ไม่ ไม่นะ!

ควรจะมีคนที่ถนัดการฟื้นฟูด้วยนะคะ! อย่างฉันนี่ไง!

ไม่สวยเลยนี่นา...

...ฉันมีข้อเสนออยู่หน่อยน่ะ

บางทีทุกคนอาจจะไปได้ก็ได้นะ

...ไปที่ป่าศักดิ์สิทธิ์ดูไหมนะ

ข้อเสนอที่คาดไม่ถึง...!?

☑ ต่อจากหน้า 275