ตอน 58: Chapter 58

ชาวบ้านเลเวล 99 ตอนที่ 58

ทั้งหมดนี้...เพื่อเติมเต็มคำสัญญาที่เราให้ไว้ในวันนั้น...เพื่อมอบความรอดที่แท้จริงให้กับโลกใบนี้

แต่...คนที่ฉันต้องการก็ยังไม่ปรากฏกายขึ้นเลย

มังงะ: อิวาโมโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับ: โฮชิซึกิ เนโกะ ตัวละครต้นแบบ: ฟูมิ

ทำยังไงดี เมโนว...

ฉัน...ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้จริงๆ เลย

ฉันด้วย...

ขอโทษนะ คุณคากามิ...

...ฉันก็คิดแผนไม่ออกเหมือนกัน

ไม่น่าจะมีเรื่องแบบนี้...

ไม่คิดเลยว่าจะมีรอบที่สองแบบนี้รออยู่…

ให้ตายสิ!

คุณคากามิใช้สกิลไปแบบไม่คิดอะไรเลย ทำให้ขยับตัวไม่ได้เนี่ย!

...อ่า ขอโทษด้วย

แต่สำหรับแกคนเดียวเนี่ย ไม่อยากให้ใครมาพูดเลยจริงๆ

พูดกันสบายๆ แบบนี้ได้ไง!

จะทำยังไงกันล่ะ!?

ใครมีไอเดียก็ยกมือขึ้น...

ทิ้งไอ้ตัวขยับไม่ได้อย่างแกไว้ แล้วหนีไปเลยน่ะเหรอ?

อันนั้นก็ใช้ได้นะครับ...ไปทางนั้นกันเลย!

ถ้าเป็นกรณีนั้น นายก็จะโดนทิ้งไว้เหมือนกันนะ!?

ไม่ใช่คนที่เข้าใจกันได้เลยเหรอคะ?

แต่แค่ดูเฉยๆ ก็ยังไม่เข้ามาโจมตีนะคะ?

ลองเรียกคุยดูไหมล่ะคะ?

อีกอย่าง ตรงนี้มีพิตตะจังเผ่าสัตว์ร้ายอยู่ด้วยนะคะ

ไม่ๆ คูจัง

นั่นมันแผ่ออร่าแห่งเจตนาฆ่าออกมาอย่างโจ่งแจ้งเลยนี่คะ

อาฮ่า~ คิดไม่ออกเลยว่ะ

มองดูแล้วก็คงจะทะลุไปได้แบบไม่เป็นอะไรเลยไม่ได้หรอก

ทั้งสองคนก็กำลังพยายามตะเกียกตะกายอยู่

ทำไมนายถึงดูสบายใจขนาดนั้นวะ!

ดะ...ก็เพราะว่า...

ก็เพราะคุณคากามิดูสบายๆ อยู่นั่นแหละ?

จริงๆ แล้วก็คงคิดอะไรออกแล้วไม่ใช่เหรอ?

ฮ่าๆ ดูนั่นสิ...

ถ้าพวกนั้นคิดจะทำอะไรล่ะก็ พวกมันคงโจมตีมาตั้งนานแล้ว

พวกมันก็คงเฝ้าดูการต่อสู้ของเราอยู่แน่ๆ เลย

ถ้าเราไม่เริ่มก่อน ก็คงไม่ต้องกังวลว่าจะโดนโจมตี...สินะ

...เยี่ยม!

เดี๋ยวนะ คุณเมโนว!?

เมโนวจัง!?

ตรงนี้เนี่ย เผื่อกรณีฉุกเฉินแล้ว

การรอให้ทั้งสองคนฟื้นพลังคงเป็นทางที่ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ?

เผื่อไว้ก่อน ไม่ว่าจะอยู่ตรงไหนก็ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่

ไม่มีอะไรที่รับประกันได้ว่ามันจะไม่โจมตีตลอดไป

ถ้าอย่างนั้น ขณะที่อีกฝ่ายกำลังระวังตัว เราควรจะผ่านพื้นที่อันตรายนั้นไปให้ได้

●●●

อีกฝ่ายก็คงระแวดระวังเพราะมีคนอันตรายอยู่ในเขตแดนของพวกมันสินะ

ถ้าออกมาจากไป คงเป็นผลดีกับเราที่สุดแล้ว

...รีบร้อนอะไรนักหนา?

แกน่ะ...ตั้งแต่มาถึงโลกแอิร์ธ มีบางอย่างผิดปกติ

แอบซ่อนอะไรไว้รึเปล่า?

อ่า คือว่าคุณเร็กซ์

ไม่ได้ปิดบังอะไรหรอกนะ

ผมคิดว่านี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว

คุณอาจจะลืมไปแล้ว แต่ถ้าพวกกลุ่มผู้ต่อต้านรู้ว่าพวกเราออกมาข้างนอก มันคงจะลำบากใจน่าดูใช่ไหม?

ควรจะกลับไปไวๆ จะดีกว่านะ

ใช่ไหมล่ะครับ คุณคากามิ

ยังไงซะก็ถึงทางตันแล้วล่ะ ตรงตามที่เมโนวพูดเลย ตอนนี้แหละ...

...อุ๊บ

เดี๋ยวนะ เมโนว

สั่นจนน่าขนลุกเลย

อืม แย่จัง ลองแบบนี้เป็นไง?

อ๊ากกกก... คราวนี้เป็นข้างนี้...!

แล้วจะปกป้องอาจารย์กับทีน่าได้ยังไงล่ะ?

ผมจะเป็นคนบุกไปก่อน งั้นก็ตามมาเลย

อา ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณเร็กซ์!

โย

...อย่าหักโหมจนเกินไปนะ

ฝากพวกเราด้วยนะ

แบบนี้ปล่อยให้ผ่านไปเลยก็ดีนะ

ถ้าถึงคราวคับขันก็ต้องใช้พลังใจฝ่าไปสินะ

จัง... ดูน่าสนุกจังเลยนะคะ...

นี่มันเพี้ยนไปหมดเลยจริงๆ!

นั่นมันบ้าไปแล้วนะ

นั่นมันไม่แย่ไปหน่อยเหรอคะ...?

แค่คิดว่าแบบนี้ก็น่าจะไหวแล้วสิคะ

ถึงจะไม่มีฐานทัพ... แต่พอเห็นทุกคนแล้ว ก็ทำให้รู้สึกแบบนั้นไปเอง...

วีรบุรุษผู้ผิดหวัง... งั้นเหรอ

คิดว่าตัวเองเตรียมใจที่จะตายแล้วนะ...

เป็นฉันที่คิดผิดไปสินะ...

...ไม่เป็นไรนะ คุณแมรี่?

ถ้าถึงคราวคับขัน ฉันจะเป็นภาระ ขอให้พวกคุณทิ้งฉันไปเถอะนะ

ไม่ตายก็ไม่ให้ตายหรอก ตั้งสติหน่อยสิ

ถึงจะโดนคนในสภาพนั้นพูดมาก็เถอะ

ก็จริงนะว่าตัวผมเองทำอะไรไม่ได้มากนัก

แต่พวกพ้องของผมไม่ทำเรื่องแบบนั้นเด็ดขาดหรอกนะ

ถึงแกจะคิดแบบนั้นก็ยอมรับไม่ได้เลยว่ะ

...อย่างนั้นสินะ

ถ้าผ่านตรงนี้ไปได้ คงจะดีขึ้นหน่อยล่ะมั้ง...

ถึงจะมีพวกกินเนื้อหรืออันตรายอื่น ๆ อยู่เหมือนเดิมก็เถอะนะ

ทำไม...ถึงช่วยล่ะ?

ระหว่างที่...

ตอบมา...ทำไมล่ะ?

ว่าแต่...พูดได้ด้วยเหรอ!?

เผ่าเขี้ยวสัตว์นี่พูดได้ด้วยเหรอเนี่ย??

เออ ก็ปิ๊จจังพูดได้นี่นา น่าจะใช่แน่ๆ เลย?

ปิ๊จจัง...? หมายถึงพิตต้าใช่ไหมคะ?

หืม? อ้อ ก็ใช่ แต่ว่าไม่ชอบเหรอคะ?

ยังไม่ได้แนะนำตัวเลยนี่นา

เบาจัง...

ฉันคือปัลนา

ลูกชายของคุณ...

อะไรกัน เพื่อนไม่ใช่เหรอ?

งั้น... ปัลนาก็เป็นครอบครัวของพิตต้าเหรอคะ?

พี่สาวก็คือฉันนี่นา!

เพื่อนนะ

ถึงจะไม่ใช่ครอบครัว แต่จะให้เป็นน้องสาวให้

ทำไมสหายถึงเป็นมนุษย์ล่ะ...?

พี่สาว... พี่สาวเหรอ?

แล้ว...

ทำไมถึงมาถามเรื่องแบบนั้นล่ะ?

ยาฮาริโอะคนก่อน... เป็นหัวหน้าสินะ

แผ่กลิ่นสังหาร ล้อมพวกเราไว้ ในขณะที่จังหวะหัวใจของเธอนั้นไม่วอกแวกเลยสักนิด

ปิ๊จจัง

ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?

...มันไม่ปกติเลย

จะทำยังไงดี?

นั่น... น่าจะเป็นคู่ต่อสู้ที่แม้แต่ฉันเองก็ต้องลำบากเลยล่ะ

น่าจะระวังการโจมตีของคุณทากาโกะอยู่ เพราะเขาเห็นการต่อสู้เมื่อกี้แล้วล่ะ

ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่ประเภทที่เข้ามาจู่โจมล่ะนะ...

แต่ก็ไม่ใช่ว่าเรื่องง่ายๆ หรอกนะ

ทำไมถึงมาช่วยพวกเราล่ะ?

พวกเราควรจะเป็นศัตรูกันไม่ใช่เหรอ?

จำไม่ได้ว่าช่วยนะ

ก็แค่จัดการศัตรูที่เราต้องเอาชนะเท่านั้นเอง

ตรงนั้นมันเป็นที่ที่เราสร้างบุญคุณนะสิ!

อ๊าาา คุณคากามิเนี่ย โง่จริงๆ เลยนะ!

ใช่เลย คากามิ! ในเมื่ออีกฝ่ายเขาเข้าใจผิดไปแล้ว แกมันบ้าจริงๆ เลยนะ!

พูดอะไรก็พูดได้ น้ำตาจะไหลแล้ว

แต่พวกแกไม่ใช่คนที่ความเวอร์ๆ มันจะใช้ได้หรอกนะ

แค่โค่นล้มศัตรูอย่างเดียวเหรอ? ไม่เข้าใจเลย...

...แต่มันไม่ใช่คำโกหกนะ

ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็น่าจะเป็นศัตรูที่ต้องโค่นล้มสิ

ผมไม่ได้คิดว่าเป็นศัตรูหรอกนะ?

ถ้าถูกโจมตีก็คงจะสู้ด้วยแหละ แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ก็ยังไม่ใช่ศัตรูที่ต้องโค่นล้ม

ไม่ใช่ศัตรูเหรอ...??

กังวลใจอยู่...

ก็เลยเป็นแบบนั้น... เพราะว่าไม่ใช่ศัตรู

สหายของพวกเราที่อยู่ตรงนั้น ทำไมถึงเคลื่อนไหวไปด้วยกันล่ะ?

ไม่เป็นศัตรู...

...เหตุผลน่ะเหรอ เหตุผลน่ะ

ไม่เข้าใจเลย!

พิตต้าแต่เดิมอยู่กับพวกตระกูลเขี้ยวสัตว์นะ...

แต่ถูกทิ้งมา

แต่พิตต้าเป็นเด็กดีและพึ่งพาได้ด้วย

ก็แค่เหตุผลที่แตกต่างจากพวกแกเท่านั้นเอง

เพราะงั้นก็อยู่กับพวกเราไปด้วยกัน

พวกแกตัดสินว่าอะไรถึงเป็นศัตรู?

ถ้าไม่ใช่ตัวเองก็เป็นศัตรู ถ้าเป็นเหมือนตัวเองก็เป็นพวกพ้องเหรอ?

เพื่อนร่วมพวกแกทิ้งไปเหรอ...?

แค่เรื่องแค่นี้เองก็ควรรู้ใช่ไหมล่ะ?

ไม่ต้องคิดให้มันยากขนาดนั้นหรอก

ว่าจะใช่ศัตรูไหมน่ะ ขึ้นอยู่กับว่าผลประโยชน์มันตรงกันหรือเปล่าต่างหาก

แม้แต่พวกเผ่าสัตว์เขี้ยวดุ หรือแม้แต่มนุษย์ด้วยกันเอง ก็สามารถเป็นศัตรูหรือพันธมิตรก็ได้ ขึ้นอยู่กับผลประโยชน์

...พวกเราถูกมนุษย์ฆ่ามาเยอะแยะเลยนะ

พวกเราเองก็ฆ่ามาเยอะเหมือนกัน

ถึงอย่างนั้น... พวกเราถึงไม่ใช่ศัตรูได้ยังไงกันเล่า?

นั่นมันเพราะถูกเพื่อนฆ่า เลยมาแก้แค้นใช่ไหม?

ทางนี้ก็มีเพื่อนสองคนที่อยากจะแก้แค้นพวกแกเหมือนกัน

แต่จะไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาแตะต้องได้เด็ดขาด

ก็ไม่มีอะไรคลี่คลายได้หรอกนะ

ปิ๊จจัง

ฉันยังเกลียดพวกแกขนาดที่อยากจะฆ่าอยู่เลยนะ

แต่ว่านะ...

ฉันได้เรียนรู้ว่าแค่ระบายมันออกไปอย่างเดียว มันก็ไม่ช่วยให้เรื่องมันจบลงหรอกนะ...

ก็คือ...

จากคนนั้นไงล่ะ!

ไปหมกมุ่นกับอะไรนักหนา!

แย่จัง!

...ความเกลียดชังน่ะ

มันไม่... จะถูกควบคุม ง่ายๆ ขนาดนั้นหรอกนะ

อะไรทำให้พวกแกเปลี่ยนความคิดไป?

ก็เพราะว่า

พยายามที่จะทำความเข้าใจไงล่ะ

ว่าแต่ เพื่อนๆ ส่วนใหญ่ที่มาอยู่ที่นี่ ตอนแรกพวกเขาก็เป็นศัตรูกับฉันไม่ใช่เหรอ?

เพราะว่าฉันกับทุกคนพยายามที่จะทำความเข้าใจซึ่งกันและกัน ถึงได้สามารถระงับความเกลียดชังได้

แค่นั้นเอง

การปล่อยใจไปตามความเกลียดชังมันเป็นเรื่องง่าย

แต่ว่า พวกเขามีความแข็งแกร่งที่จะยับยั้งมันไว้ แล้วเผชิญหน้ากับปัญหาที่แท้จริงได้นะ

เจ้าพวกนี้เนี่ย

ฉันจำไม่ได้ว่าได้เป็นพวกเดียวกัน...

ไม่ใช่ศัตรูด้วยนะ

ว่าแต่ ทำไมถึงคิดจะถามเรื่องแบบนั้นล่ะ?

การไปติดต่อกับคนที่พวกแกคิดว่าเป็นศัตรูเนี่ย...

มันไม่ค่อยเกิดขึ้นหรอกนะ

ร่างกายที่คล้ายกัน...

ไม่ว่าจะเป็นสหายของพวกเรา

ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ หรือไม่ใช่มนุษย์ ก็เป็นผู้ที่ระงับและกล่าวออกไป

นั่นมัน...

ประมาณนี้เหรอ...?

ใช่... ให้ความรู้สึกแบบนั้นเลย...

...อ๊ะ!?

อ...แกนี่เอง...!

น่าเสียดายที่สหายนั่นเป็นมนุษย์นะ?

ปิตตะน่ะ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเผ่าสัตว์เขี้ยวดุอยู่แล้ว

แก... อยากทำอะไร มีจุดประสงค์อะไรถึงสู้กันน่ะ?

ก็เพื่อโค่นศัตรูที่ต้องโค่นไงล่ะ

แทนที่จะเมินพวกเราแล้วทำแบบนี้ มันไม่ดีไปหน่อยเหรอ?

แค่ทำให้ทั้งสองฝ่ายเสียประโยชน์

ฉันแค่อยากจะหยุดการต่อสู้ของพวกแก ที่มันไม่ได้สร้างการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่

เรื่องการต่อสู้ของพวกเราน่ะ มันไม่น่าจะเกี่ยวกับแกด้วยซ้ำ

ฉันไม่อยากให้ใครต้องตายเลยสักคนนะ!

การต่อสู้เพื่อระบายความเกลียดชังมันก็ไร้ประโยชน์เปล่าๆ

ฉันเป็นมนุษย์ หรือว่าเป็นเผ่าสัตว์เขี้ยวดุอะไรนั่น... เรื่องพวกนั้นมันช่างแม่ง

แค่ไม่อยากให้ต้องเสียสละโดยใช่เหตุเท่านั้นแหละ

แกมาขวางทาง

แน่ล่ะ สละลดลงจริงๆ ด้วย...

แต่ถ้าไม่ขวางทางกัน ก็ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งชนะ

แล้วความสูญเสียมันจะไม่ได้สูญเปล่าเหรอ?

ถ้าอย่างนั้นก็ขอถามหน่อยนะ

ว่ามันจำเป็นจริงๆ ไหมที่ต้องมีคนใดคนหนึ่งเป็นผู้ชนะ?

ถ้ามนุษย์หายไปแล้ว ชีวิตของพวกแกจะดีขึ้นมากขนาดนั้นเลยเหรอ?

เผ่ากินมนุษย์กับเผ่าอื่นๆ ยังมีเผ่าพันธุ์แปลกๆ อีกเพียบ ปัญหาคงมีออกมาอีกเยอะ

พวกที่เราเพิ่งสู้เมื่อกี้น่ะ ก็เป็นหนึ่งในนั้นนั่นแหละ

แค่สู้กับพวกมนุษย์อย่างเดียวนี่ก็เสียสละไปเยอะแล้ว แล้วจะทำยังไงอีก?

...ก็น่าจะมีวิธีที่ดีกว่านี้อยู่ไม่ใช่เหรอ?

วิธีที่ดีกว่าเหรอ?

เอามือจับกันสิ พวกเราน่าจะเข้าใจกันได้นะ

อย่าแพ้ให้กับความเกลียดชัง อย่าแพ้ให้กับความรู้สึกด้อยกว่าหรือรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่า

อย่าพยายามเป็นศัตรูกันเลย

ถ้าเราสามารถเป็นพวกเดียวกันได้

เป็นเพื่อนร่วมทีมก็พอแล้ว!

จมดิ่งไปในความเกลียดชัง...

พวกเรา...อ่อนแอเกินไป...

สักวัน...ก็จะต้องการพลังของพวกแก

ถ้าต้องเสียสละในสงครามแบบนี้...

ช่วยให้พลังแก่ฉันด้วยเถอะ

ฉันเชื่อในอนาคตที่เราจะได้เป็นพวกเดียวกัน

มองดูพวกนั้นต้องมาเสียสละโดยใช่เหตุแล้วทนดูต่อไปไม่ไหว

นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันคอยขัดขวางพวกแกมาตลอด

ไม่ได้บอกให้เชื่อมนุษย์เดี๋ยวนี้หรอก แค่ตอนนี้ยังไม่ต้องเชื่อก็ได้

จังหวะเวลา ฉันจะหาให้ได้แน่นอน

ไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์

ช้าไปหน่อย...จนกว่าจะถึงเวลานั้น แบบนี้ก็ใช้ได้

อยากให้เชื่อในตัวของฉัน ในฐานะโคจิ มิราคุคนนี้

ภาพที่ปรากฏในสายตาของแก

คือศัตรูของแกงั้นเหรอ?

คึ

ฟุระ

คุณมิราคุ!

อุรุกะเอง

จำไว้... โคจิ มิราคุ

...จนกว่าเวลาจะมาถึงนะ

ความคิดของฉันถึงแล้ว

ภาค 3月号 ต่อเลย