ตอน 67: Chapter 67

ฉบับมังงะเล่มที่หนึ่งถึงสิบสอง วางจำหน่ายแล้ว!!

ชาวบ้านระดับเลเวล 999

ตอนที่ 67

บอกลาเพื่อนฝูง เผชิญหน้ากับศัตรูที่ตามล่า!! ตัวตนที่เผยออกมาในที่สุด มันคือ────

เป็นไงบ้าง พิตตะ

มันกำลังห่างออกไปเรื่อย ๆ เลยครับ

แม้แต่จะลบตัวผมไป

ที่นี่ก็เป็นจุดที่ไม่ดีรึไงนะ?

น่าจะกำลังเฝ้าระวังอยู่สินะ

ถ้าเป็นเจ้านายล่ะก็ คงจะใช้โอกาสเพียงชั่วครู่

ปลดพันธนาการออกได้กระมังนะ?

เอสซะ

โฮอิซะ

ช่วยไม่ได้ งั้นจะตามไปฝั่งนั้นให้ล่ะนะ

ตรงโน้นครับ!

...ก็อย่างที่คุณพ่อบอกนั่นแหละ

ฟังนะ พิตต้า

ถ้าเพื่อนๆ มีอะไรผิดปกติ

รีบบอกพวกเราทันทีนะ

จะได้รู้ที่อยู่ของทุกคน

พวกเราก็จะเคลื่อนไหวในระยะที่สัมผัสได้ด้วยประสาทสัมผัสของพิตต้าให้มากที่สุดเลยนะ

ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ด้วย...แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับทุกคน ฉันจะไม่ออกไปทันทีหรอกนะ

ถ้าความคิดของผมไม่ผิด

หลังจากที่มีคนหายไปคนถัดไป ศัตรูควรจะแสดงตัวออกมา

ต้องดูท่าทีของศัตรูก่อน

พ่อ...

ตอนที่พี่สาวๆ หายไป พิตต้าไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของใครเลยครับ

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกได้ว่ากำลังเคลื่อนไหวอยู่

แสดงว่าศัตรูสามารถหลบเลี่ยงความสามารถของพิตต้าได้ด้วยสินะ

...ก็เป็นไปตามที่คาดไว้เลย

พวกเขากำลังแสดงตัวให้เห็นแล้วสินะ

งั้นก็ปล่อยให้ตามไปให้เต็มที่เลยดีกว่านะ

ดูเหมือนว่าการคาดเดาของผมจะถูกนะ

เหตุผลที่มันไม่เคยเล็งมาที่ผม

เหตุผลที่มันลบไปทีละคน ไม่ใช่หลายคนพร้อมกัน

นั่นคงจะเป็น...

มาแล้วครับ!

ในที่สุดก็มาถึง

:

จะทำยังไงดีล่ะครับ?

บางทีมันอาจจะพาไปยังฐานทัพของศัตรูด้วยก็ได้นะ

ปรับให้เข้ากับอีกฝ่ายดีกว่า

!?

มองไม่เห็นแล้ว...?

...แม้แต่กลิ่นอายก็...ไม่มีเลยครับ

ความสามารถในการล่องหนและซ่อนกลิ่นอายสินะ...

...นี่มันน่าปวดหัวจริง ๆ เลย

ถึงจะมีพลัง...

แต่ก็ดูเหมือนสมองจะไม่แล่นเลยนะ

!?

น่าผิดหวังจัง

ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าถูกล่อมา?

มันรู้ตัวแล้วล่ะ

ศัตรูยังไม่สามารถระบุตำแหน่งของผมได้อย่างแม่นยำ

ที่ไม่ได้ลบพวกพ้องทั้งหมดพร้อมกัน ก็เพื่อล่อให้ผมออกไป

ก็ได้ตามที่คุณต้องการแล้วล่ะ

โฮ่

เข้าใจแล้ว...

ดูเหมือนจะไม่โง่นะ

ว่าแต่ คุรุรุกับทากะโกะจังปลอดภัยดีไหม?

วางใจเถอะ ยังปลอดภัยอยู่

หลังจากจับพวกแกทุกคนได้แล้ว

ก็มีเรื่องที่อยากให้พวกแกทำ

●●●●

แน่นอนว่าหลังจากนั้นก็...

พอจะเดาออกนะ

ก็เป็นเจ้าหมอนี่สินะ

ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้โดนเป้าหรอกนะ

ดูเหมือนว่าจะเป็นห่วงเพื่อนๆ ของผมมากทีเดียวสินะ...

...ท่านผู้บังคับการบัลมังครับ

โดนจับได้สินะ... ก็เถอะ

ฮะซะ

ก็ไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนแล้วนี่นา

ดูสบาย ๆ ไม่น้อยเลยนะ

ถ้าแกเป็นเอซของเผ่าจูเกะ

ก็เพราะสู้มาหลายครั้งแล้วนี่นา

...อยากจะบอกว่าชนะสินะ?

อย่างน้อยก็

ไม่มีทางแพ้แน่นอน

นายเองก็ไม่อยากจะแพ้ใช่ไหม?

ท่านเจ้าบ้าน...

จะระวังตัวให้ดีเลยครับ

เจ้าหมอนี่ไม่ผิดแน่

ต้องเกี่ยวพันกับคนที่ไปลวนลามร่างของใครบางคนแน่ ๆ

อาจจะมีความสามารถพิเศษแบบคนนั้นก็ได้นะ

...ปิ๊ตตะ ถอยออกไปหน่อยสิ

...หา!?

...ไม่ได้ผลเหรอ

นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องความแข็งแกร่งหรือความทนทานธรรมดาเลยนะ

เหมือนอวัยวะภายในอะไรสักอย่าง

พลังพิเศษอะไรนั่นรึ?

ไม่มีหรอกน่า

นี่เป็นพลังที่ตัวผมเองมีอยู่แต่เดิม

ที่ผมได้มาตอนที่ออกเดินทางในฐานะนักรบเพื่อโค่นล้มจอมมาร... ใช่แล้วล่ะ

เป็นสกิลเหรอเนี่ย

เป็นสกิลที่เพลินจัง ไม่ใช่สกิลแบบน่ารำคาญที่ข้ามดาเมจใช่ไหม?

ถ้ามีสกิลแบบนั้นก็คงไม่ต้องมาลำบากขนาดนี้หรอก

...ถ้ามีแบบนั้นก็คงจะดีน่า

สกิล... การปัดป้อง

สกิลของผมมันไม่ได้ป้องกันความเสียหายนะ

เอฟเฟกต์... จะปล่อยแรงกระแทกทั้งหมดที่ได้รับจากส่วนที่ถูกกระแทกไปยังอีกด้านหนึ่ง เพื่อหลบหลีกความเสียหาย

จะปล่อยมันออกไป...

ทั้งหมดไปด้านหลังเลย

โคตรเจ้าเล่ห์เลยนี่หว่า!

ทากะโกะจังจะต้องโดนแน่

ขอโทษนะ

...ถึงขนาดที่ขอโทษได้เลยเหรอ?

โอเคเหรอเนี่ย

มาเปิดเผยเรื่องราวกันเลยเหรอ?

นายที่ไม่มีวิธีการโจมตีอื่นนอกจากต่อยกับเตะเนี่ย ผมจะเอาชนะไม่ได้หรอก

ตรงตามข้อมูลเลย

แล้วก็...

พอแล้ว!

!?

หะ...

อะ...อะไรเนี่ย!?

ท่านเจ้าบ้าน!?

...เดิมทีที่สู้กันแบบนี้เนี่ย

จะตั้งสติให้ได้แล้วนะ!!

ที่จริงมันเป็นความเอาแต่ใจของผมเองน่ะ

ยังมีอยู่เหรอ...

...ใกล้ ๆ...

มองเห็นชัดเลย

ยังมีสติอยู่สินะ

ชาวบ้านเลเวล 999

ดูเหมือนว่านายจะมีสมรรถภาพทางกายที่ไม่เหมือนใครสินะ

ถึงอย่างนั้นนะ...

คนที่ทำได้แค่นั้นมันก็ไม่เป็นที่ต้องการเท่าไหร่หรอกนะ

① ② ③ ④

หะ...พูดว่าอะไรนะ

มังงะ โดย อิวามอโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับ โดย ฮอชิซึกิโกะ เหมียว ตัวละคร ออกแบบโดย ฟูมิ

กำลังวางแผงขายเป็นที่นิยมอย่างสูง!!

ไม่ใช่ว่าจะไปคนเดียวนะ

ที่ ๓

รุกจนมุมแล้วนะ

ฟุ...

ประชดประชันเหรอ...?

เหตุผลที่ยิ้มคือ...?

ผู้ชายที่ไม่เคยเข้าใจจนถึงที่สุดเลยนะ...

ต่อเนื่องจากฉบับเดือน 12