ตอน 79: Chapter 79

ฉบับคอมิกส์เล่มที่หนึ่งถึงสิบสี่ กำลังวางจำหน่ายอย่างดี!!

ชาวบ้านเลเวล 999

ตอนที่ 79

หลังจากสูญเสียเมโนว ตอนนี้พวกกระจกเป็นยังไงบ้างนะ...?

แบกความเกลียดชังนับไม่ถ้วนมาบนร่างนี้

ความเกลียดชังนั้นทำให้คนแข็งแกร่งขึ้น

ในขณะเดียวกัน ความเกลียดชังก็ทำลายคน

หากมีผู้ที่เป็นเหมือนวีรบุรุษปรากฏตัวขึ้น...

คุริสสึคง

ยังรักฉันอยู่หรือเปล่านะ

……ไม่ว่ายังไง เวลาที่เหลืออยู่ของฉันก็มีน้อย

ก่อนที่มันจะหายไปซะก่อนนะ...

หวังว่านะ

กำลังคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?

...นิ่งเฉยอยู่นี่เองรึ

สำหรับฉันน่ะ ไม่เข้าใจเลยนะ

ก็ไม่เห็นจะมีเหตุผลที่จะต้องรักษาไอ้หมอนั่นไว้เลยสักนิด

พวกมัน...หลอกลวงและหักหลังพวกเรา

เพราะมันได้ทำร้ายเพื่อนคนสำคัญของคุณไปน่ะ?

ลืมไปแล้วรึไง?

ความรู้สึกเกลียดชังที่เคยรู้สึกในตอนนั้นน่ะ

มีคนมากมายที่อยากให้บาลมุนคุตายเลยนะเจ้าคะ

ทุกคนสู้มาได้ก็เพราะมีศัตรูที่ชัดเจนไงเจ้าคะ ถึงแม้จะต้องสูญเสียคนที่รักไปก็ตาม

ทุกคนกำลังทุกข์ทรมานเพราะรู้ถึงสิ่งที่คุริสสึทำลงไปแล้ว

นอกจากจะผลักให้ตายแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อื่นแล้วล่ะเจ้าคะ

ก็เพราะรักษามันไว้ พวกมันเลยอธิบายเรื่องกลุ่มต่อต้านได้ง่ายๆ ใช่ไหมล่ะ?

การอธิบายเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?

รู้สึกเหมือนสถานการณ์นี้มันเป็นไปตามแผนของคุริสสึเลยนะเนี่ย

จะไปที่ไหนรึเจ้าคะ?

โคโซเฟส

ในที่สุดก็คิดได้แล้วรึเจ้าคะ

พาวา

ไม่...ใช่แล้ว...

แค่จะตรวจสอบอีกครั้งเท่านั้นเอง

……นายเหรอ

ชาวบ้าน

เริ่มจะพูดแล้วเหรอ?

อยู่ตรงนี้นี่นา?

แปะ

ศัตรูที่ต้องทำแบบนั้นถึงจะล้มได้เนี่ย

...พูดไม่ได้รึ?

มากี่ครั้งก็เหมือนเดิมเลยนะ...

ถ้าอยากรู้ก็ต้องไปรัสเซียแล้วให้คุริสสึเป็นคนบอกเองล่ะนะ

●

(·)

ว่าแต่...

ทำไมไม่ฆ่าฉันล่ะ?

นายจะโวยวายมากแค่ไหน ฉันก็ไม่คิดจะพูดอะไรเลย

ตอนนี้ที่พาชมสถานที่ของที่นี่เสร็จแล้ว ฉันก็น่าจะเป็นคนไร้ประโยชน์แล้วล่ะ

...โอ

ฉัน...ควรจะเกลียดสิ

ถึงกับตั้งใจจะฆ่าฉันอย่างจริงจังแม้แต่ใต้ดิน

แต่ว่า... ...ทำไมล่ะ?

ฉันยังเกลียดนายอยู่เลยนะ

...อย่าคิดผิดไปล่ะ

ที่นายไม่ยอมพูดในสิ่งที่รู้ ก็คิดว่ามันเป็นเรื่องตลกสินะ

แล้วทำไมล่ะ?

ในฐานะที่นายเป็นแค่ศัตรูสำหรับพวกนาย การปล่อยให้นายมีชีวิตอยู่มันก็อันตรายนะ

มันก็แค่เพิ่มเสบียงอาหารให้พวกเราเท่านั้นเองนะ?

หนึ่งเรื่อง...

จะบอกเรื่องดีๆ ให้ฟังนะ

หลังจากที่เอาคุณเข้ามาในห้องนี้แล้วนะ...

...ก็ไม่เคยล็อกประตูเลยสักครั้งนะ?

...มันหมายความว่ายังไง?

หนีออกไปได้ตลอดเลยล่ะ

ถึงขนาดออกไปเผชิญหน้ากับพวกกลุ่มต่อต้านก็ได้เลยนะ

นาย...

ที่พวกนายเอาเปรียบพวกนาย

...ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?

ที่ปล่อยมอนสเตอร์กับเผ่าพันธุ์อื่นเข้ามาในโลกนี้ด้วยน่ะ...

ที่ช่วงชิงเพื่อนรักของนายไปน่ะ

นั่นพวกเรานี่นา?

ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยสินะ...

เห็นไหม?

ไม่...ใช่แล้ว...!

ไม่ใช่ความเมตตา ไม่ใช่ความเอาแต่ใจด้วย...

ถึงจะหนีไปได้ ไอ้หมอนี่...มันก็ฆ่าฉันได้ทุกเมื่อเลยนี่นา...

แถมยัง...

...อยากได้ข้ออ้างที่จะฆ่านายงั้นเหรอ...?

ความกลัวนี้...

ราวกับ...ของเจ้านั่นน่ะ

แต่ถึงอย่างนั้น...นายก็เอื้อมไม่ถึง

ถึงนายจะ...

...ดิมิสที่กลืนกินดวงดาวน่ะ

ไม่สามารถเอาชนะได้

!?

กลืนกินดวงดาว...ดิมิสเหรอ?

ศัตรูที่พวกนายต้องโค่นล้มมันคือตัวนั้นน่ะเหรอ?

นี่มัน...ศัตรูแบบไหนกันแน่?

บอกให้ละเอียดกว่านี้หน่อยสิ

มีศัตรู...

ก็แค่นายบอกชื่อออกไปเท่านั้นเอง

พวกนายก็รู้อยู่แล้วว่าเรื่องนั้น

ส่วนที่มากกว่านั้น...ก็พูดไม่ออกแล้วล่ะ

...ทำไมล่ะ

พวกนายถึงได้ดื้อดึงนัก...

ไม่ยอมพูดออกมา...

...สรุปว่านั่นคือเหตุผลสินะ

หลังจากนี้ก็ต้องคิดเอาเองสินะ

สุดท้ายก็ปล่อยให้มีชีวิตสินะ

น่ารำคาญจริง

จะให้เมตตาไอ้หมอนั่นได้ยังไงกัน...

โอ้ ใจกว้างนักนะเนี่ย

...แล้วมันเป็นเพราะอะไรล่ะ?

ก็ไม่ได้...ใช่ความเมตตาซะทีเดียวหรอก

น่าเกลียดชะมัด

อยากจะฆ่าซะจริงๆ

เผลอแป๊บเดียว มือก็คงจะออกไปตีแล้วล่ะมั้ง

ชาวบ้านเลเวล 999

ชาวบ้านเลเวล 999

ฆ่าบาล์มุนก์... ...ฆ่าคุริสุด้วย...

...ฆ่าพวกพ้องของพวกมันให้หมด!

① 14

ฉันทำได้...

...ต้องฆ่าให้ได้แน่!

มังงะ อิวามอโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับ โฮชิซึกิโกะ เหมียว ตัวละคร ต้นแบบ ฟูมิ

กำลังวางแผงขายดีมาก!!

แถมยัง...พวกที่กลายเป็นภาพต้นแบบนั่นด้วย!

แถมยัง...ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็...

เมโนะอุ... ...ไม่อยู่แล้วสินะ

เป็นอย่างนั้นเอง

และคนที่ช่วงชิงมันไปก็คือพวกเจ้านั่นน่ะ

ชาวบ้านเลเวล 999

ถ้าฆ่าสักคน...ต่อไปก็จะไม่ลังเลแล้วล่ะ

พวกที่เกะกะน่ะ คงจะฆ่าให้หมดเสียกระมัง

พวกมันก็น่าจะมีอุดมการณ์ของพวกมันอยู่

ก็รู้อยู่แล้วน่า

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ความเกลียดชังของฉันจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ?

ถ้าปล่อยความเกลียดชังที่มันจะล้นออกมาน่ะ

ออกไปสักครั้งเดียวก็แล้วกัน

ฉันกลับไปไม่ได้แล้ว...

กลัวจัง...

ตอนนั้นฉันก้าวผ่านมันไปได้ยังไงนะ...ฉันเนี่ย

พูดเรื่องอะไรกันน่ะ?

เรื่องที่นานมาแล้วน่ะ

ถ้าไม่มีมัน

ตอนนี้ฉันก็คงไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก

...เหมือนอย่างตอนนี้

ที่คนที่สำคัญถูกฆ่าไปน่ะ

ถูกพ่อฆ่าโดยสัตว์ประหลาด ถูกแม่ฆ่าโดยมนุษย์

สุดท้าย ก็มาถึงความคิดที่ว่าไม่ว่าจะเป็นปีศาจหรือมนุษย์ก็ไม่ต่างกัน

ถึงอย่างนั้น ความเกลียดชังก็ไม่ได้หายไป ปีศาจและมนุษย์ทั้งสองก็ถูกเกลียดทั้งคู่

จะทำยังไงกับมันล่ะ

ฉันก้าวข้ามมันไปได้ยังไงนะ...

ฟู

...

ไอ้พวกบาล์มุนก์นั่น!

ถ้าเปิดเผยออกไปคงจะไม่ดีใช่ไหม...? ทำไมถึงไม่ดีล่ะ?

เป็นเพราะ 'พูดไม่ได้' สินะ

เพราะการรู้ว่าศัตรูที่พวกมันพยายามจะโค่นล้มมันจะนำไปสู่ความสิ้นหวังน่ะเหรอ?

ถึงอย่างนั้นก็น่าจะยังมีคนที่อยากจะสู้เหมือนฉันนะ

ถ้าไปสู้แล้วคงจะไม่ดีสินะ?

ทำไมล่ะ?

แพ้ไปเถอะ แค่ไอ้หมอนั่นตายก็คงไม่เกี่ยวกับคุริสุกับพวกแล้วล่ะ...

เปล่าสิ...ไม่ใช่แบบนั้น?

แพ้ไปก็ยังลำบากเหรอ

สิทธิ์ในการท้าสู้กับหมอนั่น...มีแค่ครั้งเดียวเหรอ?

แบบนี้ต่อไปก็มีแต่ทางเดียวคือไปหาคุสุสิน่ะ

...ท้ายที่สุดก็เป็นแค่การคาดเดาสินะ

ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็...

มนุษย์นี่...

เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าปวดหัวจริง ๆ เลยนะ

ถึงขนาดนั้นแล้วยังอยากจะใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาต่อไปอีกรึ?

รู้ตัวของตัวเองแล้วสินะ...

ของท่านเจ้าบ้านน่ะ คงกำลังกังวลอยู่ไม่ใช่รึ?

นั่นมัน...

แค่การแสดงเท่านั้นเอง

เหมือนจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลยนะ...

...มองออกไหม?

สึบุฮะ!!

...นี่มันสภาพอะไรกันนะ...

...ตัวฉันเนี่ยนะ

มันไม่ใช่แค่คำเตือนที่ว่า 'ห้ามฆ่า'

มันชัดเจนเลยว่า...

จะฆ่าตอนนี้มันน่าเสียดายนะ...

...ก็ประมาณนั้นแหละ

เข้าใจแล้ว... ...ก็จริงนะ

นี่มันทนไม่ไหวที่จะไม่ลองดู

มันมีค่ามากเลยล่ะ

ถ้าจะลองพลังล่ะก็ รัสเซียนี่เหมาะที่สุดเลยนะ...

ไอ้คุสุนี่มองการณ์ไกลจนทิ้งฉันไว้ข้างหลังรึเปล่านะ?

ได้รับปราสาทบนฟากฟ้าแล้ว อยากจะสนุกให้เต็มที่ในต่างโลก ตั้งแต่ ๑ ถึง ๘

ที่คุริสุไม่ได้ออกคำสั่งน่ะ

เพื่อถ่วงเวลาให้ฉันรึเปล่า...?

เปล่า...

ต้นฉบับโดย อิโนะอุเอะ มิตสึรุ มังงะ มาทสึคิ-อิ

เพื่อรอให้ความโกรธของเจ้าหมอนั่นพุ่งสูงขึ้นสินะ?

กำลังวางแผงขายดี!!

ถึงขนาดจะดึงพลังของมันออกมาเลยเหรอ?

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็...

ชาวบ้านเลเวล 999

อาจจะล้มเหลวไปแล้วล่ะนะ...

...คุริสุ คุรุสุ

ท่ามกลางความเกลียดชัง...