ตอน 80: Chapter 80

มังงะเล่มที่หนึ่งถึงสิบสี่ วางจำหน่ายแล้ว!!

ชาวบ้าน LV999 ตอนที่ 80

กระจกที่ได้รับอาลัยจากอลิส... จะปกป้องเธอไว้...

มังงะ: อิวาโมโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับ: โฮชิสึกิ เนโกะ ตัวละครต้นแบบ: ฟูมิ

ไปบอกพวกที่อยู่ข้างล่างให้ขยันทำงานด้วยนะ!

พวกที่เอาแต่พูดเรื่องปมในอดีตอะไรน่าเบื่อนั่นน่ะ

ต่อยทีเดียวให้ตื่นได้แล้วน่า!

ในที่สุดพวกเราก็เดินหน้าต่อไปได้สินะ!!

นี่!

จะวางเสบียงไว้ตรงนี้เองนะ!

นี่... เอาไปไว้ที่ไหนดีล่ะ?

อืม...โอ้

ทางนี้เอง

ไม่คิดเลยว่าจะมาถึงวันที่ได้ร่วมมือกับเผ่าเขี้ยวสัตว์แบบนี้...

ไม่อยากจะเชื่อเลย...

ถึงจะมีพวกที่ยังต่อต้านอยู่บ้าง

แต่เอาเถอะ จริงๆ ก็ช่วยได้เยอะนี่นะ...

...มันก็ดีขึ้นนะ

อย่างที่คุณพี่ชาวบ้านบอก เราต้องก้าวไปข้างหน้าแล้วล่ะ

อย่ามาล้อเล่นน่า!

จะให้ร่วมมือกับเผ่าเขี้ยวสัตว์เนี่ยนะ!?

จะมาอยู่ร่วมกับคนที่ฆ่ากันมาตลอดได้ยังไงกันเล่า!

ถึงจะเป็นเพราะจะเปิดโปงสิ่งที่หัวหน้าหน่วยบัลมันก์ทำไปก็ตาม

เอาจริงๆ แล้วนะ...

แกเองก็...

เคยเป็น 'เอซ' มาไม่ใช่เหรอ!?

พวกแกก็มาขวางทางพวกเราอยู่เรื่อยเลยนะ...

คิดว่ามีใครตายไปเท่าไหร่แล้ววะ!?

เฮ้ ๆ... แต่ว่านะ

ถ้าไอ้หมอนี่ไม่มาบอกพวกเรา

พวกเราก็คงโดนหลอกไปเรื่อย ๆ แล้วสู้สงครามที่ไม่มีทางรอดได้เลยสิ...

เรื่องราวอะไรสักหน่อย...

ก็น่าจะฟังดูก็ได้ไม่ใช่เหรอ?

แต่ว่านะ...

...จะให้มาสนิทกับเผ่าเขี้ยวสัตว์อย่างกะทันหันนี่...

ไม่รู้จะทำยังไงแล้วล่ะ...

...อะไรคือความยุติธรรม...แล้วควรจะสู้เพื่ออะไรกันแน่

พวกนายไปร่วมมือกับพวกที่กระจายตัวเป็นศัตรูบนพื้นดินนี่นา จริงๆ แล้วผู้ที่ตกเป็นเหยื่อคือพวกเผ่าเขี้ยวสัตว์ต่างหากไม่ใช่เหรอ

บอกว่าพวกเผ่าเขี้ยวสัตว์นั่นจะให้ความร่วมมือไงล่ะ?

ตรงกันข้าม คิดว่ามันเป็นเรื่องดีกว่าไหม

มันก็เป็นแบบนั้นกันทั้งคู่ไม่ใช่เหรอ?

อย่าทำหน้าเหมือนพวกแกเป็นแค่เหยื่อของเรื่องนี้คนเดียวสิ

อย่ามัวแต่พูดไปเรื่อย อย่ารีบยอมรับมันซะดี ๆ

แต่... พวกเขาคือคนที่ฆ่ากันมาตลอดนะ?

อย่ามาล้อเล่นน่า!

พวกเรา...

ไม่รู้อะไรเลยสักหน่อยนะ!!

น่ารำคาญว่ะ...

หุบปากไปเลย!

เป้าหมายของพวกแกคือการกวาดล้างเผ่าเขี้ยวสัตว์สินะ?

ไม่ใช่หรอกน่า?

คือการทวงโลกคืนใช่ไหม?

พอรู้ศัตรูที่แท้จริง พวกเผ่าเขี้ยวสัตว์ก็กำลังเข้ามาร่วมมือด้วยนะ

)

อย่ามัวแต่ยืนอยู่กับที่ตรงนี้สิ ไปข้างหน้านักหน่อยเป็นไง?

เรื่องพวกนี้มันขึ้นอยู่กับความรู้สึกของพวกแกเลยนะ จัดการได้อยู่หรอก

อย่าทำให้เสียเวลาสิ

ฉันต้องรีบไปรัสเซียแล้วล่ะ...

เฮ้ย นี่มันไม่ใช่การโน้มน้าวเลยนี่นา...

ถึงจะผิดก็ไม่ได้ผิดอยู่ดี

แต่ว่านะ... น่ากลัวจริงๆ เลยว่ะ

โดนไอ้หมอนี่เข้ามาหาแค่ครั้งเดียว อาจจะตายได้เลยก็ได้...

พวกนั้น...

คนที่น่ากลัวขนาดนั้น ดันมาอยู่ข้างพวกเรานี่นา

อ๊ะ... อาาา...

เรื่องเสบียงเป็นไงบ้าง? มีคนพอไหม?

ที่เอามานี่มันไม่พอ

คนมีนะ

แต่นั่นแหละ... ขาดหัวหน้า

ต้องทำอะไรกับพวกที่ทำหน้าบึ้งตึงนี่ให้ได้ซะแล้วล่ะ

ที่ตั้งเสบียงน่ะ พอจะพอเดาได้นะ แต่มีคนคุ้มกันอยู่

จะยืมพวกแกสักสองสามคนแล้วกัน

เข้าใจแล้ว

ฉันไปด้วย

พอมาเป็นพวกเดียวกันแล้ว...

รู้สึกอุ่นใจขึ้นเยอะเลยแฮะ

พวกเขาก็จะมาอยู่ที่ป้อมปราการที่กำลังสร้างอยู่ตรงนี้ ภัยคุกคามจากข้างนอกก็น่าจะลดลงเยอะเลยล่ะ...

เฮ้ นี่มันอะไรวะ!!

เฮ้!

หยุดนะ ๆ

เฮ้ ทำอะไรกันอยู่น่ะ

คุณพ่อ!

คุณพ่อสุดหล่อมาแล้วครับ!

กระจก...

ขึ้นมาอยู่ข้างบนด้วยเหรอ

อ่า สบายดีไหม?

ไปได้สวยดีแฮะ...

แต่ก็ยังมีคนที่ไม่เห็นด้วยอยู่เหมือนกันนะ

ขอโทษนะ... มนุษย์นี่มันมีพวกหัวแข็งเยอะจริงๆ

เหมือนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยผลได้ผลเสียมากกว่าอารมณ์ซะอีก...

น่าจะฝ่ายเราสินะ

เอาเถอะ ถ้าไม่มีใครบาดเจ็บก็พอแล้วล่ะ

ได้รับความเสียหายจากศัตรูนอกเผ่าอย่างพวกพวกกินคนไหม?

อ่า...

ถ้าพลังของเด็กคนนี้เป็นแบบนั้น ก็ไม่น่าเกรงกลัวเผ่ากินคนอะไรนั่นแล้วล่ะ

พ่อ... ทบทวนแล้วเหรอครับ?

เก่งมาก เก่งมาก

จะให้ว่าทบทวนตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะ ปกติก็พึ่งพามาตลอดนี่นา

อ้าวเหรอ?

คุณมาด้วยนี่นา

ปัลน่า...

ดูเหมือนจะเหนื่อยมากเลยนะเนี่ย

ก็ใช่น่ะสิ...

เพราะยังมีคนจำนวนมากที่ยังไม่สามารถร่วมมือกับเผ่าเขี้ยวสัตว์ได้

มันถึงขาดคนที่มีทักษะการก่อสร้างอย่างรุนแรงเลยนี่นา

ถึงฉันจะมีแค่ความรู้แบบกัดๆ ก็ถูกส่งออกไปแล้วนะ?

เทคโนโลยีของฝั่งพวกเรามันเหนือกว่าเยอะเลยนี่นา จะไหวเหรอเนี่ย?

ถ้ามีเยอะๆ นี่มันต่างกันลิบลับเลยนะ ตอนนี้แบบนี้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ

ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีแล้วล่ะ

ถึงอย่างนั้นก็ตามนะ...

คูจัง ที่โดนไล่ออกมาเหมือนกับฉันน่ะ

นึกว่าจะไม่ได้เห็นอีกสักพัก

ก็แปลกที่เขาทำงานได้ดีขนาดนั้น

สุดยอดไปเลยแฮะ...

ถึงจะเป็นเจ้าหญิง แต่ก็เป็นคนขยันนะ

ก็...

ก็พอจะเข้าใจเหตุผลที่ทำงานอยู่ล่ะนะ

เด็กคนนั้น...

ดูเหมือนเขาจะเสียดายสิ่งที่ไม่ได้ทำตั้งแต่ถูกจับเป็นคนแรกเลยล่ะ

ถ้าเรายุ่งๆ อยู่ก็ไม่ต้องคิดเยอะนี่นา

...เป็นอย่างที่คิดไว้เลยแฮะ

อ้าว?

บางทีฉันคิดมากไปเองก็ได้นะ

クルลนี่แข็งแกร่งกว่าที่เราคิดไว้เยอะเลยนี่นา

...นายไม่เป็นอะไรนะ?

แต่ถ้าคิดถึงเรื่องของเมโนวอย่างจริงจังล่ะก็

ก็... ใช่

ควรจะเดินหน้าต่อไปไม่ใช่เหรอ?

... ใช่แฮะ

แล้วคุณล่ะเป็นยังไงบ้าง?

ดูเหมือนจะวุ่นวายมากเลยนะ

เหมือนกับนายเลย

แทนที่จะนั่งเสียใจอยู่เฉยๆ การคิดถึงเรื่องต่อไปแล้วลงมือทำน่ะ มีประโยชน์ต่อเขากว่านะ

รีบๆ ไปสร้างฐานให้คนแถวนี้อยู่ร่วมกันได้ แล้วรีบไปรัสเซียซะ

ทำหน้าเหมือนวิญญาณล่องลอยเลยนะ...

ยังไม่ได้ยอมรับความจริงเลยนี่นา

ต้องคอยดูไม่ให้เขาทำเรื่องโง่ๆ อีกสิ

ถ้าลำบากก็มาออดอ้อนคุณปัลน่าก็ได้นะ?

อ่า... ขอเกรงใจไว้ก่อนดีกว่าค่ะ

ว่าแต่ ท่านเจ้าของครับ จะไปยังรัสเซียได้ยังไงเหรอครับ?

จังมัง!

ฮิ่ก!?

ไม่ได้เจอนานเลยครับ!

อึก!?

เฮ้ ปิตตะจัง

อย่าทำรุนแรงสิ

ทาคาโกะจัง อยู่บนดินเหรอ

ทำอะไรอยู่ล่ะ?

ไปหาเสบียงกับพวกเด็กเผ่าเขี้ยวสัตว์น่ะจ้ะ

ฟุฟุฟุ

ทาคาโกะ!

ทาคาโกะ...

ทาคาโกะ

ถ้าเป็นฉันล่ะก็ สามารถรับมือกับเผ่ากินคนได้เลย

ถูกตามหามากเลยนะเนี่ย

ชาวบ้านเลเวลเก้าเก้าเก้า

ทำงานเก่งเหมือนเดิมเลยนะ

สิ่งที่ฉันทำได้ก็มีแค่นี้แหละ

ว่าแต่เขาพูดถึงวิธีไปรัสเซียอยู่ไม่ใช่เหรอ

มีไอเดียดีๆ บ้างไหมนะ?

ไม่มีเลย

แย่สุดๆ ก็วิ่งไปเลยดีกว่า!

มังงะ คิโยโมโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับ โฮชิซึกิโกะ เหมียว ตัวละคร ต้นฉบับ ฟูมิ

มีกำหนดวางจำหน่ายวันที่ 25 เดือนพฤศจิกายน

เป็นไปไม่ได้เลย

อืมมม...

ถ้าภูมิประเทศของเอิร์ธกับเอิร์ธเคลียร์เหมือนกัน งั้นรัสเซียก็จะอยู่อีกฝั่งของทะเล...

ประเทศญี่ปุ่น

จะไปที่ไหนในรัสเซียถึงจะมาถึงที่นี่ได้นะ

ตั้งแต่แรกก็ไม่มีวิธีการเดินทางนี่นา...

สัมภาระก็เยอะขึ้นด้วย...

ก็คงต้องให้รามิตสึบุชิไปสำรวจในตึกเซ็นทรัลทาวเวอร์เท่านั้นแหละมั้ง?

ในเมื่อคุริสบอกว่าจะไปรอที่รัสเซียแล้ว

ก็น่าจะมีวิธีการเดินทางเหลืออยู่บ้างล่ะนะ

คุณคากามิอยู่บนหอคอยนี่นา?

พอจะรู้อะไรบ้างไหมจ๊ะ?

อืม ก็เพราะเมรี่พยายามอย่างเต็มที่ เลยมีหลายอย่างที่ได้รู้มานะ

แต่ว่า... ก็ยังมีอะไรที่ยังไม่รู้เยอะแยะเลยนะ

กำลังตรวจสอบอยู่ว่าจะมีห้องลับที่บัลมุนคุไม่ได้บอกไว้รึเปล่า

ยัยเมรี่นั่น

ไม่ได้นอนทำงานกันตลอดเลยนะ

ถึงจะยังเป็นเด็กอยู่ แต่ก็เป็นคนที่เก่งมากเลยนะ

นั่นไม่ดีเลยนะ

ต้องฝืนให้พักสักหน่อยแล้วสิ...

...ว่าแต่ คุณคากามิ

ถ้าคุณเห็นอยู่ ก็ต้องให้เขาพักนะ

อ๊ะ... จริงด้วย

ขอโทษนะ... ฉันก็ขยับอยู่ตลอด เลยไม่ได้ใส่ใจเลย

...วันนี้สักวันเถอะนะ พักซะ

เดี๋ยวต้องไปบอกคุณเมรี่ด้วยนะ

อืมมม...

ถ้าเป็นฉันก็พอไหวแหละ

แล้วทีน่ากับเร็กซ์ล่ะเป็นไงบ้าง?

ทีน่าจังน่ะ

...ดูเหมือนว่ายังไม่ดีนะ

คงจะเหนื่อยเพราะเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจมากเกินไปหลังจากมาที่นี่ล่ะนะ

เหมโนอุจังดูเหมือนจะชื่นชมมากด้วย แล้วก็เป็นคนที่มีจิตใจแข็งแกร่งตั้งแต่แรกแล้วนะ

อย่างนั้นเองเหรอ

หวังว่าคุณจะกลับมามีแรงเร็วๆ นะ

...แค่นั้นเองเหรอ?

คุณคากามิ...คุณนี่

ว่าแต่เจ้าเร็กซ์ตัวงี่เง่านี่

ดูเหมือนว่าจะพาพวกที่มาจากเอิร์ธเคลียร์ไปเดินเล่นบนพื้นโลกอยู่ล่ะ

ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถพัฒนาทางกายภาพหรือ การได้รับสกิลได้เหมือนเอิร์ธเคลียร์

แต่น่าจะมีวิธีที่พวกเขาจะแข็งแกร่งขึ้นได้นะ...

งั้นเหรอ...

ในเวลาที่ยุ่งเหยิงแบบนี้ ผู้ชายทุกคนก็เป็นแบบนี้กันหมดเลยหรือเปล่านะ?

คงเป็นสิ่งที่เขาคิดแล้วลงมือทำสินะ

ต้องช็อกมากแน่เลยสินะ...สมกับเป็นคุณเร็กซ์เลย

รู้สึกว่าตัวเองยังไม่พอสินะ

คุณคากามิ...

แล้วเรื่องคุณอลิสล่ะ ไม่ถามเหรอคะ?

ไอ้หมอนั่นน่ะ...

เป็นฉันเองที่บอกว่าห้ามออกจากห้อง ไม่ต้องทำอะไรเลย

ไปดูหน้ามันเหรอ?

ก็พอได้ไปนะ

แต่ว่าไอ้หมอนั่นมันไม่ยอมออกจากที่นอนเลยนะ

แค่ช่วยก็ไม่เป็นไรนี่นา

ถ้าไม่ใช้เวทมนตร์หรือเปลืองพลังเวท มันก็เหมือนกับการใช้ชีวิตปกติไม่ใช่เหรอ?

ฉันคิดไปเองว่ามันจะง่ายเกินไป

ถ้าเกิดอะไรขึ้น อลิสก็จะใช้เวทมนตร์

มันไม่รู้หรอกว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นนะ เรื่องของเหมโนอุก็เหมือนกัน...

เขาเป็นคนแบบนั้นน่ะ

ก็เข้าใจถึงความกังวลนะ...

ถ้างั้นก็... ก็แค่เพื่อตัวเองกับคุณอลิสกับลิสสินะ

อืมมม... ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ

ว่าแต่พวกเธอ...

;

พวกเธอไม่รู้สึกกระสับกระส่ายตั้งแต่เมื่อกี้เหรอ?

เอ๊ะ?

ไม่ๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก คุณน่ะ อะไรเหรอ?

จ้องมองฉันแบบนั้น...

คุณมีอะไรกับฉันเหรอ!?

ฮ่าๆ... ฮะ?

ช่างเถอะ...

9

...ฉันขอออกไปข้างนอกสักหน่อยนะ

จะไปที่ไหนล่ะคะ?

ร่างกายมันค่อนข้างจะเฉื่อยชา เลยต้องให้มันได้วอร์มอัพหน่อย

อีกอย่าง ฉันจะออกไปหาเบาะแสอื่นดูด้วย

จะไปคนเดียวน่ะเหรอ!?

คนเดียวก็ดีแล้วล่ะ

ไม่ต้องกังวลอะไรเลยนะ

นั่นสินะ...

พวกเราก็รู้ว่าการที่เราไปน่ะมันเป็นภาระอยู่ แต่ว่านะ

มันคือความใส่ใจอย่างเต็มที่ที่สุดเท่าที่คุณคากามิจะทำได้แล้วนะ...

แล้วคุณคากามิก็ไม่เป็นไรอยู่แล้วนี่นา

เรื่องนั้นน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ

จะว่าไปแล้ว...

มันเหมือนกับว่ากำลังห่างออกไปเรื่อยๆ น่ะ

ไอ้หมอนั่นมีอาวุธด้วย...

...แบบว่านะ

เข้าใจเลยล่ะ...

ทั้งที่นานๆ จะใช้ก็ไม่ค่อยจะใช้...

เลยดูเหมือนว่ากำลังเตรียมตัวจะจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองใช่ไหมล่ะ?

ถ้าอย่างนั้นทางนี้ก็ไม่ต้องเกรงใจแล้วล่ะ

ถ้าหากว่าคุณจะลองทำเรื่องบ้าระห่ำคนเดียวน่ะ

พวกเราจะช่วยกันห้ามเต็มที่เลยนะ

ถึงคุณคากามิจะสั่งให้พวกเราอยู่เฉยๆ เพราะกลัวความเสี่ยงถึงชีวิต แล้วไปทำเรื่องบ้าระห่ำคนเดียว แต่ว่า

ความเสี่ยงถึงชีวิตมันก็มีสำหรับใครๆ กันทั้งนั้น

ถึงคุณคากามิเองก็มีเหมือนกันนะ

อลิส...

ให้คุณคากามิหยุดพวกเราหน่อยสิ

พวกเราก็ควรจะมีสิทธิ์ที่จะหยุดคุณคากามิเหมือนกันนะ

เจ้าตัวเล็กคนนั้นก็โตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วนี่นา...

เออ ก็ถึงจะเก่งกว่าฉันมาตั้งนานแล้วเหมือนกันนะ

ถามจริงนะ กลัวตายไหม?

ฉันตัดสินใจเรื่องการเตรียมใจไว้ก่อนมายังโลกนี้เลยล่ะ

...ถึงอย่างนั้นก็

ไม่ให้ทำอะไรเกินตัว

...มนุษย์ที่แข็งแกร่งน่ะ

ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรเลยหรอก

แค่กำลังพยายามเอาชนะมันเท่านั้นเอง

...ความผูกพันของเพื่อนพ้อง มันไม่ใช่สิ่งที่ยัดเยียดให้พวกเราได้หรอกนะ

พวกเราน่ะ ตัดกันได้ง่ายๆ เลยต่างหาก

จากนี้ไปก็แค่ต้องเปลี่ยนแปลงเท่านั้นแหละ

พวกเราน่ะ ก็เป็นพวกเดียวกันแล้วไม่ใช่เหรอ

จับมือกันไว้...

ภาค 1 ของเดือนมกราคม