ตอน 81: Chapter 81

ชาวบ้านเลเวล 999

ตอนที่ 81

เร็กซ์ยังคงสู้ต่อไปเพื่อแข็งแกร่งขึ้นนะ แต่ว่า...

มังงะ: อิวาโมโตะ เคนอิจิ ต้นฉบับ: โฮชิซึกิ โนเนโกะ แนวคิดตัวละคร: ฟูมิ

ย่านเมืองเก่าใจกลางเมือง

...

แบบนี้มันไม่ไหวแล้ว

ไม่พอ... น้อยเกินไป

คุณเร็กซ์ ช่วยฟื้นฟูด้วย...!

ขอร้องล่ะ

เซย์

ในเมื่อไม่มีเลเวลเหมือนเอิร์ธเคลียร์ ต่อให้ฝึกตรงนี้ก็ไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงอะไรมากนักเลย

ถ้ากลับไปที่เอิร์ธเคลียร์ได้ก็คงดีนะ...

แต่การต่อสู้ที่บัลมังค์เมื่อครู่นี้

อาจารย์ได้เติบโตขึ้นอย่างชัดเจน

ความเร็วราวกับมีร่างแยกออกมาเลย

แล้วพายุหมัดที่ระดมออกมาจากตรงนั้น...

อยากจะขอคำสอนจากอาจารย์ แต่ว่าอาจารย์เองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันนี่นา...

...พยายามอย่างหนักที่จะตามให้อาจารย์ทัน แต่ก็ยังไม่เห็นช่องว่างเลยสักนิด

คุณเร็กซ์...

กลับกันได้หรือยังครับ/คะ?

พลังเวทของเรากำลังจะหมดแล้ว... การฟื้นฟูไปมากกว่านี้มัน...

การฟื้นฟูเหรอ...

อิจฉาการฟื้นฟูตัวเองของอาจารย์จัง...

ไอ... บะ?

ก็...

ก็คงจะให้ทุกคนฝืนไปก็คงไม่ไหว

ผมไม่เป็นไรครับ กลับไปก่อนเถอะครับ

ไม่ๆ จะปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวน่ะไม่ได้นะ!

ที่นี่มันบนพื้นดินนะครับ?

ถ้าถูกเผ่ากินคนโจมตีขึ้นมาจะทำยังไงกันล่ะ!?

ที่นี่จำนวนศัตรูก็มีน้อยลงเพราะพวกกองกำลังต่อต้านน่ะ

...แม้แต่คนเดียวก็ไม่เป็นไร

ถึงอย่างนั้นก็ยังมีโอกาสที่จะออกมาพร้อมกันเป็นหลายคนนี่นา

มันอันตรายเกินไปแล้วครับ/ค่ะ!

ถ้าตายที่นี่

คงจะไม่ได้ช่วยอาจารย์อะไรเลย

ไปเถอะ

...อย่าตายเลยนะครับ/คะ

ใครสักคนช่วยมาได้ไหม เดี๋ยวลองดู

ขอโทษครับ/ค่ะ

ขอร้องล่ะ

ตรงนี้คงไม่ถูกมองจากมุมอับหรอก

0

มีสมาธิ มีสมาธิ...

มาล้มตรงนี้แบบนี้มันไม่ไหวแล้วนะ...

ตอนนี้ผมมันไร้ประโยชน์สิ้นดีเลย!

...เมโนะอุ!!

อะไรกัน... ใครกันที่พูดว่าให้พึ่งพวกเรา! ผมเนี่ยนะ!

ถึงอาจารย์ด้วย... ทำให้ต้องแบกรับเรื่องไม่จำเป็นไปอีกแล้ว

โธ่เว้ยยยยยย!!

ให้แข็งแกร่งกว่านี้อีก

เร็วกว่านี้อีก

ปล่อยหมัดที่ทรงพลังออกมาเลย!

พารา

...การฆ่าตัวตาย

ใครกัน!?

เผ่าเขี้ยวสัตว์...เหรอ?

มาข้างหลังแล้ว

โอ้!

แกเป็นคนเข้ามาทักทาย แสดงว่า

เป็นเผ่าเขี้ยวสัตว์จากทางอุรูกะใช่ไหม?

อึ๊ก!!

มีธุระอะไร?

แก... ถ้าอยู่นี่ต่อไปก็คงตายแน่

...อะไรนะ?

พวกเราเข้าใจ

ตั้งแต่พวกแกยังไม่รู้ตัวล่ะก็ ก็พอจะเดาได้อยู่แล้ว

จริงด้วย...

หมายความว่าไม่ใช่แค่เผ่ากินคนที่แอบย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบอย่างนั้นเหรอ?

ไม่ทันสังเกตเลยสักนิด

เรื่องนั้นก็รู้อยู่แล้ว

เพราะฉะนั้นก็เอาผนังเป็นฉากกำบังมุมอับ...

ถ้าโดนผนังพังล่ะ จะทำยังไง?

แกน่ะ ก่อนจะไปสนใจเสียงกับไอ้ความรู้สึกนั่น ต้องคิดให้มากกว่านี้ก่อนถึงจะสู้ได้นะ

ถ้าทำไม่ได้ ก็มีสมาธิแล้วต่อสู้สิ

แกจิตใจมันสั่นไหวเกินไปนะ

อะไรที่มันไม่เข้าเรื่องน่ะ—

เอ่อ...ไม่สิ

ความสงบของจิตใจงั้นเหรอ...

กาล่า

ซะ

ซะะะ

เข้าใจแล้ว...

รู้สึกได้แบบลางๆ เลย

เป็นส่วนที่ขาดไปจากตัวผมคนก่อนๆ จริงๆ ด้วย

ถึงจะทำแค่นั้นก็ช่างเถอะนะ

ฟุฮะ...

ก็แค่พื้นฐานของพื้นฐานสินะ

ว่าแต่ว่า

แกเป็นใครกัน? วิธีพูดแบบนั้นมันอะไรน่ะ?

ถึงแต่พูดเป็นคำๆ ก็ยัง

ก็มีความเพี้ยนแปลกๆ ในภาษา... แต่ว่านะ

คนเราเดิมทีสนใจมนุษย์อยู่แล้ว แถมวิธีการพูดแบบนี้ก็เลียนแบบมนุษย์นี่เอง

หมายความว่าตั้งแต่ก่อนสงบศึก พวกแกก็อยากสนิทกับมนุษย์อยู่แล้วใช่ไหม?

การสงบศึกครั้งนี้ได้คุยกับมนุษย์กันแล้ว พวกเราก็แฮปปี้เลยล่ะ

แปลว่าในบรรดาเผ่าเขี้ยวสัตว์ก็มีคนแปลกๆ อยู่เหมือนกันสินะ...

เหมือนกับอลิส

ถ้าพวกเราพูดนะ แกก็แปลกเหมือนกันแหละ

แกน่ะ ทันทีที่รู้ว่าพวกเราเป็นเผ่าเขี้ยวสัตว์ก็คลายการป้องกันแล้ว

ตอนนี้ก็ยังไม่มีศัตรูเลย

คนแบบนั้นมันไม่ธรรมดาเลยนะ

เดิมทีพวกเผ่าเขี้ยวสัตว์บอกว่าไม่ใช่ศัตรูไม่ใช่เหรอ

...ถึงจะมีพิตตะอยู่ด้วย

ถ้าพูดแบบนั้น แกก็ไม่ได้มีท่าทีเป็นศัตรูไม่ใช่เหรอ?

ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่จำเป็นแล้ว

แก... เป็นคนดีนะ

พวกเรา เปส

แล้วแกล่ะ?

เปสเหรอ... ชื่อเหรอ? เหมือนหมาเลยนะ...

ผมชื่อเร็กซ์ครับ

เร็กซ์...

โบโบร๊ะ

จำได้แล้ว

ใกล้...

ชุดนั่น... ยูกาตะเหรอ?

นี่มันเสื้อผ้ามนุษย์ที่เก็บได้จากในเมืองนะ

บอกว่าสนใจมนุษย์นี่นา?

ฟุฮะ เอาล่ะ

งั้นก็ เปส

บอกหน่อยสิ

...อะไรของผมมันไม่ดีเหรอ?

โอ้...

แกมันซื่อตรงจริงๆ

พวกเราชอบคนแบบแกนะ

เร็กซ์น่ะ การเคลื่อนไหวมันมีจุดที่ไม่จำเป็นเยอะแยะ

ดูเหมือนจะใช้แต่กำลังเหวี่ยงดาบไปเฉยๆ น่ะ

ไร้ประโยชน์งั้นเหรอ...?

มึ...

มันเป็นท่าทางที่ฝึกฝนซ้ำๆ น่ะสิ...

การโจมตีครั้งแรกนี่ไม่เป็นไรเลยนะ ไร้ที่ติสมบูรณ์แบบ

แค่จังหวะที่ต้องปัดดาบกลับแล้วก็ฟันเท่านั้นแหละ

การเชื่อมต่อการโจมตี... มีจุดที่ไม่จำเป็นเยอะ

พวกชอบถอยออกมาแล้วก็จัดท่าทางใหม่ด้วยน่ะ

พวกปล่อยให้อีกฝ่ายที่อยู่ระยะไกลไปเฉยๆ น่ะ

ซักกี้ก็บอกแล้วว่าคิดไม่พอ

แคร่ก

แต่ว่า... เข้าใจแล้วสิ

ถ้ากำจัดความไร้ประโยชน์ออกไป แล้ววิเคราะห์สถานการณ์ได้รวดเร็ว ก็สามารถปล่อยพลังที่เกินขีดความสามารถทางร่างกายได้นะ

จริง ๆ แล้วเดวิด ผู้เป็นคนรับใช้ของคุรุรุ เคยแสดงท่าทางที่เหนือกว่าระดับของเขามาแล้วนะ!

ถึงจะมองแต่การพัฒนาสมรรถภาพทางกายมาตลอด...

แต่ที่จริงแล้วมันเป็นเพราะขาดเทคนิคในการใช้พลังน่ะสินะ

การเชื่อมต่อของท่ามันสำคัญนะ

เร็กซ์ ด้านหลัง!

จะแสดงตัวอย่างให้ดูนะ!

สัตว์ประหลาดคิเมร่าร่างใหญ่

ปีศาจดรูอิดผู้โจมตีระยะไกล

สไลม์ที่ต้านทานกายภาพได้

ตั้งแต่เมื่อไหร่...

เฝ้าดูตรงนั้นไว้

เป็นแนวป้องกันที่น่าปวดหัวแฮะ!

จบแล้ว

เป็นไงบ้าง?

...ไม่มีความไร้ประโยชน์เลย

ทุกการโจมตีของเขาได้กลายเป็นท่าเตรียมสำหรับโจมตีครั้งต่อไป...

ชกขึ้น

เหวี่ยงลงมา

เร็กซ์ก็ทำได้เหมือนกันนะ

...เปส

ถ้าว่าง ก็มาอยู่เป็นเพื่อนผมสิ

ก็รู้อยู่แล้วว่าอยู่คนเดียวมันอันตราย

เผื่อฉุกเฉินก็ช่วยด้วยนะ!

ก็ไม่เป็นไรหรอก...

มีเงื่อนไขนะ

วัฒนธรรมมนุษย์ของพวกเรา

บอกให้

ถึงจะว่าอย่างนั้น... ก็มีการสัญญาสันติภาพแล้วไม่ใช่เหรอ

ไม่ต้องให้ผมเป็นคนพูดก็ได้ไม่ใช่เหรอ?

แล้วพวกนั้นก็ยังแสดงความเป็นศัตรูออกมาอยู่นี่นา

นั่นเป็นกฎพื้นฐานที่สุดแล้วนะ...

รู้สึกอึดอัดจัง

...ฟู่ ดีเลยล่ะ

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว จะสอนคำพูดให้ด้วย

วิธีพูดแบบนั้นมันฟังยากนะ

โอ้โห!?

ทำไมถึงส่งเสียงแปลกๆ ออกมาล่ะ

...อาจารย์เหรอ?

ในมือ... อาวุธ—

ภาค 2 ของฉบับเดือนกุมภาพันธ์