ชาวบ้านระดับเก้าเก้าร้อยเก้าสิบเก้า
ดวงตานั้นที่จ้องมองศัตรู พร้อมกับอาวุธในมือทั้งสองข้าง...
นั่นมัน...
อาวุธเหรอ?
อาจารย์มีอาวุธเป็นตั้งๆ เลย...
ทำอะไรอยู่น่ะ?
ไอ้หมอนั่น...
สมแล้วที่เป็นสุดยอดจริงๆ
ไม่มีช่องว่างให้เลย
หา!?
ทำอะไรลงไปเนี่ย??
ฉันเห็นนะ
นั่นดาบของมันรึเปล่า หรืออะไรบางอย่างโปร่งๆ บินไป
บินไปเลยเหรอ...!?
อาจารย์ไม่น่าจะใช้เวทมนตร์ได้นะ
อาจจะนำสกิลที่มีอยู่มาประยุกต์ใช้มั้ง...?
แบบนี้...แย่แล้ว
มันแตกต่างจากวิธีการต่อสู้ที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิงเลย...
นั่นมัน...
เป็นวิธีการต่อสู้เพื่อฆ่าศัตรู!
ตอนที่ช่วยครุรุออกมาครั้งหนึ่ง
อาจารย์เคยใช้อาวุธอยู่บ้าง แต่ว่า...
...ครั้งนี้มันแตกต่างออกไปเลย
เพื่อการแก้แค้นสินะ...
ลองเอาไอ้หมอนั่นเป็นแบบอย่างดูสิ
...หมอนั่นไม่เสียเปล่าเลย
ก็จริงของแกนะ...
มองมาตลอดแต่ไม่ทันสังเกตเลย
ถ้าตัดการเคลื่อนไหวที่เสียเปล่าออกไป ฉันก็น่าจะแข็งแกร่งขึ้นบ้าง
ฉันไม่มีการโจมตีที่เด็ดขาดเหมือนอาจารย์เลย
แต่ว่า...
มีอะไรอย่างอื่นอีกไหมนะ...
วิธีที่ฉันจะเก่งขึ้นได้
ไม่แพ้อาจารย์แน่...
คือการโจมตีที่ทรงพลังที่อาจารย์ก็เลียนแบบไม่ได้เลยน่ะ
ไม่ให้รับภาระไว้ที่อาจารย์คนเดียวหรอก...
จะต้องแข็งแกร่งให้ได้แน่ๆ!
มนุษย์
สมแล้วที่น่าสนุกจริงๆ
โนอา
คุณอาจารย์
นี่มัน...แบบนี้เลยเหรอ?
เฮ้ๆ
แบบนี้มันจะทำให้มือคุณขาดไม่ใช่เหรอ?
เวลาจะฟัน ต้องทำแบบนี้
มือมันเป็นแมวนะ
นี่!
นายเป็นแบบแมว น่าจะทำได้ใช่ไหม?
ถึงจะเป็นเผ่าสัตว์ก็เถอะ อย่ามาผูกขาดไว้สิพี่สาว!
เลิกกันเถอะ...
แบบนั้นมันไม่ดีเลยนะ
ใช่ๆ!
นี่พวกนายรู้ไหม? หางของพวกนี้มันฟูๆ นะ!
อย่าไปแตะเล่นง่ายๆ นะ
เฮ้ย!
อุรา! อย่าทำในสิ่งที่อีกฝ่ายไม่ชอบสิ
ถึงจะเป็นเผ่าสัตว์เขี้ยว ก็ไม่ได้แปลว่าต้องเป็นแบบนั้นนะ
ฉันน่ะ...
พยายามอดทนกับความนุ่มนิ่มอยู่เนี่ย!
ถ้าเป็นคุณอาจารย์ ก็สัมผัสได้นะ
เอ๊ะ!?
จริงดิ!?
พี่สาวนี่มันได้เปรียบไปหมดเลยนะ!!
ก็ว่าแล้วว่าเด็กๆ นี่มันยืดหยุ่นดีจริงๆ
ถึงจะทะเลาะกันก็เป็นของน่ารักนี่นา
นี่
ถ้าได้เตือนแบบนั้น...
ก็จะสามารถเกี่ยวได้เลยนะ
เหมียวววว
ถึงแม้แต่ผู้ใหญ่ที่ยังตื่นตัวอยู่ก็ยังควรจะเอาเป็นแบบอย่างบ้างนะ
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...
ครุรุจังยังคงเป็นที่นิยมมากเกินไปเลยนะ
ฉันจะไปรับคุณทิน่ามานะคะ!
...ที่ของฉันนี่ไม่มีใครมาเลยนะ
อื้ม...ก็ดีออกนะ ง่ายดี
พวกเด็กๆ ก็ดูสนุกสนานดี ปล่อยให้สองคนนั้นจัดการไปเถอะนะ
ถ้าเป็นคู่กับผู้ใหญ่น่ะ พวกเราก็ไม่แพ้นะ
เด็กน่ารักจัง
อืม...ก็จริงนะ...ก็คิดอย่างนั้นแหละ
ว่าแต่ว่า...
อะไรกันเนี่ย พวกแกพูดอะไรน่ะ
นันินุเนะ
ฮะฮิฟุเฮโฮ
ฉันน่ะรู้สึกแปลกใจกับเจ้านั่นมากเลยนะ
นันินุ...ริ?
เล็กซ์เข้าใจยากจังเลย
สอนฉันให้ดีๆ กว่านี้สิ
มันเข้าใจง่ายสุดๆ ไปเลยนี่นา!
...เฮ้ ไปทางนี้สิ
จะโยนชอล์กนะ!
ฟุฟุฟุ
บูดแล้วนะ!!
เด็กคนนั้น
น่าจะอายุเท่ากับอลิสสินะคะ
เหมือนจะมีการแลกเปลี่ยนอะไรกันน่ะค่ะ
เขียนให้ขาวๆ เลยนะ!!
บอกว่าจะสอนซึ่งกันและกันน่ะ...
เด็กคนนั้นก็น่ารักดีนะ
เร็กซ์น่ะมีเจตนาแอบแฝงอยู่แน่ๆ...
สกปรกจริงๆ เลยนะ
โอ๊ะโอ๋โอ๋
ฟุ้!
บะวายววว
อิจฉาอยู่เหรอ คุณปัลนะ?
...บะ!
จะไปอิจฉาเรื่องน่าหมั่นไส้แบบนั้นได้ไงกัน!?
พอจะใช้เหตุผลตามสามัญสำนึกหน่อยได้ไหมคะ คุณทากาโกะ?
รู้สึกเหมือนจะมีนินทา...
รีไร
อ่า...
คุณเดวิด
อา~
หิวจังเลย~
อ๊ะ
เธอไปอยู่ที่ไหนมาจ๊ะ?
กุบ
กะว่าจะกลับไปห้องรอคุณคากามิกลับมาน่ะ
...แต่ว่าก็ไม่มาเลย
คุวาริ
แล้วก็ได้กลิ่นหอมๆ ลอยมา...เลยเดินโซซัดโซเซไป...
เอ๊ะ?
สรุปคือตั้งแต่ตอนนั้นยังไม่กลับมาเหรอ?
ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ
พุงของผมจะรับไม่ไหวแล้วนะ...
ถึงร่างกายจะทำจากพลังเวทย์ แต่ท้องก็หิวเหมือนกันสินะ
ข้าว!
เรื่องของคุณเมโนว...
...คุณอลิสแน่ใจแล้วเหรอว่าโอเคจริงๆ?
ฝืน...อยู่หรือเปล่า?
ไม่เป็นไรค่ะ
ไม่ได้ฝืนอะไรเลยนะ
เศร้าจัง...ร้องไห้ตั้งเยอะเลย
แต่ว่าถึงจะร้องไห้ หรืออยากให้เป็นยังไง มันก็ไม่เปลี่ยนอะไรเลย
สิ่งที่ต้องขยับเอง...
ผมรู้น่า
จริงๆ แล้วร้องไห้คร่ำครวญแล้วสาปแช่งโชคชะตาก็ไม่แปลกหรอกนะ
ไม่รู้ว่าเป็นตัวเองหรือเปล่า ช่างน่าสงสารจริง
ศูนย์ศูนย์ศูนย์
แต่สถานการณ์มันไม่ปล่อยให้เด็กคนนี้ทำแบบนั้น...
อย่างนั้นสินะ...
ถ้างั้นตอนนี้ต้องกินให้เต็มที่ เพื่อเป็นพลังสำหรับวันพรุ่งนี้สินะ
เย้!
กินของอร่อยจังเลย~
คุณคากามิ...
สภาพยับเยินขนาดนั้น
ไปทำอะไรมาเหรอคะ?
ดาบใหญ่เล่มนั้น...
หืม? อ่า...
ผมเองก็คิดว่าจะหยิบอาวุธมาใช้เหมือนกันนะ
รัสเซียอาจจะอันตรายกว่าที่นี่ก็ได้นะ แล้วก็อาจจะต้องสู้กับมนุษย์แบบที่บาร์มุนก์เจอไม่ใช่เหรอ?
แต่ว่า... ถือมือเปล่าจะชินกว่าไม่ใช่เหรอ?
ถ้ามีอาวุธก็จะรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ได้เยอะขึ้นไม่ใช่เหรอ?
คุณทากาโกะลองถือดูไหมล่ะ?
ฉันขอไม่รับนะ
นี่มันไม่รู้เรื่องการควบคุมแรงอะไรกันเนี่ย...
อย่างนั้นเหรอ
อลิส?
เป็นเด็กดีใช่ไหม?
นอนแผ่อยู่ในห้องอย่างสบายๆ ใช่ไหม?
คุณคากามิ
บอกให้ทำแบบนั้น
ไม่ใช่เหรอคะ!?
คุณคากามิเองนั่นแหละ
ทำงานอย่างตั้งใจอยู่ไหมคะ?
น้ำเสียงน่ะ!
พรุ่งนี้ผมจะทำงานแทนคุณคากามินะครับ
เดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอก
จะทำงานค่ะ
...รู้ตัวนะ คุณคากามิ?
คนที่มีพลังอย่างคุณเนี่ย ถ้าไปสู้กับมนุษย์โดยใช้อาวุธที่ไม่คุ้นเคยน่ะ
มันก็ควบคุมแรงไม่ให้มันแรงเกินไปไม่ได้เลยนี่นา...?
มอ๊ะ
โมชิ
กลับมาแล้วเหรอครับ อาจารย์
ตัดสินใจจะใช้สิ่งนั้นใช่ไหม?
ร็อกซ์ เดี๋ยวสิ
เดี๋ยวก่อน
สอนผมหน่อยสิ
อะไรน่ะ มองอะไรอยู่เหรอ? เรียกผมหน่อยก็ดีนะ
เปล่า... ก็คิดว่าคงจะไปรบกวนสินะ
ทั้งที่มันแผ่ไอสังหารออกมาขนาดนั้น จะเข้าไปคุยด้วยได้เหรอเนี่ย
ดูเหมือนว่าจะลองใช้อาวุธอื่นๆ อีกเยอะเลยนะ...
ทำไมถึงเลือกอันนั้นล่ะ?
เพราะว่ามันมีพลังโจมตีมากที่สุดไง
ว่าแต่ว่า
กำลังเลี้ยงอยู่เหรอ?
ไอ้เด็กที่ติดอยู่กับแกน่ะ...
เป็นอะไรไป?
ไม่ต้องสนใจหรอก
คิดว่ามันเป็นของตกแต่งอะไรสักอย่างก็แล้วกัน
ฮะฮะ... นี่มันอะไรเนี่ย
เป็นไปไม่ได้หรอก
เด็กคนนี้... รู้ตัวไหม?
ผู้หญิงอะไรน่ะ ไม่สนใจหรอก
มันคืออะไรกันนะ
การเป็นพวกวิปริตชอบโป๊แล้วก็กลายเป็นคนที่น่าไว้ใจได้นี่น่ะ
จะเป็นไปไม่ได้หรอกน่า
มองมาทางนี้สิ
ห๊ะ?
ใช่แล้ว
มองมาทางนี้
ดี!
มันคืออะไรน่ะคะ?
9
นี่ทำอะไรน่ะ
แง้!?
ร่างกายเล็กแค่นี้แต่มีแรงได้เยอะขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย...?
มนุษย์...นี่มันน่าประหลาดจริงๆ
เจ้าหมาตัวนี้มันคืออะไรกันแน่?
เจ้าตัวนั่นเป็นเพส
อะไรเนี่ย (นี่...)
ดูเหมือนว่ามันจะมีความสนใจในวัฒนธรรมของมนุษย์มาแต่เดิมนะ
มันกำลังตื่นเต้นกับการคืนดีครั้งนี้
ถึงจะเป็นแบบนั้น มันก็ไม่ควรจะเกาะติดขนาดนั้นไม่ใช่เหรอ
ฮ้า～เป็นเพื่อนกันแล้วนะ～!
พอดีเลยล่ะ
พวกเราจะคุยกันนะ แกก็ดูแลเจ้าตัวนั้นไปก่อน
เอ๊ะ!?
โดนแล้ว~!
หาเด็กดีมาให้ซะแล้วนะ คุณเร็กซ์จัง
สำหรับตัวแบบนี้
ไม่ใช่ว่าผมหามาได้นะ
ดูเหมือนจะไม่แย่นะเนี่ย~
มันแค่โผล่มาแล้วตามติดอยู่เฉยๆ เอง
ผมทำอะไรเหรอ...?
ว่าแต่ พิตตะล่ะ?
คูรุรุก็ไม่เห็นเหมือนกันนะ
พิตจังอยู่บนพื้นดินนะ
มันคอยระวังให้ตั้งแต่กำแพงป้องกันจะเสร็จแล้ว
คูจังออกไปรับทีน่าแล้วล่ะ
ไอ้เด็กนั่น มันเก็บตัวอยู่ในเต็นท์
ถ้าไม่อยากออกมา ก็ควรจะเอาข้าวไปให้มันแทนจะดีกว่าไหม
ไม่ได้นะ!
นั่นมันเหมือนกับการช่วยทำให้ใจอ่อนแอลงเลยล่ะ
พวกเราก็ต้องเจอหน้ากันอยู่แล้ว ถ้าไม่เป็นห่วงได้ยังไง
ถ้าไม่ให้พวกเราได้เจอหน้ากันแม้แต่นิดเดียว แล้วดูแลจิตใจตัวเองล่ะก็...
เจ้าเด็กคนนั้นจะแย่ไปซะแล้วสิ
...อะไรนะ?
ทำหน้าแบบนั้นทำไมล่ะ
ไม่นะ ตอนที่นายไม่อยู่เนี่ย แกเปลี่ยนไปจริงๆ เลยนะ
...แบบว่านะ
ตั้งแต่เจอกันครั้งล่าสุดก็ไม่ได้คุยกันดีๆ เลย
มันจะพูดว่า...เหมือนจะกลายเป็นคนชอบดูแลเอาใจใส่มากขึ้นอย่างนั้นเหรอ?
ต่างจากความรู้สึกเรื่องเวลาของนายนะ ทางนี้มันผ่านไปถึงสามปีแล้วนะ?
"รี
ฉันไม่ได้คิดว่าตัวเองเปลี่ยนไปหรอกนะ...แต่ก็คงมีเวลาพอที่จะเปลี่ยนแล้วไม่ใช่เหรอ?
ก็ฉันคอยดูแลเจ้าตัวนั้นแทนแกมาตลอดนี่นา
ขอโทษนะ...
ไม่รู้ตัวเลย สถานะมันกลับกันแล้วนี่นา...
ดังนั้น...ก็อย่าทำลายสิ
บอกไว้ก่อนนะ ว่าฉันรู้สึกขอบคุณอยู่นะ?
คุณนี่แหละ คอยปกป้องเอาไว้
จะทำยังไงดีล่ะ...
น่าจะดีนะ
จนถึงตอนนี้ก็คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องได้เสมอ แล้วถ้ามีเพื่อนร่วมทีมอยู่ด้วย ครั้งหน้าก็คงไม่เป็นไร...
แต่ว่า...ก็ทำไม่ได้
ครั้งหน้าจะปกป้องได้ไหมนะ?
...ไม่สิ ฉันจะปกป้องเอง
เพื่อสิ่งนั้น ถึงจะต้องใช้แม้แต่อาวุธก็ตาม
จะทำทุกอย่างที่ทำได้เลย
สุนัขจิ้งจอกสีน้ำตาลว่องไว กระโดดข้ามสุนัขที่ขี้เกียจ
คราวหน้า
ก่อนที่จะถูกแย่งไปนะ...
อ๊ะ
คุณคากามิ
กลับมาแล้วสินะครับ
วันนี้ทำอะไรอยู่เหรอครับ?
อ่า
อาวุธ...เหรอครับ
หน่อยนึง จะได้ฝึกอาวุธด้วย
...จำสัญญาได้ไหมครับ?
ห้ามทำอะไรบ้าๆ ด้วยตัวคนเดียวนะครับ?
...อืม
ก่อนอื่น ขอดาบใหญ่เล่มนั้นหน่อยครับ
ถ้างั้นให้ผมทำเอง!
เดี๋ยวผมดูแลให้ครับ
ไม่ๆๆ ให้ฉันสิ...!
โย่
ไม่ได้เจอกันนานเลย...เป็นยังไงบ้าง?
คือว่า...จะว่ายังไงดีล่ะ...
ฉัน...
ฉัน...คิดมาตลอดหนึ่งสัปดาห์เลยค่ะ
คุณทีน่า...
ว่าหลังจากนี้ควรจะทำยังไงต่อไปดี
คิดมา...คิดอยู่ตลอดเลยค่ะ
ถอนหายใจ...ยอมแพ้แล้ว
กลับไปที่เอิร์ธเคลียร์ไหมครับ?
ต่อเนื่องจากฉบับเดือนมีนาคม
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/48)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
เกษตรตามใจพี่ที่ต่างโลก
ซาซากิกับพีจัง
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
บันทึกจอมราคะไร้เทียมทานในต่างโลก
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
สตรีศักดิ์สิทธิ์เกิดใหม่ แต่ไม่ขอบอกใครนะคะ
แบล็คโคลเวอร์
จอมเวทผู้ถูกเนรเทศซึ่งเคยมอบพลังโกง ได้ใช้ชีวิตใหม่ที่สุขสบาย
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
