ตอนที่ 123

ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 5 ตุลาคม ทาง NHK Eテレ ทีวี อนิเมะฉายทางทีวีแล้ว!!

ฉบับรวมเล่มล่าสุด เล่มที่ 12 กำลังวางจำหน่ายอย่างดี!!

ไดได ตอนที่ 123 ★คำที่ไม่ได้เอ่ยออกมานานแสนนาน

อิริมาที่ลืมตาตื่นขึ้น มาอยู่ในห้วงความมืดมิดที่ลึกและมืดมิดจนหาได้ยากแม้แต่ในแดนปีศาจ

ที่นี่คือ...

“เทศกาลเก็บเกี่ยว” คือการทดสอบเอาชีวิตรอดเป็นเวลา 6666 ชั่วโมงสำหรับนักเรียนชั้นปีที่ 1 ของโรงเรียนปีศาจ แข่งขันกันด้วยคะแนนจากวัตถุดิบที่เก็บเกี่ยวได้ หากทำผลงานได้ดีก็จะได้รับการเลื่อนขั้นยศ ปัจจุบันเป็นช่วงค่ำของวันที่ 2 แล้ว

จากฉบับก่อนหน้า → ได้รับ “เมล็ดพันธุ์แห่งการเริ่มต้น” และเก็บเกี่ยววัตถุดิบได้คะแนนสูงมาก อิริมาที่ใกล้ถึงจุดนั้น ถูกนักล่าศิษย์อย่างโอโรบัสโจมตี!! อิริมาที่ถูกสาปด้วยภาพหลอนแห่งบาดแผลทางใจ ตกลงสู่ก้นบึ้งเหว...!?

★ผลงานเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริง (155)

ใช่แล้ว...ได้เจอคุณพ่อกับคุณแม่แล้ว...

ขา...อึก!

ตก...

แล้ว...

บาดเจ็บ...

จะทำยังไงดี...

ต้องรีบกลับขึ้นไปแล้ว...

อาซคุง!!

คูราร่า!?

เอ๊ะ ทำไมล่ะ

ไม่นะ สองคนร่วงลงมา...

!!

อย่าเข้าใกล้

มนุษย์

เวทมนตร์ก็พลังเวท

...เอ๊ะ

ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก...เป็นแค่ภาพลวงตา...

158

อ๊ะ นั่นมัน...

โกหก! เกลียดจัง!!

อย่ามายุ่งกับพวกเราอีกนะ

ไอ้คนทรยศเอ๊ย

!

รอเดี๋ยวก่อน

เดี๋ยวก่อน

ไม่...ใช่...

อึก...

แน่นอนอยู่แล้ว

!

การที่มนุษย์กับปีศาจจะอยู่ร่วมกันได้น่ะ เป็นไปไม่ได้เลย...

แกนี่...

ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะอยู่ในแดนปีศาจ

อิริมะคุง!

!!

โอ๊ะ คุณโอเปร่าครับ!

ไม่เป็นไรนะ

ไม่ต้องกังวล

มานี่สิ

คุณ...

อย่างดีเลย

เพราะว่าคุณพ่อคุณแม่มารับแล้ว

เธอก็กลับบ้านได้นะ

เอาล่ะ

อิริมะไปด้วยกันนะ...

กลับกันนะ

อึก

อาาาาาาาา

อึก...

ฮ่า

ฮ่าา

...ไม่พูด

คึ่ก!

ทุกคนจะพูดแบบนั้น...

เป็นไปไม่ได้!!

นั่นมันภาพหลอน!!

แน่นอน! ชัวร์!

ภาพหลอนน่ะ... ถึงจะรู้ตัวแล้วก็เถอะ...

ร่างกายของผม...

ขยับไม่ได้เลย...!

ไม่ใช่เพราะว่าขาเจ็บนะ

ผมเนี่ย...

ก๊ายยู!

ตลอดเลย...

แม้จะอยู่คนเดียว

ก็ไม่เป็นไร

การถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ก็เป็นเรื่องธรรมดา

ด้วยเหตุนั้นก็เลยไม่มีเรื่องให้ต้องลำบากมากนัก

ก็จัดการด้วยตัวเองได้

แม้จะสิ้นหวังไปก็คงไม่มีประโยชน์

ก็ไม่ได้ทำให้ท้องอิ่มสักหน่อย ไม่มีอะไรเลย

แต่ตอนนี้

ฉันก็มีคนสำคัญมากมายแล้ว

มีที่ที่อบอุ่นและเป็นที่รักของฉันแล้ว

แต่ถ้าหากว่าทุกคนทิ้งฉันไป...

มีคำพูดที่พยายามกลั้นมาตลอด...

ฉันก็จะอยู่คนเดียวอีกครั้ง

ไม่อยากพูด ไม่อยากให้พูดออกไปเลย แต่ว่า...

เหงาจัง...

...โค

...ดะ

ไม่เอา...

ทิ้ง...

อย่าไปนะ...

นี่ไงล่ะ

แกนี่มัน...

โง่สุดๆ ไปเลยนะ

ลืมสิ่งที่ฉันสอนไปแล้วเหรอ!!

...อาจารย์...

อ๊ะ สิ่งที่ฉันสอนไป

ลืมไปแล้วเหรอ!?

...อ๊ะ...

ใช่แล้ว...

ใช่เลย...!!

อย่าถอยนะ...

ผมเนี่ย...

ยูมิ

ฮิ

คนที่จะช่วยจิตใจของตัวเองได้... ก็คือตัวของตัวเองนี่แหละ!!

ความกลัวนี้

จะดำเนินต่อไปในฉบับหน้า NO.42

จะยิงให้เห็นเลยให้ดู!