ตอน 433: Chapter 433

ตอนที่ 433 ★ปีศาจอาซาเซล อังรี ⑥เซชู

47 เล่ม 4 เล่มนี้กำลังวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการแล้ว

จากฉบับก่อนหน้า → อังรีได้เตรียมของขวัญสำหรับเมรีเซ่ร่วมกับซับซานและไลม์ ในขณะที่มาร์ต้าที่ได้รับคำสั่งให้หาข้อมูลเกี่ยวกับ【มนุษย์】 ก็กำลังเข้าใกล้...!?

เกี่ยวกับมนุษย์คนนั้น

มีเรื่องจะคุย

●

มีอะไรเหรอ?

ระยะห่างจากเป้าหมายก็ใกล้เข้ามาเยอะเลย

ถ้าเป็นคุณล่ะก็ เป้าหมายคงจะลดการระแวดระวังลงแน่ๆ

ดังนั้น...

ก็มีภารกิจใหม่แล้วล่ะ

เปลี่ยนบรรยากาศหน่อย

ไป "เที่ยวด้วยกัน" กันไหมล่ะ?

ห๊ะ?

ไม่ให้รู้ว่าเป็นมนุษย์

ปลอมตัว + น้ำหอม

ถึงแม้จะอยู่ภายในสำนักงานปีศาจ

ออกไปจากห้องวิจัย

ไปกันสองคนจะดีที่สุด

ไปยังสถานที่ที่เธอคุ้นเคยด้วยนะ

ตรงนั้นคือที่ที่เธอ...

เป็นจุดแรกที่ถูกค้นพบ

เลยจาก "ประตูสู่ต่างโลก"...

เนินเขาโยคาคุริ

พอรู้ตัวก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในทุ่งดอกไม้แห่งนี้

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรนะ

ที่นี่รู้สึกสงบจัง...

แค่สักหน่อยเอง

รู้สึกคุ้นๆ นะ

กร๊าาาาาาา

อึ๊ก

สงสัยเพราะเดินมาเยอะแน่ๆ เลย!?

ไม่เป็นไรหรอก! ยังทนได้จนถึงเวลากินข้าวเลยล่ะ!

เทียบกับทุ่งดอกไม้แห่งนี้แล้ว คงจะดูด้อยไปหน่อยสินะ

มีของดีอยู่นะ

หือ

งั้นคุณซับโน็คกับคุณไลม์

ช่วยกันเลือกของขวัญที่น่ารักชิ้นนี้ให้ด้วยล่ะ

อร่อยจัง!!

ตัวเขาเองบอกว่าเลือกเองนะ แต่

ต่อหน้าคุณแล้วรู้สึกเหมือนไม่อยากโกหกเลย

ขอบคุณนะ

อยากจะเจอสักครั้งแล้วขอบคุณด้วยตัวเองเลยล่ะ

รวมถึงเพื่อนๆ "ของ" คุณอังรีด้วยนะ!

?

...หือ?

คู่หู? อะไรเหรอ?

ห๊ะ?

เพื่อน!

?

ไม่เข้าใจเหรอ?

?

คือคนที่ได้เล่นด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ใช้เวลาด้วยกันอย่างสนุกสนานน่ะ!

นั่นคือสิ่งที่เรียกว่าเพื่อนเหรอ?

ใช่!

เพื่อน...

มันก็ต่างจากครอบครัวนะ

คือคนที่รักกัน เป็นห่วงกัน คอยสนับสนุนกัน บางครั้งก็ดุกันด้วย

เป็นเหมือนสมบัติที่ประเมินค่าไม่ได้เลยล่ะ

ดังนั้นคุณอังรีก็

ช่วยดูแลสองคนนั้นให้ดีๆ นะ

คุณเองก็ต้องมีคนแบบนั้นอยู่ไม่ใช่เหรอ?

ห๊ะ?

ถึงแม้ว่าจะจำไม่ได้... แต่ถ้าไม่มีคนที่รักคุณ คุณคำว่า "สมบัติ" ก็คงจะไม่มีวันออกมาหรอกนะ

ครอบครัว เพื่อนร่วมงาน เพื่อน...ที่สำคัญ

อาจจะมีเยอะเลยล่ะ

...อย่างนั้นเหรอเนี่ย

คงจะเหงาแย่เลยสินะ

ไม่นะๆ! ไม่เป็นไรหรอก!

อย่างที่เห็นนี่นะ สดใสดีออก!

กลัวไหมล่ะ?

อืม! กินข้าวเยอะแยะเลยนะ!

ก็นอนในผ้าห่มอุ่นๆ ด้วย! ไม่เป็นไรหรอก!

ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่กังวลอยู่ใช่ไหมล่ะ?

ไม่เป็นไรเลย! แทบจะจำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!

ถึงแม้ว่าจะจำอะไรไม่ได้

ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่รู้สึกเศร้าเลยนะ

คุณมักจะยิ้มอยู่เสมอ

ร้องเพลงอย่างสนุกสนานด้วย

แต่บางครั้ง

ก็มีช่วงที่เหม่อมองไปไกลๆ

คุณคงจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่ใช่ไหมล่ะ?

ต้องยิ้มอยู่ตลอดเวลา ไม่งั้นคงจะปิดบังไม่ไหว

คงจะกลัวแย่เลยสินะ?

คุณน่ะ

แบบที่ไม่เข้าใจ

อยู่ในที่ที่พูดไม่คล่อง แถมยังอยู่คนเดียว

จำตัวเองไม่ได้ แถมยังจำครอบครัวกับเพื่อนไม่ได้ด้วย

แบบนั้นน่ะ

ต้องกลัวแน่ๆ เลย

ต้องเหงาแน่ๆ เลย

ไม่เป็นไรหรอก

คุณน่ะ ร้องไห้ออกมาได้เลยนะ

ขอโทษที่ทำให้คุณรู้สึกไม่เป็นอิสระ

ขอโทษที่ขังคุณไว้ในที่แบบนี้

คุณจะโกรธก็ได้ จะแค้นฉันก็ได้นะ

ฉันจะรับมันไว้ให้ทั้งหมดเลย

ไม่จะแค้นคุณหรอกนะ

คุณอังรีเป็นปีศาจที่ใจดีมากๆ เลยล่ะ...

ฉันเห็นคุณวิ่งและคิดถึงฉันเยอะแยะเลยนะ

ตรงกันข้าม ฉันต้องขอบคุณคุณเยอะๆ สิ!

เพราะมีคุณอังรีอยู่

ฉันถึงได้รู้สึกอุ่นใจได้ขนาดนี้

●●●●●

ฉัน...

ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์แบบไหนของคุณ ก็โยนใส่ฉันมาได้เลยนะ

นี่

ในแดนปีศาจเนี่ย ไม่มีคำว่า "เพื่อน" ใช่ไหมนะ

อ่า

ถ้างั้น

มีคำว่า "คนรัก" ล่ะ?

ฉันชอบแบบนั้นมากกว่านะ

ห๊ะ?

อ๊ะ เอ่อ... ฮัปเปะนี่! โชโตะ นึกว่าอย่างนั้นซะอีก! จ๊ะๆๆ เดี๋ยวก่อน มันเพี้ยนไปหน่อย!

สึวะ

ใกล้ชิดกันจังเลยนะ

ฮิฮิฮิ

อึก ขอโทษค่าาา!!

ว้าาาา

เมรีเซ่!

ไม่เป็นไรนะ!?

...ไดจょう-บุ!

ขอโทษนะ! ฉันนี่มันน่ารำคาญจริงๆ เลย...

แค่ถลอกนิดหน่อยเอง!

จิโกวชูคุชูเน็นเฮียวชิแอนด์คันโตウ★ฉบับหน้า ฉลองครบรอบ 9 ปี!! ปกและหน้าแรกสีเต็มเล่ม! - แถมสติกเกอร์ฟรุคด้วยนะ!

จิว่า...

ยามะเอะ~~~ ยาพิษย้อนกลับอยู่ตรงหน้าแล้ว