ตอน 53: Chapter 53

■ดวงอาทิตย์บนเนิน

เจ้าซึคกี้ที่ขี้ขลาดนั่น

ไทโยที่ทำหน้ามุ่ยเพราะโดนคุณปู่ดุ

นี่มัน

◇สองคนที่แกร่งที่สุดอยู่ตรงนี้แล้ว!! เอาล่ะ โต้กลับกันเถอะ!!

พวกเธอทั้งสองคนกลับมาได้น่าเชื่อใจจริงๆ เลยนะ

308

อึ๊ก

หลังจากเสร็จสิ้นการฝึกอบรมของสภานักเรียน ที่เคยวุ่นวาย ก็กลับสู่ชีวิตประจำวันอันสงบสุขอีกครั้ง

อาหารเช้านายวันนี้เป็นปลา กินเยอะไปหน่อย

【ปีศาจมาแล้ว! คุณอิรุมะ】

ดูย้วยไปนะ จะเข้าร่วมวิ่งอีกไหมล่ะ?

บรรยากาศของทุกคนในสภาฯ เป็นยังไงบ้างคะ...

อ๊ะ ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้ย้วยนะคะ

ก็ทำงานตามปกติแหละ

พวกงานธุรการน่ะ มันรู้สึกเหงาไปหน่อยที่นายหายไปนะ

อย่างนั้นเหรอคะ

แล้วคุณอเมริล่ะคะ?

อ่า ไม่มีปัญหา

เมื่อฉบับที่แล้ว ตอนที่เธอยืนอยู่บนเวทีและมองลงมายังนักเรียน อเมริก็ได้นึกถึงความทะเยอทะยานของตัวเอง นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้การเปลี่ยนแปลงนิสัยรอบตัวเธอถูกยกเลิกอย่างสมบูรณ์!! หลังจากที่ใบหน้ากลับมาเป็นปกติ เธอก็ได้ตระหนักถึงความรักที่มีต่อการเข้าสู่โรงเรียนอีกครั้งค่ะ

ตอนที่ 53 ความทะเยอทะยานครั้งใหม่

ประธานอเมริ

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

ฉบับรวมเล่มที่ 4 วางจำหน่ายแล้ว!

เหมือนเดิมเลยนะ

ประธานคะ

กัคคอน

เตคกี!!

คุณคะ

ความใฝ่ฝันในวันเก่าๆ ประธานนักเรียนอเมริกลับมาแล้ว!!

การเลือกตั้งครั้งนี้ ประธานชนะขาดลอยเลยนะ

เตรียมใจมาดีแล้วสินะ

โรโนเว

โรโน...

โรโนโน...

มิคุ

แน่นอนว่ากองพลจะยุบตัวลง โรโนเวที่เสียใจ...

ไม่ใช่แบบนั้นนะ!!

มันเป็นเรื่องเวทมนตร์ที่ใช้กับประธานต่างหาก!

พวกแกนี่มัน...!!

โรโลโล!?

คุยเรื่องอะไรกันน่ะ!? โรโนเวไม่ทำอะไรที่มันไม่เด่นหรอกนะ!!

ค่อน... ค่อยๆ...

เอ่อ...

เมื่อกี้ทางโทรศัพท์...

บอกว่าจับตัวคนร้ายได้แล้ว...

...ห๊ะ!?

ปี 2 นะ

เอริโกส ชิเนล

ตอนที่กำลังผลิตน้ำหอมสูตรเฉพาะ ด้วยอุปกรณ์ที่ยืมมาจากกองพัฒนาเวทมนตร์กับกองนักเล่นเกม

ก็ถูกจับได้หลังจากที่ไปซุ่มตามจนเจอ

แก!! คิดจะทำอะไรกัน! คิดจะโค่นล้มประธานนี่เอง!

คึ...

คึ คึ คึ...

!?

ช่างโง่เขลาเสียจริง... ความทะเยอทะยานของข้าไม่ใช่การโค่นล้มประธานหรอกนะ... มันยิ่งใหญ่และสูงส่งกว่านั้น...

ใช่แล้ว! ความทะเยอทะยานของข้าคือ--...

ประธานอเมริผู้สง่างาม! ต้องจดจำภาพนี้ไว้ในตาให้ได้เลย!!

ชิเนลสินะ

...ห๊ะ?

อ๊ะ

เป็นองครักษ์ของประธานเหรอ!!

หัวหน้าหน่วยเอง!!

ได้เฝ้าดูประธานมาตลอด...น่ากลัวและทำให้ใจเต้นเสมอเลย...

ก็เลยอยากจะเห็นภาพที่ดูอ่อนโยนของคุณประธานบ้าง...ไม่สิ ต้องเห็นให้ได้เลย!!

ข้าแค่ทำตามภารกิจของหัวหน้ากองร้อยเท่านั้นเอง...

งั้น...

ก็ได้

ถ้าคุณอยากจะเห็นข้ามากขนาดนั้น

จะพาไปที่ที่นั่งพิเศษให้เอง

การฝึกฝนของสภาฯ คูณ 50!!

เยสสส!

ฮิ๊!

ยาาา

ต่อไปเรื่องการจัดการกับโรโนเวน่ะ...

จะเข้าร่วมสภาฯ ไหมล่ะ?

อะไรนะ!?

คราวนี้ถูกบีบให้จนมุม น่าสนใจดีนะ

...สังเกตได้เหรอ?

งานมันหนักนะ แต่ถ้าทำผลงานได้ ก็จะให้งานที่มันหรูหราด้วย

งั้นก็ดีแล้ว!!

ถ้าโดนยึดไปก็ไม่รู้เหมือนกันนะ?

ต้องเป็นแบบนั้นสิ

เรื่องงานเลี้ยงต้อนรับของโรโนเว

หน้ามันร้อนจัง... เลิกเถอะน่าาา

เอาล่ะ สภานักเรียนก็กลายเป็นกลุ่มใหญ่ไปแล้วนะ

อิรุมา

สุดยอดเลย

เย้~~

หนีไป

การฝึกฝนผ่านไปได้อย่างงดงาม ขอให้กองพัฒนาเครื่องรางกลับมาอีกครั้งเถอะ

แต่ว่า สภานักเรียนอยากจะต้อนรับเธอไว้นะ

จะอยู่ต่อไหม?

ไม่ค่ะ

ที่สภานักเรียน ทำให้ได้ฝึกฝนทั้งร่างกายและจิตใจอย่างมากเลยค่ะ

เป็นประสบการณ์ที่มีค่าจริงๆ สนุกมากเลยค่ะ นั่นเป็นเหตุผลที่ว่า

ไม่อยากจะถูกพัดพาไปตามความทะเยอทะยานของทุกคนในสภาฯ

เลยอยากจะทำกิจกรรมเพื่อค้นหาความทะเยอทะยานของตัวเองเสียแล้ว

นอกจากนั้น...

ก็อาจจะมีคนที่กลับมาที่กองวิจัยเวทมนตร์ด้วย

ก็เลย...

...อย่างนั้นเหรอ

แน่ใจเลยว่านาย

มันเหมาะกับนายมากกว่านะ

ด้วยเหตุนี้การฝึกอบรมก็สิ้นสุดลง

ชิเนล คนร้ายกำลังวิ่งอยู่จ้ะ

มาถ่ายรูปกันหน่อยสิ!

สภาฯ นักเรียนในระบบใหม่ก็ก่อตั้งขึ้นอย่างปลอดภัย

--ดูแข็งแรงดีจังเลยครับ

งั้นการอ่านหนังสือครั้งต่อไปก็จะเป็นพรุ่งนี้... ครับ

ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆ เลยนะ~

ภาพทิวทัศน์จากบนเวทีนี่แหละ ที่ทำให้ข้าหวนนึกถึงตอนที่หมกมุ่นอยู่กับความทะเยอทะยานของตัวเอง

เส้นด้ายสุดท้ายมันขาดแล้วสินะ

เป็นนักแสดงมืออาชีพจริง ๆ เลยนะ

แฟนสาวของอิรุโบะนี่!

แคะ!

ไม่ใช่แบบนั้นนะ!!

อ๊ะ สาวน้อยเผ่าสัตว์หายากเหรอ?

ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย!

อืม งั้นก็... เฮ้อ! เลิกได้แล้ว!!

อิรุโบะก็คิดแบบนั้นไม่ใช่เหรอ...

เอ่อ แล้วก็... แต่ว่า

ถ้าให้พูดถึงจุดเริ่มต้นว่า "ทิวทัศน์" ล่ะก็!

เบี่ยงประเด็นไปแล้วนะ

เวทมนตร์มันไปสะดุดใจของคุณอเมริในเรื่องอะไรกันนะ

ไม่น่าเชื่อ...

อาจจะเป็นเพราะเหตุผลที่ว่า "อยากจะอยู่ในสภาพที่น่ารัก" อะไรทำนองนั้นก็ได้นะ

เอ๊ะ

อิรุโบะอยากให้คนคิดว่าตัวเองน่ารักไม่ใช่เหรอー?

เป็นไปไม่ได้หรอกน่า

การสนทนาสิ้นสุด

ฟุ...คุยกันได้ตามปกติ แล้วสินะ...!?

แก้มแดงไปเลยนี่นา...

โชคดีที่โทรศัพท์! ไม่สิ เสียงมันหลุดออกไปเลยเหรอ...!?

อะไรกันเนี่ย!

นี่แหละที่เรียกว่าความรัก!!

พอสบตาแล้วมันก็ส่องประกายและเจิดจ้าไปเลย!!

แค่ได้อยู่ข้างๆ ก็ทำให้ใจสั่นไหว...

เท่ก็เท่ น่ารักก็น่ารัก แต่ตอนนี้ไม่เข้าใจเลย!!

ก็คงจะเสียดายที่ออกมาจากสภาฯ ไปสินะ~

ยา

ชิราอิ

กับตัวเองนี่นะ... สำหรับผู้หญิงแล้วนี่กล้าหาญดีแฮะ...

น่าจะน่ารักกว่านี้อีกหน่อย...

เปล่า

ไม่ว่าจะในรูปลักษณ์แบบไหนก็ตาม คุณก็เป็น

ผู้หญิงที่น่ารักเลยนะ

...แบบนี้ก็พอแล้วล่ะ

เฮ้อ... ความทะเยอทะยานมันเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่างแล้วสิ...

ต้องทำให้อิรุมาตั้งสติได้แล้วสิ...

ส่วนฉันน่ะ หมกมุ่นอยู่กับความทะเยอทะยานอย่างเต็มที่เลยนะ

ความรู้สึกของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานเนี่ย อิรุมาจะรู้ตัวเมื่อไหร่กันนะ...? ฉบับหน้า! เข้าสู่บทใหม่แห่งความวุ่นวายครั้งใหญ่!!