ตอนที่ 36

...ฉัน...

คุณมิซุโตะ...

เอ๊ะ? อาการแบบนั้นจริงเหรอ?

...ชอบเหรอ...?

ทำไมถึงโกหกกันล่ะคะ...!

ฉันไม่เข้าใจจริงๆ เลยนะ...!

ก็เพราะว่าฉันใช้ชีวิตมาโดยที่ไม่มีประสบการณ์แบบนั้นเลยน่ะค่ะ...

สึเอะ!? รักแรกเหรอ!? ในวัยนี้!?

...อู้วววว...

จะทำยังไงดีคะ คุณอากิสึกิ

รู้สึกเหมือน หลังของฉัน มันคันขึ้นมา

...บังเอิญจังนะ คุณยูกิเมะ

ฉันเองก็ กำลังประสบกับอาการแบบเดียวกัน เลยนะ

รักแรก...

ฉันก็เคยเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าอายแบบนี้เหมือนกันเหรอเนี่ย

...อา ช่างเป็นเสียงที่คุ้นเคยแต่ก็น่ารังเกียจเสียจริง...

...ก็ใช่นะ

อย่างเช่นนะลองจินตนาการดูสิ

ตอนที่เรากำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน

จู่ๆ คุณอิริโตะก็เข้ามาสวมกอด

การ์ก้า

ฮิย่ะ!?

แล้วเขาก็กระซิบเสียงทุ้มข้างหูว่า

......ขอโทษนะ

......

นิดนึงเอง...

ถึงจะไม่เป็นเพื่อนกันแล้วก็ไม่เป็นไรใช่ไหม

คุณอิริโตะตรงไปที่

ริมฝีปากของเธอที่กำลังสับสน

ฟู่~!?

ทะ...ทำไมถึงได้คุณยูกิเมะด้วย!?

เพราะว่าเสียงของคุณบังสึกิ มันคล้ายกับออร่าของ ผู้ชายคนนั้นเลยค่ะ 00

ไม่มีอะไรหรอก...

แค่สมองทำงานผิดปกติเท่านั้นเอง

ช่างเถอะนะ

ในเมื่อทำหน้าแบบนี้

ก็แปลว่าไม่ได้ไม่ชอบสิคะ

...นี่คือ...

ตัวเมียไม่ใช่เหรอคะ!

...ฉัน

ใช่แล้ว ตัวเมียไง คุณน่ะ

เองเหรอคะ!?

ถึงจะบอกว่าเป็นเพื่อนแล้วเข้ามาใกล้ชิด

แต่กลับมองคุณมิซุโตะด้วยสายตาของตัวเมียที่กำลังติดสัดแบบนี้อยู่นี่เอง...

คุณมารครับ...

เป็นกรรมของคุณมารเลยค่ะ

ถ้าแค่ระดับนี้แล้วเป็นคุณมารเนี่ย ผู้หญิงในโลกนี้ก็...

อา...หวานอมเปรี้ยว

ทำให้รู้สึกอยากจะอาเจียนขึ้นมาเลย...

เอาล่ะ ในที่สุดก็เข้าเรื่องได้แล้วนะ

ยาาา~

เรื่องหลัก...เหรอ

ยังมีอะไรอีกเหรอคะ...?

คุณโทโดะ!

ฉันกับคุณยูกิเมะนี่เอง

จะช่วยให้เราสองคนได้คบกับคุณอิริโตะให้ได้เลยนะ!

เอ๊ะ...!?

ฉันกับคุณยูกิเมะนี่—

คุณอากิสึกิคนนั้น...

ถึงจะมาถึงขนาดนี้แล้วนะ

ฉันก็ยังไม่ได้สัญญาว่าจะช่วยเลยนี่นา...

เอ๋~!?

แห้งผาก

ถ้ามีคุณยูกิเมะนี่ ก็รู้เรื่องที่คุณอิริโตะชอบได้หมดเลยสิเนี่ย

คุณโทคาชิเองก็สบายใจขึ้นเยอะเลยถ้ามีคุณยูกิเมะเป็นพวกใช่ไหมคะ?

เอ๊ะ...?

ฉันก็...

คิดว่าขึ้นเรือลำนี้แล้วล่ะนะ!

ก็เพราะว่าฉันภาคภูมิใจที่รับปรึกษาเรื่องพวกนั้นมาตั้งเยอะน่ะสิ

เป็นไงบ้างคะ คุณโทคาชิ!?

ฉันกับคุณยูกิเมะเนี่ย

คิดว่าแทบจะไม่มีการจัดทีมที่แข็งแกร่งขนาดนี้หรอกนะ!?

คุณอิริโตะน่ะ ต่อให้เป็นวินาทีเดียวก็ทำให้เขาหลงเสน่ห์ได้เลยนะ!

ก็เลยบอกว่าฉันยังไม่ได้บอกว่าจะช่วยนี่นา...

...แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธอะไรเหมือนกัน...

ถ้าปฏิเสธตรงนี้ ก็หนีไม่พ้นโดนมองว่าเป็นพวกคลั่งไคล้พี่น้องแน่ๆ

ไม่สิ แต่ว่า...

...ไม่เป็นไรค่ะ

เอ๊ะ?

ไม่เป็นไรค่ะ

เรื่องพวกนั้นน่ะ...

เรื่องของคุณมิซุโตะน่ะ

ที่ชอบในฐานะเพื่อนก็เป็นเรื่องจริงนะคะ...

แค่อยู่ด้วยกันแล้วได้คุยกันแบบนี้ก็มีความสุขแล้ว...

นี่ไง

ถ้าฉันที่เป็นแบบนี้แล้วพยายามทำตัวให้ดูดีขึ้น

ก็คงดูน่าสมเพชขึ้นมาเท่านั้นแหละค่ะ!

เรียกได้ว่าเป็นการพยายามที่สูญเปล่าเลยล่ะ...

...ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะทำแล้ว

ขอโทษด้วยนะคะ...

ฟุ

อย่าหนีนะ ก่อนจะท้าทาย จงยืนนิ่งไว้

ถ้าจะยอมแพ้

ก็ทำให้เต็มที่ก่อนสิยะ

ที่จริงอยากเป็นไม่ใช่เหรอคะ?

อยากเป็นแฟนของเขาไม่ใช่เหรอคะ?

อยากทำในสิ่งที่การเป็นแค่เพื่อนทำไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?

ได้จับมือกันเดินไปโรงเรียนกับกลับบ้านได้ด้วย

ตอนจะแยกจากกันก็จูบลาได้ด้วย

ก่อนนอนก็คุยเล่นเรื่องไร้สาระได้เรื่อยๆ!

แล้วก็ออกไปเดทกันได้ด้วย

ช่วงคริสต์มาสก็ได้ของขวัญด้วยนะ

ถ้าเป็นหวัดก็จะได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดเลย!

โครม!?

นี่แหละคือทุกอย่างที่จะกลายเป็นเรื่องปกติไปเลย ถ้าได้เป็นแฟนแล้วนะ!

—ถึงอย่างนั้นก็ยังคิดแบบนั้นเหรอ?

แฟน การเป็นแฟนเนี่ย ก็ไม่จำเป็นก็ว่าได้นะ

...อยากเป็น

ค่ะ...!

อยากจะออดอ้อนเลยค่ะ...

อยากให้คุณบอกว่าชอบจังเลย...!

กับคุณมิซุโตะ...

อยากทำในสิ่งที่แค่เป็นเพื่อนทำไม่ได้

ค่ะ...!

จะต้องทำยังไงถึงจะเป็นได้เหรอคะ...?

คุณมิซุโตะ เป็นแฟนของคุณมิซุโตะเหรอ

จะทำยังไงให้ได้เป็นคะ!?

ช่วยบอกหน่อยค่ะ!

--คุณอาจารย์!

...เอ๊ะ?

...ฉัน

แบบนี้ใช่ไหมคะ?