ตอนที่ 69.2

ต้องชมให้ดีสิ?

...แล้วก็จ้องมากเกินไปก็ไม่ดีนะ?

...มันเป็นแบบไหนกันแน่เนี่ย

...ถ้าอย่างนั้นก็ขอตัวก่อนนะครับ...

เวลาแบบนี้มันอะไรกันเนี่ย

ยารุ...

เราสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่ตรงมุมสนามตอนกลางวันเนี่ย

...

...เป็นยังไงบ้างครับ...?

แบบว่า

ーーーーน่าหงุดหงิด

น่าหงุดหงิด

เวลาที่ทำตัวโอ้อวดเก่งๆ แล้วมาหยอกเล่นนี่ก็ไม่เบาเลยนะเนี่ย

ที่รู้สึกแบบนี้ขึ้นมานี่มันทำให้รู้สึกเหมือนแพ้เลย...

แต่ว่า...

ถ้าไม่พูดออกมาให้ดีๆ ก็เหมือนกับว่าไม่ได้ใส่ให้เขาเลยสิ

...เข้ากันได้ดีมากเลยนะ

น่ารัก น่าเอ็นดูด้วยนะ คิดว่าอย่างนั้น

เอ๊ะ?

คุณก็รู้นี่ว่าผมไม่ถนัดคำพูดสวยหรูน่ะ

พวกสุนัขหรือแมวอะไรนั่นน่ะ น่ารักดีจัง...

ไม่มี

ว่าแต่... ...ประมาณไหนเหรอครับ...?

โดยรวมเลยล่ะ ถ้าจะพูดแบบเจาะจงไปมันจะน่าขนลุกไม่ใช่เหรอ

...อู๊ย อู๊ยๆๆๆ...เอฮิฮิฮิๆ

ถ้ามันถูกใจรสนิยมของคุณมิซึโตะขนาดนั้น งั้นเดี๋ยวจะเก็บผ้าคลุมไว้ให้สักพักนะครับ

ก็ช่วยไม่ได้นี่ครับ เพราะมันเป็นงานอดิเรกของคุณมิซึโตะนี่นา!

...ว่าแต่ ขอถามหน่อยนะ

ครับ?

ชุดชั้นในนั่นน่ะ...มันเป็นยังไงเหรอครับ?

...ก็คงต้องทำแบบนี้แหละ...

ทำแบบนั้นก็จะได้ไม่ถูกส่งไปห้องปกครองไงล่ะ

เห็นคุณฮิงาชิที่ดูดีใจแล้วฉันก็ดีใจตามไปด้วย

...พร้อมกันนั้นความอิจฉาที่คล้ายกับความริษยาก็พุ่งเข้ามาในใจ...

ดีใจเหรอ ยูเมะจัง?

ถึงจะเป็นฉันที่ตั้งเรื่องขึ้นมา แต่ว่านะ

ก็ดีไม่ใช่เหรอ?

สำหรับสองคนนั้นเรื่องแบบนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องใหม่แล้วล่ะ

ทำให้สมกับเป็นตัวแม่นะ!!

แต่ก็นั่นเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าฉันก็ชอบเขาอีกแล้วนี่นา

แบบนี้ก็ยอมรับความรู้สึกที่ซับซ้อนนี้ได้เหมือนกัน

...โตขึ้นแล้วสินะ ยูเมะจัง

เปล่าหรอกค่ะ...ก็แค่กังวลอยู่บ้างแค่นั้นเอง...

เทศกาลรัคคุ

ก็แค่เรียนรู้วิธีที่จะไม่ปล่อยให้ความกังวลนั้นฉุดรั้งมากเกินไปเท่านั้นเองค่ะ

อย่างเช่นตอนนี้ไงคะ ก็มีคนชมว่าน่ารักเหมือนกันนี่นา?

ถ้างั้นจากตรงนี้ไปฉันน่าจะทำได้ด้วยตัวเองนะ?

ชุดสไตล์ไดโชโรมันนี่ก็โดนรสนิยมของคุณมิซึโตะเป๊ะๆ เลยนี่นา?

กะคัก กะคัก เสมอกันเลย

ก็เลยว่า ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร

อืม ไม่เป็นไรค่ะ

งั้นอากิสึกิซังไปหาคาวานามิคุงสิคะ?

ทำไมต้องเป็นแบบนั้นด้วยล่ะ!

การงานเทศกาลยังอีกยาวไกลเลยนะ ต้องพยายามอีกเยอะเลยล่ะ

คุณฮิงาชิก็ยังไม่ทานข้าวเที่ยงใช่ไหมครับ?

ช่วงเวลานี้ร้านข้างทางก็เปิดอยู่ครับ...

ก็จริงนะ...ถึงแม้จะคุ้มค่าไม่มาก แต่ก็ช่วยไม่ได้สินะ

ถ้าไปคนเดียวก็เดินไม่ไหวหรอกค่ะ แต่ว่าก็ชอบร้านข้างทางนะคะ

ถ้างั้นได้ไหมครับ? ได้ไหม!

อยากกินทาโกะยากิครับ!

ร้อนนะ ระวังหน่อยนะ

ครับ!

รู้สึกเหมือนกระรอกเลย น่ารักจัง...

......

คงขาดความน่ารักแบบนี้ไปสินะ สำหรับตัวฉันตอนนี้...

โอ้

ฮะฟุ

เอาล่ะ...!

โอโรอิ

อาฟุ...!

บอกคนอื่นไว้แล้วยังไม่เป็นประโยชน์อีก

การอวดว่าตัวเองเปิ่นนี่มัน...ไม่ธรรมดาเลย...!

...ร้อนกว่าที่คิดอีก!

อือออ~

อาจจะโดนน้ำร้อนลวกในปากไปแล้ว...

อูววว...

ลิ้นไหม้แล้วมั้งครับ...

เฮ้ๆ เป็นอะไรรึเปล่า?

ดูนี่สิคะ ﾉﾉ

เอ๊ะ!?

นั่น...นั่นมัน...อะไรน่ะ!

ไม่เขินเลยเหรอ?

ดง

จริงด้วยนะ มันค่อนข้างจะดูยุ่งเหยิงอยู่หน่อย

คงต้องเอาอะไรเย็นๆ มาทำให้เย็นลงมั้ง

อ่า...จริงด้วย มีความน่ารักอยู่แหละนะ...

ตะไกะเหรอ เฮ้!

โอหนุอิชิมะ~

ฮิ...ลิ้น...

ลิ้นเหรอ...

น้ำ...

หืม?

แค่เปิดปากแล้วแลบลิ้นออกมาเท่านั้นเอง...

...ลิ้น...

......เปล่า ไม่มีอะไรหรอก...

อึก...

อย่างนั้นเหรอ? งั้นฉันจะไปซื้อเครื่องดื่มมาให้นะ

ถืออันนี้ไว้ก่อนนะ

...ไม่ไหวแล้วววว...

16.5

ฮารา

ฉันจะเป็นคุณฮิงาชิไม่ได้จริงๆ...

เป็นอะไรเหรอครับ คุณยูกิโนะ?

คุณฮิงาชิ...

คนเราเนี่ยนะ...

จะทำยังไงถึงจะกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักอายได้ล่ะ?

เอ๊ะ?

หรือว่าฉันโดนวิจารณ์อย่างเจ็บแสบอยู่รึเปล่าคะ?