ตอนที่ 110

อืม

ส่งมอบให้เจ้าของได้สำเร็จแล้ว

เดี๋ยวจะส่งกลับไปที่คุณกุโร่แล้วนะ

เจ้าหญิงฮิเมกาวะเริ่มจะตระหนักถึงความรู้สึกที่มีต่อคุณกุโร่แล้ว แต่ว่า...

ขอให้ต้อนรับที่ท่าเรือตามปกติล่ะ คิตามิ

※กลุ่มปีศาจนก จะใช้ "ไม้เสียบที่กินได้" ในทุกสาขาเพื่อคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมของโลก

ครับ! รับทราบครับ คุณฮิเมกาวะ

เอ่อ... ใช่แล้ว

มีโทรศัพท์มาจากผู้จัดการร้านที่หนูเคยทำงานเก่าของคุณฮิเมกาวะ

เขาบอกว่า "ยอดเงินที่เคาน์เตอร์คิดผิดไปน่ะ

ก็เลยอยากจะขอโทษด้วยนะ...

แล้วก็ในเมื่อบรรยากาศดีๆ แบบนี้

ถ้าไม่รังเกียจ อยากให้คุณกลับมาทำงานอีกครั้ง..."

อืม... โอเค ไว้จะลองคิดดูนะ

หนู

คุณกุโร่ รออยู่นานเลยนะ

ดีใจจังที่คนที่มาครั้งนี้เขาก็ชอบนะ

ดูเหมือนว่าเขาจะยอมแพ้แล้วว่าคงจะไม่ได้กลับมาอีก

นี่นา

เอ่อ...

อืม

มะมามามามา

มะ...ถึงแม้ว่าจะยังไม่ตอบในทันที

ฮิเมกาวะ...

หนู...แต่ว่า

อาราชิยามะ...

ไม่ใช่แค่คุณสองคนนะ คุณอุเรโนะกับคุณอาคาคุระด้วย...

สำหรับหนูแล้วแบบนั้นก็โอเคแล้วล่ะ

เพราะหนูกำลังคิดมันอย่างจริงจังเลยนะ

มันดีกว่าการเลือกแบบขอไปทีเป็นร้อยเท่าเลยนะ...เนอะ

เอ่อ...แล้วก็อีกอย่างนะ

ตั้งแต่เดทครั้งนี้เป็นต้นมา

หนูจะไม่แอบไปร่วมด้วยนะ

มึน!

ลองเผชิญหน้ากับเขาคนเดียวดูสิ

แล้วรับเอาข้อดีของคุณฮิเมกาวะไปให้เต็มที่เลยนะ

ทำได้ไหม?

แต่ว่า ไอ้ตัวอันตรายนั่นไปไหนแล้วนะ

ตั้งแต่วันนั้นมาก็ติดต่อไม่ได้เลย

ถึงบอกว่าจะตามไปเพื่อตอบแทนด้วยซ้ำ

...สินะ

แล้วก็... "ทริปตามหาตัวเองของเดนเจอร์รัส"

อืม...?

คุณกุโร่...ไม่แน่ว่าอาการไม่ดีเหรอ?

มึ!?

ตะ...ตลกจังเลย...?

ไม่เป็นไรเหรอ...?

...อึ๊ก ทำให้คุณฮิเมกาวะเป็นกังวลซะแล้ว...

พอคิดว่าความสัมพันธ์อาจจะกลายเป็นมากกว่าเพื่อนแล้ว...

ก็ไม่รู้ทำไมนะ

หัวมันก็ว่างเปล่าไปเลย...

มะ... ก็เพราะเป็นคุณกุโร่นี่นา

ถึงไม่มีหนูอยู่ด้วย เขาก็คงจะกระสับกระส่ายอยู่ไม่ใช่เหรอ?

อึก...

พอเรื่องนั้นมันส่งไปถึงคุณฮิเมกาวะ

แล้วบรรยากาศมันก็เริ่มจะอึดอัด...

...นี่นะ

คุณคุโรคาวะจะ...กิจกรรมนี้

จะทำต่อไปถึงเมื่อไหร่เหรอ?

มันฟังดูโง่ๆ นะ...แต่นะ

...จนกว่าจะส่งคืน

ผลงานศิลปะที่กำลังร้องไห้

ทั้งหมดทั่วโลก

ให้กลับไปยังเจ้าของเดิมได้ล่ะนะ

สมแล้วจริงๆ คุณฮิเมกาวะนี่

ชมว่าอีกฝ่ายตั้งใจทำจริงๆ เนี่ยเหรอ...?

...แต่ว่าการที่มันแฝงไปด้วยความหวังดีน่ะ มันกลับกลายเป็นผลเสียนะ

สิ่งที่คุณกุโร่คิดจริงๆ ว่ามันสุดยอดน่ะ...นะ

หนู...

ที่เขาเข้าใจตัวหนู

แค่แค่นั้นคนเขาก็จะดีใจแล้วล่ะ

...หนูใช้ชีวิตอยู่ในโลกใต้ดินมาตั้งแต่เกิดเลย

และก็ได้เห็นแต่พวกที่โคตรจะดำมืดอย่างตัวเองด้วย

แต่ว่า...คนอย่างคุณฮิเมกาวะ

ที่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อคนอื่นได้...

แค่นั้นเองนะ...โลกนี้ก็ยัง

ไม่ได้แย่ไปซะทั้งหมดสินะ...นี่แหละ

อ...อืม...ขอบคุณนะ

เพราะอย่างนี้ไง ถึงอย่างเช่นคราวนี้

ที่คุณฮิเมกาวะต้องไปพัวพันกับอันตราย

...มันก็ลำบากน่าดูเลยล่ะ

ถ้ามีเรื่องอันตรายอะไรอีก

อย่าเกรงใจที่จะให้ช่วยนะ

เจ้ากุโร่

...หนูเองนะ

หืม?

...นะ

งั้นก็ฝากด้วยนะ

หนู...ยังต้องการการฝึกฝนอยู่นะ

รีบไปปรึกษากับคุณคิซากิเพื่อดูจุดที่ต้องปรับปรุง...

คุณเอเมะ

หนู...ว่าจะชวนคุณกุโร่ไป

เพื่อไปส่งผลงานศิลปะให้เจ้าของเดิมนะ

คุณพี่เคียวโกะ

ถึงจะเป็นแค่เพื่อน ก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธนะ

ถึงอย่างนั้นหนูก็คงจะไปเดทได้แหละ

อีกอย่างนะ

แต่ว่า...

ใครจะไปด้วยก็เชียร์ทิกะได้อยู่ดี

นั่นแหละคือคุณกุโร่ฮิคารุ

ฮัม!

...อุดมคติโง่ๆ ของหนูเนี่ย

ที่ไม่มี การเสแสร้งใดๆ

ยอมรับให้

คุณเอเมะที่น่ารักขนาดนั้น

รู้สึกถูกดึงดูดมัน...หนูก็เข้าใจนะ

สมแล้วๆ หนูเนี่ย

ชอบคุณกุโร่...แล้วล่ะนะ

...คราวหน้าถ้าเจอคุณกุโร่ จะพูดให้ตรงๆ เลยดีกว่า

ความรู้สึกของหนูเองน่ะ

...ถึงอย่างนั้นมันก็ยังรู้สึกไม่เข้าใจอยู่ดีนะ...

●●●●●

คุณผู้จัดการที่เคร่งครัดกับตัวเองขนาดนั้น

ทำไมถึงติดต่อคุณคิตามิกับคุณซาเมชิเงะไม่ได้มาตลอด...

จะนับเงินที่แคชเชียร์พลาดได้เหรอ...?

แล้วทำไมถึงเป็นแบบนั้นกับเด็กคนนั้นล่ะ...

ถึงได้อยู่กับเดนเจอรัสได้นะ?

ช่างเถอะ...ทุกอย่างก็คลี่คลายลงแล้ว...เอาเถอะ

คุณฮิเมกาวะ อันโกะ

หนูรับทราบความรู้สึกของคุณที่มีต่อคุณฮิคารุแล้วค่ะ

ความรู้สึกของคุณที่มีต่อคุณฮิคารุ รับทราบแล้วค่ะ

เคลื่อนที่เข้าใส่ดั่งตอร์ปิโด คืออาจารย์ตระกูลกุโร่ “!!” ตัวบงการเบื้องหลังทั้งหมดคือเขางั้นรึ!?