ตอนที่ 179

วีคลี่ โชนันจัมป์ MARPIAGETON บทที่ 179

ต้นฉบับ: ซึมยาคุ มังงะ: โยตะ มิซึกิ

ฮิมิที่บุกเข้าไปใน 'ภาพหลอน' อันแสนสุขของอุเรโนะ... แต่ว่านะ...

『ผู้ควบคุมหุ่นเชิด』กำลังถ่ายทอดโลกแห่ง "ภาพหลอน" นี้ผ่าน

"เครื่องประดับผม"

ถ้าเป็นฉันจะสืบย้อนจาก 'เครื่องประดับผม' ไป

ตรงเข้าโจมตี 'ภาพหลอน' ของทุกคนเลย

และทำให้งานแต่งงานแบบมัลติเวดดิ้งจบลงได้

แต่ว่า...มันสมควรที่จะทำลายมันจริงๆ เหรอนะ?

ความสุขของอุเรโนะจัง...!

ถ้าคนที่ทำไม่กล้าเอ่ยชื่อออกมาล่ะก็...

ใครที่ทำแจกันของอาจารย์แตก ให้ยกมือขึ้น

คงจะพาพวกนักเรียนแห่งฟุจิมิไปไม่ได้สินะ

ทัศนศึกษาของพวกไฮรันยังเหลืออีก

เอ่อ

ไม่เอา~

ฮิ่ก

...นะ

ทำได้แล้ว...

...ตัวฉันเอง...

อุเรโนะซัง คุณเป็นคนทำเองสินะ

คราวหน้าก็ระวังหน่อยนะ...

ไม่ใช่นะ

...ค่ะ

นะ

ฉัน...เห็นค่ะ

ตอนที่พวกเธอทำความสะอาด

มัวแต่คุยกัน...

หลังจากนั้น

...ก็ขอให้คุณอุเรโนะช่วยด้วยค่ะ

คุณอุเรโนะเป็นยังไงบ้างคะ?

ฮึก

...เอ่อ

เรื่อง...

โกหกกับจิตวิญญาณของตัวเอง...

ทีหลัง...ต้องเสียใจแน่...

...

ฮิมิซังไม่เจ็บเหรอ?

แล้วโซลคืออะไร?

⇒

นั่นอะไร? เศรษฐี... น่ากลัวจัง

ทำตัวเย็นชา แถมยังไม่เข้ากับใครเลย

บรรยากาศมันแย่ลงจริงๆ เลยนะ~

ได้ยินว่าพ่อของเขาเก่งเรื่องเลียรองเท้ามากเลยนะ

อยากให้ย้ายโรงเรียนไปซะเร็วๆ

สุดสัปดาห์นี้ไปซื้อชุดที่ศาลเจ้าฟุชิมิกันไหม?

ไปค่า~!

...ไปแล้วนะ

ตัวฉันน่ะ...ตั้งแต่จำความได้

ก็มีสภาวะที่รู้สึกถึงสิ่งที่เรียกว่า 'เจตนาร้าย' ของคนอื่น

...ก็เลยมักจะ

กับ 'สิ่งนั้น'

เวลาที่เห็นใครสักคนถูกมัน

พันธนาการอยู่ ก็จะทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้...

ผลลัพธ์

ความ 'อาฆาต' มันจ่อมาที่ฉัน

ไม่ไหวแล้ว... ต่อไปนี้ในโรงเรียนนี้

ฉัน...

ฮะ!

...

มี...อะไรเหรอ?

...เอ่อ คือว่า

ขอบคุณเมื่อวานนะ...

ไม่ใช่เพราะอยากจะช่วยอุริโนะซังหรอกนะ

ที่เก็บไว้ในใจไม่ได้...

แล้วก็... เลยถูกคนอื่นเกลียด

จนลำบากใจ...

ฉันน่ะ ชอบแบบนั้น

แต่... ไม่เป็นไร... ถ้าได้ย้ายโรงเรียนอีก

ไม่... ไม่ได้นะ!

ไม่ได้เหรอ...

มาสนุกด้วยกันตลอดไปเถอะ

ฉัน... กับคุณฮิมิ

ฟุชิมิ อยากเดินเที่ยวด้วยกัน!

...ฉันกลัวสายตาของทุกคน...

ในหัวมันวุ่นวายไปหมด

เลยพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา...ไม่ถูก

แต่ว่าคุณฮิมิ...

ที่ยืนหยัดสู้เพียงลำพัง...

มันเท่มากเลย...

อย่าเข้าใจผิดไปนะ

ฉันน่ะ...ไม่ได้ดีขนาดนั้นสักหน่อย

แค่กำลังทำลายบรรยากาศเท่านั้นเอง

แต่ว่า...!

...!

คุณคิดว่าตัวเองทำไปเพราะอยากจะทำจากใจใช่ไหม?

สิ่งที่ขับเคลื่อนตัวเองของฉัน คงหนีไม่พ้น

เรื่องที่มันเจ็บปวดและทรมาน... ทั้งที่ว่า

พอได้เห็นท่าทางของฮิมิซังแล้ว... ฉันก็

อยากจะเข้มแข็งขึ้น! เลยคิดว่า...

ฉันก็จะ... ฉันก็จะซื่อสัตย์กับตัวเองในใจ...

...เพราะฉะนั้น เอ่อ...!

ฮ่า!

ฮ่า!

อยากจะสร้างความทรงจำกับฮิมิซังจังจัง!

เพราะมันจะต้องกลายเป็นสมบัติล้ำค่า...แน่ๆ!

สิ่งที่พูดมันไร้สาระสิ้นดี

อุเรโนะซัง

อีกอย่างนะ...ฉันตั้งใจไว้แล้วว่าจะไป 'ฟุชิมิคุ' เป็นเดทแรก...

เอ๊ะ...เอ!?

...เอ๊ะ

...แต่ว่า

ก็คิดว่าจะต้องซ้อมก่อนนี่นา

...!

ขอบใจนะ!

อา! เริ่มเรียนแล้ว

ไปกันเถอะ

ถ้ามีเธออยู่ด้วย ฉันก็ก้าวต่อไปได้

ถึงแม้ว่า 'เจตนาร้าย' ที่ปฏิเสธฉัน

จะยังคงอยู่ตรงนั้น

ยังคงเป็นตัวฉันคนเดิม

แต่เพราะว่ามีเธอ...ฉันจึง

อุเรโนะจัง!

ให้เพื่อนที่กำลังมอง 'ภาพหลอน' อันแสนสุข

ช่างเป็นเรื่องที่โหดร้ายอะไรเช่นนี้...

อ๊า แตกซะแล้ว

เพื่อนคนสำคัญของฉัน...จะ

บ้านอุเรโนะ

...แม้จะถูกเกลียดชังไปตลอดชีวิตก็ไม่เป็นไร...

กักขังไว้...ได้ยังไงกัน!

กับ 'ความสุข' ปลอมๆ แบบนี้

ยอมให้ไม่ได้เด็ดขาด

จิตวิญญาณของฉันบอกแบบนั้น