ตอนที่ 51

มาริตคิชิน ตอนที่ 5

โอยะ! ข้าคือหัวโจกแห่งซากปรักหักพัง!

ฉากวันนี้คือที่นี่!

☆มังงะโค mix เล่ม 5 มีกำหนดวางจำหน่ายวันที่ 4 ก.ค. (อังคาร)! ปกเป็นของคุณกุโร!

☆การเปิดตัวครั้งใหม่! ผู้ใช้พิษ ws ผู้ใช้พิษ! ไปกันเถอะ โชว!

เอาล่ะ เราจะบุกเข้าไปทันที

ไปกันเลยโชว!

โรงพยาบาลร้างที่ถูกทอดทิ้งอยู่กลางป่า...

บุกโจมตีรังของวิญญาณอาฆาต!

ต้นฉบับ: ซึเคียว มังงะ: โยตะ มิซึกิ

เสียงแร็ป!?

อะไร? อะไร...!?

คน...เหรอ?

อาการวิญญาณเข้า!?

ขึ้นเทรนด์เลย!? วิดีโอพุ่งแรง!

ลง...ทะเบียนช่อง...

เข้าทันที

ด้วยความชำนาญในการลบความทรงจำ

ทำให้หลับไป

นุ่มนิ่มไปหน่อยไหม...?

สวยงาม

ถ้าฆ่าไปแล้ว การจัดการหลังก็... ยุ่งยากนี่นะ

คนทั่วไปน่ะ

ก็... เพราะผมไม่เก่งกาจนัก

เลยไม่สามารถใส่ใจได้ขนาดนั้น...

แต่ว่า...

แต่ก็ค่อยๆ

ทีละน้อย

จิ๊ด...

เข็มพิษรูปเส้นใยเล็กๆ—

กรีด...!

ซินชิน

ยาพิษ

เห็น

ด้วยการยิง

กลับไปเงียบๆ ซะ

มันไม่ใช่คำสั่งของเจ้าของปัจจุบันนี่นา

คงจะยืนไม่ไหวสักพัก

ความเจ็บปวดรุนแรงระดับ 1000...

ความตั้งใจฆ่ามันยังไม่พอเลย...

อืม...?

ความเจ็บปวด หรือความทรมานอะไรนั่น

ผมไม่รับมัน

จะส่งมันคืนให้

ละเอียดสุดขีด

แนวพิษ

กลับมาเถอะครับ...

ท่านฮิคารุ

ท่านฮิคารุ...

ท่านฮิคารุ!

ของผม

ท่านฮิคารุ

อย่างที่พวกคุณก็รู้กันอยู่แล้วว่าฉัน—

ฉันจึงตัดสินใจว่าจะพยายามให้มากกว่าทุกคนถึง 10 เท่า

ไม่มีพรสวรรค์มากกว่าใคร

ดังนั้น

ไม่ว่าจะวันไหนก็ตาม

ยาพิษร้ายแรงที่เหล่าเจ้าของตระกูลรุ่นก่อนๆ ผสม

กินจนเกือบตาย

และฝึกฝนมาอย่างหนัก

เหมือนเมื่อครั้งก่อน

ไม่จำเป็นต้องยั้งมือแล้ว

มาด้วยความตั้งใจจะฆ่าสินะ...

อิโอ...

โอ้ โอ๊

เมื่อไหร่

โอออ...!

~~~~~~!

ฮะ!

ฮ่า...

...นิดหน่อย...

เยอะไป...ครับ...

มันเกือบจะหลุดไปแล้ว...

เอาล่ะ

ทำได้แน่

ถ้าเป็นท่านฮิคารุ!

ก็บดขยี้ได้อย่างสบายๆ เลยใช่ไหมล่ะ?

ในเมื่อท่านไปถึงขั้น 'การคลี่คลายโลหิตพิษ' แล้ว!

ได้โปรดช่วยผมด้วย—

ถ้าทำแบบนั้น ชีวิตทั้งชีวิต...

ก็จะถูกสลักไว้ในใจของท่าน

โดยไม่ถูกผู้ที่ไร้เหตุผล

มาหลอกลวง

ฆ่าผมซะ

ในฐานะทายาทคนต่อไป

ความปรารถนาที่แท้จริงของผม—

หากสามารถเป็นรากฐานให้กับฮิคารุซามะได้

ผม

ผม...!

ความสุขแบบนี้... ไม่มีอีกแล้ว...

ทั้งยาพิษ ความหลงใหล และความรักที่เอ็นดู! สัปดาห์หน้า วันพุธที่ 28 จะมาให้ชม!

ผมจะรับช่วงต่อเอง

ถึงแม้จะไม่อยากจะยอมรับ

...หากว่ามันไม่เป็นจริงขึ้นมา