ตอนที่ 125

เวทมนตร์ปะทะการสังหาร

ทรานสเพแมนท์เซอร์ส

เดคิอุสอินคราเนชั่น

!

หายไปแล้ว!!

จนกว่าการโจมตีจะโดนตรงนี้ ถึงจะรู้สึกถึงเสียงหรือแม้แต่ไอร่างได้...?

นี่มัน... เป็นยังไงกัน...

ขนาดของข้าสามารถลบการมีอยู่ของตนเองให้หายไปจากการรับรู้ของอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์...

ในเวทมนตร์นี้ การที่เจ้าจะหลบการโจมตีของข้าแล้วชนะนั้นเป็นไปไม่ได้เลย...!

ให้แกเจ้าในนามของ

อิสรภาพที่ข้าจะมอบให้

...แบบนี้มันหนีไม่พ้นแล้ว...

ไอ้คนใส่แว่นนั่น...ตายแน่ๆ เลย...

โจร!!

ความผิดฐานลักทรัพย์ มีโทษจำคุกไม่เกิน 10 ปี

หรือปรับไม่เกิน 500,000 เยน!!

ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 320 โจทกทรัพย์ผู้อื่น

แก๊รรร!

มันยังไม่จบนะโว้ย!!

มันสายตรวจไป 1 ชั่วโมงแล้วนะ!!

ไร้ความกระตือรือร้นเกินไปแล้วนะ รุ่นพี่!!

หืม?

จบแล้วเหรอ?

เกลียดจริง! ช่วยตรงต่อเวลาหน่อยสิ!!

ฉันมาถึงก่อนเป็นชั่วโมงแล้วนะ

อย่าเก็บสิ!!

วะ!

ถ้าจบแล้วจะกลับนะ

แก๊รรร! เกลียด!

ขออนุญาตผ่านนะครับ!!

รุ่นพี่!!

...

อร่อยจัง!!

สุดยอด!!

...

ในเมื่อเข้ามาเรียนที่โรงเรียนเวทมนตร์ตำรวจแห่งนี้แล้ว ก็เพื่อความยุติธรรม

จะมาไม่ทุ่มเททั้งตัวทำไมกัน!!

คว๊ากกก!!!

นี่มันความหมดไฟในวันนี้คืออะไรกันเนี่ย!?

ฉันสามารถใช้ความพยายามปานกลางเพื่อสร้างชีวิตที่ปานกลางได้...

ฉันเลือกที่นี่เพราะมันสมเหตุสมผลกับเป้าหมายของฉัน ไม่ได้มีอุดมการณ์อะไรหรอก

การทำแบบนั้นเพื่อเก็บแต้มเล็กๆ น้อยๆ มันไม่สมเหตุสมผลเลย...

การลาดตระเวนเริ่มตั้งแต่ 7 โมงเช้า เขียนไว้ในกฎของโรงเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ!!

...

โดยพื้นฐานแล้ว อย่ามาสายสิ!!

ถ้าทุกคนไม่ทำตามกฎ โลกนี้มันก็จะเละเทะไปหมดสิ

...ให้ตายสิ รุ่นพี่...กฎเนี่ยนะ...มันก็เพื่อที่คนที่ไม่เหมือนกันจะทำสิ่งต่างๆ ให้มันเป็นธรรมต่อกันไง

แค่ตัวเองดีก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ

คราวหน้าจะให้มาตรงเวลาแน่นอน!!

กลายเป็นเครื่องจักรที่ไร้ความรู้สึกซึ่งสุดยอดของเหตุผลไปแล้ว!!

...

ฉันก็แค่ทำตามเป้าหมายของตัวเองให้เร็วที่สุด...

เรื่องอื่นน่ะ ช่างมันเถอะ

ฟังอยู่เหรอ!? เพื่อนเอ๊ย!!

ขอโทษครับ ฝีมือห่วยแตกไปหน่อย...

...ผลลัพธ์ที่ได้จากการอุทิศตนเพื่อความยุติธรรมนี่เองเหรอ...

ก็ช่วยไม่ได้นี่ครับ...เพราะเป็นสิ่งที่เลือกเอง...

ไม่เข้าใจเลย...

วิถีชีวิตของแกน่ะ มันเป็นวิถีชีวิตที่ทำให้ตัวเองต้องเสียเปรียบ...

ตัวเอง

...

พี่ชายของผมเข้าไปพัวพันกับอาชญากรรมแล้วก็เสียชีวิตไป...

ดังนั้น ถ้าหากมีคนแม้แต่คนเดียวที่รู้สึกแบบเดียวกับตัวเอง

ถึงแม้ว่าตัวเองจะต้องเสียอะไรไปบ้าง

สำหรับผมแล้ว มันก็เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง...

ขอโทษนะคะ พอดีว่า...เผลอพูดออกไปหน่อย...

ช่วงเวลาที่อยู่กับรุ่นพี่มันสนุกจริงๆ ค่ะ

เหมือนพี่ชายตัวจริงเลย...

สุดท้ายแล้วตั้งแต่ตอนนั้นก็ไม่เคยขาดการลาดตระเวนเลยนะคะ

ถึงจะมาสายไปนิดหน่อยก็เถอะ...

ไม่ว่าจะยังไง รุ่นพี่ก็เป็นคนดีนะคะ...

...แทนผม

...อ๊ะ

ใช่แล้ว

โลกที่ทุกคนสามารถใช้ชีวิตได้อย่าง

มีระเบียบวินัยแบบนั้นให้หน่อยสิ

ปราบปรามอาชญากรรมให้ยับ

จับคนเลวให้ได้เยอะๆ

ฝากด้วยนะ

ฉันยังมีสิ่งที่ต้องทำให้เสร็จอยู่นะ...

โจมตีแบบสุ่มไปทั่วทั้งคณะละครสัตว์เลยเหรอ...?

...แย่แล้ว เหมือนกับกับดักมดเลยนี่นา...

...ฮ่า...ฮ่า การใช้ชีวิตที่ยึดติดและบังคับคนอื่นแบบนายเนี่ย

ก็ไม่มีใครชอบ แถมยังเสียเปล่าอีกด้วย

ต่อให้มันจะวนไปแล้วเป็นประโยชน์ต่อคนอื่นก็ตาม

แล้วถึงอย่างนั้น นายก็ยังมีความสุขกับการมีชีวิตอยู่เหรอ?

การฆ่าตัวเองเพื่อสังคมน่ะ

...หึ ฉันไม่สนเรื่องนั้นหรอก

สิ่งที่ตัวเองต้องเสียไป

มันเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

ในชีวิตแล้วจะสนุกหรือไม่สนุก

สำหรับฉันมันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น...

ดีจัง

นั่น

บางทีก็ดีเหมือนกันนะ

การใช้ชีวิตที่ไม่อิสระ

การตัดสินใจอย่างเงียบๆ...

มัชล-MASHLE-

ตอนที่ 125...จบ