ตอนที่ 69

สุดยอดสองคนเผชิญหน้ากัน

ไดวะ บทที่ 69 วอลเบิร์ก ไบแกนและเวทมนตร์แห่งกาลเวลา

!

โคโฮะ เริ่มจากโคโมโตะ อิชิโอะ

ไทม์สโคลด์

สเปซ

ฉีกเอาพื้นที่ของตัวเองออกมา...

สเปซเบาต์

...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...

ใช้การควบคุมเวลาเหรอ!?

ไทม์สลิเวิร์นด

!!

● ● ● ● ●

ต่อไปคือขา

วอลเบิร์ก

ชิทสึ...พลาดตอนโจมตี...โดนฉวยโอกาส...

แถมยังใช้เวทมนตร์ที่ทรงพลังอย่างการหยุดเวลาด้วย

ด้วยความถี่ขนาดนี้...

ถึงกับพัฒนามาได้ขนาดนี้เลยรึ...!!

เจ้าอสูรเอ๋ย...

ถ้างั้น...

สองเขตนี้ล่ะ...!!

สเปซเบาต์

ไปข้างหน้า!!

ยังไม่พอ...

เพื่อไม่ให้ถูกใช้ประโยชน์จากความหน่วงของเวลา ตรงบริเวณนี้

จะยังคงขูดออกต่อไป!!

ฮ่า...

ฮ่า...

ถ้างั้นคุณคงสู้ฉันไม่ได้หรอกนะ

ไทม์สลิเวิร์นด

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ!?

หา...

หมดแล้ว ไร้ประโยชน์ วอลเบิร์ก

ระหว่างแกกับฉันเนี่ย

ความแตกต่างของพลังมันมากเกินไป

ฉันสนใจตัวเอง มีอุดมการณ์ของตัวเอง

และไม่ลังเลที่จะเสียสละ

แต่แกน่ะ สายตาเอาแต่มองไปที่การปกป้องคนรอบข้าง

จนละเลยตัวเองไปจนหมดสิ้น

คนที่ไม่ยอมมีอัตตาเนี่ยมันอ่อนแอว่ะ

วอลเบิร์ก

เป็นผลมาจากการยอมจำนนเพื่อเป็นที่รักของคนรอบข้างนั่นแหละ

น่าเสียดายจัง

คน

ชีวิตน่ะ

มันเป็นของตัวเองคนเดียวน่ะเหรอ...

ข้าเป็นคนอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก...

ผลการเรียนก็ไม่ค่อยดี แล้วยังเป็นคนขี้ขลาดอีกด้วย

ที่โรงเรียนก็ไม่มีที่ยืนอะไร

จนเริ่มจะพักบ่อยขึ้น

ข้าที่ไม่มีความมั่นใจ มันน่ากลัวนะ

การถูกคนอื่นปฏิเสธน่ะ...

ดังนั้น ก่อนที่จะถูกปฏิเสธ ข้าจึงเริ่มที่จะ

ไม่เหมือนตัวเองอีกต่อไป

และค่อยๆ มองโลกใบนี้ว่ามันเป็นสิ่งที่น่าเบื่อ

จนกลายเป็นพวกสัตว์โลกไปเลย...

ตอนนั้นแหละที่ข้าได้พบกับ

คาปิบาราที่ว่ากันว่าวิ่งได้เร็วถึง 50㎞ ต่อชั่วโมงด้วยนะ

มาโรงเรียนกันเถอะ

คุณอาจารย์เอง

อาจารย์จะเล่าเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับสัตว์ให้ฟังนะ

ว่ายน้ำเก่งเหมือนโลมานี่ พอหลับแล้วก็จะจมน้ำด้วยนะ มาโรงเรียนสิ

มันแวะมาหาข้าโดยไม่ขออนุญาตอยู่หลายครั้ง

ถึงข้าจะปฏิเสธสักกี่ครั้งก็ตาม

หมูเนี่ย ตามโครงสร้างแล้วมองท้องฟ้าไม่ค่อยเห็นหรอกนะ มาโรงเรียนสิ

ไม่ว่าอากาศจะแย่แค่ไหน

ไม่ว่าจะทำท่าทีเย็นชาแค่ไหน

อาจารย์ก็พยายามจะเข้าหาข้า

หลายครั้ง

หลายครั้งเลยล่ะ

ครั้งหนึ่งข้าก็ได้ยินมาว่า

ทำไมล่ะ...

!

ถึงได้ทำไปขนาดนั้นล่ะหรือครับ?

...ก็คงจะว่ากันได้ว่า

เพราะว่าปล่อยไว้ไม่ได้น่ะมั้ง

ข้าพอได้ยินคำนั้น

กระต่ายป่าเนี่ย เขาว่ากันว่ากินมูลตัวเองทุกเช้านะ

ถูกช่วยไว้ได้ด้วยคำพูดเดียวของเขา

หา? หัวเราะเหรอ? นี่เป็นครั้งแรกที่หัวเราะเหรอ? เพราะมูลเนี่ยนะ?

จากพฤติกรรมนั้น

อย่างแกน่ะ

การมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกันนะ

แต่สำหรับข้าเนี่ย ข้าใช้ชีวิตมาได้เพราะความเมตตาคนอื่นนั่นแหละ

ที่ข้าจะทอดทิ้งคนที่อ่อนแอกว่าตัวเองน่ะ

มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยนะ

... ! จะปล่อยออกมาตรงนี้เลยเหรอ...

ถึงแม้ชีวิตจะกำลังจะดับสูญ

แต่ก็ถูกอนุญาตให้มีได้เฉพาะผู้ที่จำกัดอยู่ใน 3 เลนนี้...

แก่นแท้ของเวทมนตร์...

สเปซเซอร์ส

ยูรานัส อินคราเนชัน

เวทมนตร์สูงสุด ปรากฏกาย!!

ตอนที่ 69 / จบ

แมชเชล-MASHLE