ตอนที่ 70

สเปซเซอร์ส์

ยูรานอสอินคราเนชัน

คามโมโตะ อิจิ

ตอนที่ 70 วอลเบิร์ก ไบกัน และวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ที่สุด

เซอร์ส์...

ปลดปล่อยพลังแห่งเทพที่สถิตในคทา...

ดูเหมือนจะไม่เสื่อมถอยเลยนะ...

เจ้าเองก็ควรจะรู้ไว้

คาถาลบมิติที่หลบไม่ได้โดยเทพสวรรค์ยูเรนัส...

...วอลเบิร์ก

แกน่ะ...

จนกว่าจะทำงานขั้นต่ำในฐานะอาจารย์ใหญ่ให้เสร็จ

ก็เท่านั้นแหละ

ไทม์สแอนด์ยูเอ็มูฟ...

ก็คงรู้แล้วมั้ง

สำหรับฉันที่ควบคุมเวลาได้ การโจมตีแบบไหนก็ใช้ไม่ได้ผลหรอก

...บาดแผลแค่นี้คงไม่รอดหรอกนะ

!?

......!? ทำไมถึงแม้จะสร้างบาดแผลถึงตายให้ผู้ใช้เวทมนตร์แล้ว

แต่เวทมนตร์กลับ...!?

เซอร์ส์ปลดปล่อยพลังดั้งเดิมของคทา

ถ้าอัดมานาให้เต็มที่ ผู้ร่ายก็สามารถปลดปล่อยเวทมนตร์ได้ด้วยเจตจำนงของตนเองแม้จะใกล้หมดลมหายใจ...

บ้าไปแล้ว... เป็นไปได้ยังไง...

ข้าก็เก็บมานาสำรองไว้เพื่อเรื่องนี้ตลอดเลยนะ...

...ไม่นะ...

เซอร์ส์จะฟันเจ้าให้ขาดเลย...

แลกกับชีวิตของข้า

เลยสินะ...

ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกแล้ว...!!

ข้ายัง...

ทำหน้าที่ของตัวเองไม่เสร็จสิ้นเลย...

โลกใบนี้มันควรจะดีขึ้นกว่านี้สิ...

โลกที่เราจะให้เกียรติซึ่งกันและกัน และยอมรับความอ่อนแอของกันและกันได้...

เพื่อสิ่งนั้น เราจะต้องช่วยพวกเขาไว้ให้ได้...

ผู้ที่อ่อนแอยิ่งเปราะบาง

อย่างคนที่เคยเป็นข้าในอดีต...

ข้าก็เพื่อเรื่องนั้น

ที่ต้องยืนอยู่แถวหน้าแล้วนำทุกคนไป

กับเหล่าลูกศิษย์ของข้า

.

เหมือนที่คุณอาจารย์เคยทำให้ข้า

ก็จะแสดงให้เห็นด้วยการกระทำของข้าเอง

เวทมนตร์ยังไม่ได้ทำงาน... เป็นไปได้ว่า... ย้อนเวลา...

กลับไปงั้นเหรอ...!?

วอลเบิร์กเอ๋ย...

แกมันแข็งแกร่ง...

แต่ข้าจะก้าวไปให้ไกลกว่านั้น...

ข้าที่ดำรงอยู่เพื่อตัวข้าเอง

แกไม่มีทางก้าวข้ามข้าไปได้หรอก

มัชล-MASHLE-

เพราะการสนับสนุนของผู้อ่าน พลังในการเขียนต้นฉบับก็พลุ่งพล่านขึ้น!? ส่งจดหมายถึงคุณคามโมโตะ 1 ครับ! ที่อยู่ ↓ 1018050 กรุงโตเกียว เขตจิโยดะ คิทสึฮาชิ 2-5-10 กองบรรณาธิการ นิตยสารจัมป์ประจำสัปดาห์ ชูเอย์ชา

ช่างไร้ความปรานีอะไรเช่นนี้...

ความสมบูรณ์แบบ มันจบลงแค่เป็นความสมบูรณ์แบบไปอย่างนั้นหรือ...

โลกที่วาดฝันไว้...

ถึงได้เปราะบางขนาดที่ถูกความคิดเล็กน้อยเช่นนี้บดขยี้ลงไป...

อาลัย อาลัย...

ลาก่อนนะ

วอลเบิร์ก

เซย์

ตามที่ต้องการ

มัชล-MASHLE-

ตอนที่ 70 จบแล้ว