ตอน 22: Chapter 22

ระบบนิเวศของมนุษย์นี่น่าสนใจจริงๆ

ระบบของฝูงพวกเขานี่ ถึงจะมองจากภายนอกก็ยากที่จะเข้าใจได้เลย

อยากจะหาทางเข้าไปในเมืองของพวกเขา แล้วเฝ้าสังเกตให้เต็มที่จริงๆ เลยนะ...

โอ๊ะ?

โอ๊ะ นี่มัน...

นี่คือสิ่งที่เรียกว่าการอัญเชิญตามที่ได้ยินมาสินะ!

น่าสนใจจัง!

ถูกเรียกแล้ว!

ที่เธอเป็นคนเรียกฉันสินะ

ดูเป็นผู้ใหญ่จัง!

เสียงดีจัง~

ฉันชื่อคุรุรุกะค่ะ!

ฉันเรียกคุณมาเพื่อหวังให้คุณมาเป็นภูตรับใช้ให้ค่ะ

น่าสนใจจัง! นี่มันน่าสนใจจริงๆ!

โอ้ ในที่สุดก็เป็นแบบนี้!

เป็นสถานการณ์ที่ฉันหวังไว้เลยล่ะ

ที่นี่เป็นสถานที่ที่เด็กๆ มนุษย์มาเรียนเวทมนตร์กันค่ะ

เธอเองก็กำลังเรียนเพื่อที่จะได้เป็นจอมเวทย์ที่สมบูรณ์ด้วยค่ะ

นั่นหมายความว่าถ้าฉันอยู่ที่นี่ ฉันก็จะเรียนรู้ไปด้วยได้สินะ

ชิโรทาเอ ที่อยู่ห้องเดียวกับการีกับเค็ตตี้

ฝากด้วยนะ!

จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ?

น่าจะเผ่าพันธุ์ของฉันถูกเรียกว่า "โครว์" โดยมนุษย์นะ

คำว่า "โครว์" น่าจะแปลว่ามังกรที่วิ่งได้

เป็นมังกรด้วย!

เหรอ~

โอ้! เธอเองก็ถูกอัญเชิญมาวันนี้สินะ

ถ้าไม่มีโครว์คนอื่นนอกจากฉัน ก็เรียก "โครว์" ได้เลย

ฉันไม่ใช่ภูตรับใช้นะ

อะไรที่เธอไม่ชอบล่ะ

ชิโรทาเอะเป็นเพื่อนของกาลลี่มาแต่เดิมนะ

ก็ไม่ได้ต่างจากเดิมสักหน่อยนี่นา

ไม่เอาอ่ะ! ทำไมต้องเป็นแบบ... สบายๆ แบบนั้นด้วยล่ะ!!

ถึงจะถูกอัญเชิญอีกครั้งในครั้งนี้ แต่ก็จะไม่เป็นภูตรับใช้ด้วย

หืมม์ คัตตี้เปลี่ยนไปเหรอ หรือว่าเป็นแค่เขาคนเดียวที่แปลกไปกันนะ

นี่ก็น่าสนใจอีกแล้วสิ

พออ่านได้แล้วนี่มันลำบากจริงๆ

ควรจะสังเกตมนุษย์ให้มากขึ้น แล้วก็อยากจะแลกเปลี่ยนกับภูตรับใช้คนอื่นๆ ด้วยนะ

เวลาที่มีเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอเลย

ใช่แล้วล่ะ เป็นโครว์นี่นา

นั่นสิ ฉันต้องพยายามไม่ให้เขาใช้เล็บฉีกหนังสืออยู่เรื่อยเลย

ไม่สิ ฉันคุยกับเขาบ่อยนะ

เพราะว่าคุรุรุกะกับการีสนิทกันนี่นา

พวกเธอสนิทกันนะ แต่ก็แตกต่างกันสุดขั้วเลยล่ะ

คุรุรุกะเป็นคนขยันและรอบคอบ

ส่วนกาลลี่น่ะเหรอ... เป็นอัจฉริยะ แต่ก็ขี้เกียจแบบสุดๆ ไปเลย

โอ้ ดูสิ คุณนี่ทำการบ้านแบบขอไปทีสินะ

แน่นอนอยู่แล้วค่ะ! ไม่งั้นก็โดนอยู่ต่อไงคะ

การร่ายเวทย์ของเธอสมบูรณ์แบบและงดงามมากเลยนะ

แต่ว่า วิชาเครื่องมือเวทมนตร์พื้นฐาน ตอนนี้ขอให้เธอตั้งใจกับวิชาสมุนไพรของฉันหน่อยได้ไหมคะ

คาถาก็แค่ทำแบบขอไปที (แต่ก็ใช้ได้นะ)

นี่มันอะไรกันเนี่ย ไอ้บ้าเอ๊ย! แย่จัง เลยนี่นา!?

สอบซ่อมได้แค่ 30 คะแนนเองนะ?

ก็แค่ประมาณการไปตามสบายแหละ

ได้มาเปล่าๆ ถึง 5 คะแนนเลยนะเนี่ย

เฮ้อ...

เรื่องของกาลลี่น่ะ

มีอะไรเหรอ?

จะทำยังไงให้เขามีแรงจูงใจขึ้นมาดีนะ

อา...

นั่นก็คือ...แบบว่า...

คิดว่ามันคงจะยากนะ...

......

ใช่แล้วล่ะ ไม่ใช่การดุนะ แต่ให้ในทางของการชมเชย

ถ้าเขาได้ผลการเรียนที่ดี ก็ให้รางวัลอะไรสักอย่างล่ะ?

รางวัลเหรอ

ถ้าเธอมาเป็นภูตรับใช้ล่ะเป็นไง

เอ๊ะ!?

เขาบอกว่าที่ไม่อยากเป็นภูตรับใช้ก็เพราะว่าเธอไม่แสดงความจริงใจออกมาน่ะ

ถ้าคุณกาลลี่น่ะตั้งใจเรียนเพื่อทำสัญญากับเธอได้ล่ะก็ นั่นก็ถือเป็นเรื่องใหญ่เลยนะ?

ก็แล้วแต่เธอตัดสินใจเลยนะ

ถึงอย่างนั้นถ้าเธอยังบอกว่าไม่เอาล่ะก็...

ฉันค่อนข้างจะเสียใจนะ...

ฉันว่าไม่ต้องกังวลหรอกนะ

ถ้าได้ผลการเรียนดีล่ะเหรอ? เอ๋~ โอเค

หืม? การเรียนเหรอ?

จดหมายถึงเด็กๆ งั้นเหรอ...

สอบปฏิบัติเหรอ? สอบข้อเขียนเหรอ?

ประเพณีของชานซูปนี่นะ? ของคัป 355

นี่นะ ผลการเรียนดีน่ะ

ทั้งสองอย่างเลยนะ!

อะ

ชิ

เข้าใจแล้ว

แต่ว่า ก่อนหน้านี้ก็มีสอบปฏิบัติไม่ใช่เหรอ ที่ต้องลงดันเจี้ยนน่ะ

นั่นก็มาด้วยกันไม่ใช่เหรอ? ดูสิ มีคุณลุงที่รู้จักอยู่ข้างในด้วยนะ?

6

หา?

การจัดทีมก็

เวทมนตร์ที่ใช้ก็อิสระ

น่าจะเป็นว่าวิธีการต่อสู้ของแต่ละทีมแตกต่างกันไป น่าสนใจจริงๆ

อย่างน้อยถ้าเรานำตราประทับที่อยู่ส่วนลึกที่สุดกลับมาได้ก็ถือว่าผ่านแล้ว

สำหรับพวกเราแล้ว

คุณที่ถนัด "เวทมนตร์มนุษย์" ที่ละเอียดอ่อนและมีประสิทธิภาพ แม้ว่าจะต้องใช้เวลาในการสร้างสรรค์

กับคุณกาลลี่ที่ใช้ "เวทมนตร์สัตว์" ที่เป็นไปตามสัญชาตญาณและค่อนข้างหยาบๆ

กาลลี่นี่สุดยอดไปเลยนะ!

ทั้งโครว์และชิโรทาเอะก็เหมือนกัน

อา... ดึงขาเข้าแล้ว...

ฉันไม่รู้สิ

เดี๋ยวก็คงจะมีทางออกได้ด้วยระเบิดวารีอยู่แล้วล่ะ

เหมือนกับ 30 เลยนะ

ชิโรเนียังเป็นแมวนี่นา

พูดอะไรน่ะ

โครว์น่ะพอสนใจอะไรปุ๊บก็จะเริ่มสังเกตทันทีเลย

สนใจ จังเลย♡

คนที่รวบรวมกลุ่มคนพวกนี้ได้ก็มีแค่คุณครูลลี่กาเท่านั้นแหละ

นี่เธอพูดเหมือนการเป็นแมวเป็นเรื่องไม่ดีไปแล้วเหรอ...?

ก็จริงนะ

ต่อไป! คุณครูลลี่กา!

เข้าไปข้างในเลย!

ครับ!

ถ้าเราเดินไปโดยการทุบกำแพงเขาวงกตไปเลยมันคงจะง่ายกว่ามั้ย?

ถ้าทำแบบนั้น คุณลุงที่มุมอาจจะล้มลงไปนะ

โอ๊ะ? นี่เสียงพวกกลุ่มอื่นกำลังต่อสู้กันเหรอ? น่าสนใจจัง

พวกเธอทุกคน มาเดินไปข้างหน้ากันเถอะ

คุณกาลลี่น่ะ

ไม่เป็นไรหรอก

กำลังเดินลัดเลาะไปในเขาวงกตด้วยความเร็วสูงแบบนั้น มันไม่เป็นไรเหรอ?

ฉันได้กลิ่นจากชั้นที่อยู่ข้างล่างมาจากทางนี้ด้วยนะ

โครงสร้างข้างในมันคงจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามใช่ไหม?

ทำไมถึงรู้เรื่องพวกนั้นได้ล่ะ...

เหมือนกับสัตว์เลยนะ

โกเลมนี่เอง

มีอะไรอยู่

งั้นระเบิดวารี

ตัวหลักเป็นพืชนะ

เดี๋ยวก่อน กาลลี่ ตรงนี้ให้ฉันเอง

ถ้าส่งมวลอากาศที่มีไข้สูงไป

↑4↑M+↑F↑HF↑↑↑HM ↓↑4↑MR14<R□<FEP↑R□

HMMHKPNFRMXMTMR PFIRVVAFRWHFHMFXFP HMKF4TMRW1<MN1Y

เพราะว่ามันจะทำให้รากกับเถาวัลย์นิ่มลง

แล้วลำตัวที่เป็นหินกับอิฐก็จะถูกรื้อออกจนเผยให้เห็นตัวหลัก

โอ้! เหมือนกับมันเลย แถมยังอร่อยด้วยนะ!

ฮ้า...

ถ้าไม่ใช่ดันเจี้ยนของโรงเรียนนะ ถ้าเราโค่นมันแล้วเอามาแบบสดๆ มันก็น่าจะถูกรับซื้อไปได้แล้วสิ...

เอาล่ะๆ

นี่มัน... การสอบนี่นะ

ถึงได้ลงดันเจี้ยนมาแล้วแต่กลับไม่มีรางวัลอะไรเลยเนี่ย

มาเป็นของว่างกันเถอะ

เรื่องนั้นฉันพอจะเข้าใจได้นะ

อ๊ะ ทางเข้าชั้นถัดไป

เพราะคุณครูลลี่กาจัดการโค่นโกเลมได้ไวมากเลยไง ถึงได้รวดเร็วแบบนี้

เอ๊ะ แล้วเหรอ?

ต่อไป

ก็ไม่นะ เป็นเพราะว่าไม่ได้หลงทางในเขาวงกตเลยน่ะ

คุณกาลลี่นี่มีความสามารถพิเศษในการผ่านเขาวงกตสินะ

ก็เป็นเพราะเซย์จิไงล่ะ

อ๊ะ งั้นเอาของว่างวางไว้ตรงนี้ดีไหม

ลำบากจัง พวกเธอทิ้งความป่าเถื่อนไว้ที่ไหนกันเนี่ย

เชิญเลย

จะกลายเป็นของวิเศษเลยนะ

ซื้อเลย!

ชั้นต่อไปภูมิประเทศไม่ค่อยเปลี่ยนเท่าไหร่ ดังนั้นแผนที่ที่รุ่นพี่ให้มาน่าจะใช้ได้นะ

ครับ! ตรงนี้ทางซ้ายล่างเป็นเส้นทางที่สั้นที่สุดครับ!

ไปกันเร็วเข้า!

...เยอะแมลงจัง!!

ออกมาเรื่อยๆ เลยนะเนี่ย

แต่ว่าเดินไปได้ประมาณครึ่งทางแล้วใช่ไหม?

10m

ไม่จริงน่า!?

เข้าใจแล้ว! ทางที่สั้นที่สุดนี่อาจจะมีแมลงเยอะมากเลยก็ได้!

ลองไปทางระยะกลางดูมั้ย?

ไม่เปลี่ยนเลยนะ

งั้นลองไปทางอ้อมดูดีกว่า

นี่ๆ นะ...

นี่ๆ นะ...

แมลงพวกนี้รวมๆ กัน จะระเบิดวารีใส่ทั้งดันเจี้ยนเลยได้ไหม...?

ใจเย็นๆ ก่อน!

กาลลี่! อดทนไว้! ไม่ได้เด็ดขาด!!

ควรทำยังไงถึงจะถูกล่ะ?

ที่นี่มันต้องสู้แบบรวมพลังไม่ใช่เหรอ?

ถ้าเป็นกลุ่มประมาณ 8 ตัว ระหว่างมนุษย์กับคู่หู ก็อาจจะสู้กันได้ด้วยการรวมพลังก็ได้นะ

ถ้างั้นกรณีของเราล่ะ...จะทำยังไงดี

ถ้าระเบิดวารีก็คงจะไหวอยู่แล้วล่ะ

ถ้าใช้พลังเวททั้งหมดไปกับเวทป้องกัน

อาจจะวิ่งฝ่าไปได้โดยไม่ต้องสู้ก็ได้มั้ง

โอ้ งั้นเหรอ? ทำได้เหรอ?

เอาล่ะ!

แบบนี้เป็นไง?

มันออกมาจากที่เก็บของแล้ว!

เคยอ่านมาแล้วนะ

ว่าแมลงพวกนั้น จะเก็บทุกอย่างที่ตายแล้ว ไว้ที่จุดรวมแหละ

ออกมาเยอะมากเลย!

ไปกัน! แบบเบาๆ! เร็วๆ! ทางที่สั้นที่สุด!

เย้! น้อยจัง!

เต็มสปีด!

มีตัวกำลังจะมาทางนี้!

อา~ มันเยอะขึ้นแล้ว!

เร็วๆ เร็ว!

ต่อไป

เห็นแล้ว ทางออก!

รู!?

โฮ่รุ

ป่าของมือใหม่เลยนี่นา!

ในดันเจี้ยนมีป่าด้วยเหรอ...? น่าสนใจจัง

มองเห็นท้องฟ้าเลยนะ?

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

ผลปอมโปรานี่เอง!

อ่า แต่ที่นี่ไม่มีน้องแมวเลยนะ

ป่าบ้านเกิดของคุณชิรอนะ

อืม~? คิดถึงจัง

คิดถึงอยากจะกลับเหรอ?

เพราะใครบางคนน่ะ!

ไม่เคยคิดถึงเลยนะ เพราะมีเรื่องอื่นให้คิดเต็มไปหมด!

เอ่อ แล้วก็...

เราจะมาหาอะไรที่นี่เหรอ?

โอย กาลลี่!

กระท่อมเล็กๆ ที่ทำจากอิฐ! ตรงนั้นมีสัญลักษณ์อยู่ด้วยนะ

น่าจะ...

ฮ่า...

เจอแล้ว!

ไปทางนั้นก็จบแล้วล่ะ!

...หืม?

เป็นไงบ้าง?

ขา

นั่นอะไร น่าขยะแขยงจัง!

อุ๊ย หนีไปก่อน!

วิ่งได้คล่องแคล่วดีแฮะ

ต้องวิ่งอีกแล้วสินะ

อา~ ตามไม่ทันเลย!

โถ่เอ๊ย จะเตะขาของกระท่อมนั่นให้พังไปเลย!

ทุกคนระวังนะ!

เดี๋ยวก่อน! ระเบิดวารีรอ...

อา

ปรับระดับผิดไป...

กาลลี่

สัญลักษณ์ที่ปลอดภัย... เจอแล้ว...

!! เย้! ถ้าเอาอันนั้นกลับไปก็ผ่านแล้วสิ!

หะ...? อ๋อ สัญลักษณ์น่ะ... โล่งอกจัง...

คำเทศนาของเจ้าดันเจี้ยน มันยาวนานจัง

โอ้ คุณเดมอน

แต่ว่า กาลลี่ก็พยายามอย่างเต็มที่

และใช้กลยุทธ์ที่ดีจนบรรลุเป้าหมายแล้วนี่นา!

เป็นค่ำคืนที่สดใสจริงๆ นะ

ดูเหมือนว่าการทดสอบครั้งนี้จะผ่านไปได้ด้วยดีสินะ

ทุกคนกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบกันอยู่สินะ

ก็อย่างที่ว่าแหละ กาลลี่น่ะยกเว้นนะ

เวลาที่ฉันมองคุณคุรุรุคะ ฉันก็นึกถึงเหล่าเด็กๆ ที่บินออกจากรังเลยนะ

ถึงจะเป็นเด็กที่เก่งมากๆ เลยนะ ทำไมถึงไม่พยายามทำอย่างตั้งใจเลยล่ะ...

คุณกาลลี่คงเป็นคนที่ไม่ต้องการให้คนรอบข้างรับรู้ถึงความสามารถของตัวเองสินะ

แต่ว่าการทดสอบครั้งนี้มันไม่เหมือนกันหรอกนะ

เพราะมันขึ้นอยู่กับว่าเธอจะอยู่กับฉันตลอดไปได้ไหมไงล่ะ

โฮ่... ได้คะแนนเต็มนี่มันก็เป็นไปได้นี่นะ

แบบนี้ก็ไม่มีข้อติแล้วสิ เหมียวจังเป็นภูตรับใช้ของฉันนะ!

ตอนนี้... มันเป็นยังไงกันนะ...

แกทำไปตั้งเยอะแยะเลยนี่...

ไม่น่าเชื่อเลย...

ห๊ะ? ก็เพราะว่าครั้งนี้พยายามแล้วนี่นา

พยายามเหรอ!? ไม่เคยเห็นเลยนะ!?

ก็แค่ตอนที่กำลังเขียนจดหมายเท่านั้นเอง!

ถ้าผลการทดสอบครั้งหน้าน่ะดีล่ะก็ ก็จะพยายามให้เต็มที่เลยนะ เพื่อที่จะได้เป็นผู้รับใช้ให้คุณชิโระ

เพราะคุณชิโระพูดว่า "นุน" ฉันก็จะพยายามให้เต็มที่เลยค่ะ จะได้มีข่าวดีๆ มาบอกได้เต็มที่เลย

จากนี้ไปจะตั้งใจให้มากขึ้นอีกนะ

ล้อม

เหล่าผู้รับใช้คนอื่นๆ เขารู้สึกยังไงกันนะ

สิ่งที่อยากจะสังเกตมันก็เพิ่มขึ้นไปอีกทางหนึ่งเลย

ก็ฉันเป็นผู้รับใช้นะ!!