ตอน 25: Chapter 25

ดูสิ! ฉันกัดหางคุณลุงแล้ว!

เอ๋! ฉันก็เหมือนกันนะ!

ไม่จริงน่า จะกัดได้ยังไง~

หางคุณลุงน่ะ ไม่กัดหรอก!

ไม่จริงซะหน่อย~

ตกลงมาแล้ว~ โดนหูชนแล้ว~

พวกเธอไง ดูสิ คุณลุงจะเล่าเรื่องล่าสัตว์ให้ฟังแล้วนะ ลงมาเถอะ...

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา เด็กๆ ก็ต้องเล่นมากกว่าพูดนี่นา

ห๊ะ? ตัวฉันไม่ใช่เด็กติดแม่แบบนี้ซะหน่อยนะ?

คุณแม่ก็ปีนขึ้นไปหาคุณลุงเหรอคะ?

นี่! อย่ากัดจริงสิ!

ปีนขึ้นไปแล้วก็กัดด้วย... ซาวะนี่ช่างซนจริงๆ เลยนะ

อืมม...

คุณลุงก็ปีนขึ้นไปหาคุณแม่ของคุณลุงเหรอคะ?

หืม?

ฉันเองก็...เหมือนกันนะ

มากกว่าจะพูดว่าปีนขึ้นไป

มันคือความทรงจำที่ซ่อนอยู่

ปีนขึ้นไปได้...หรือเปล่านะ?

ดูเหมือนว่าจะมีลูกค้ามาแล้วนะ

เรื่องล่าสัตว์ไว้พรุ่งนี้ดีกว่า

คุณลุง! ไม่ได้เจอกันนานเลยค่ะ

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ

ใช่ไหมล่ะ?

อ่า คุณลุงที่มุมน่ะ!

เขาเป็นพี่ชายของฉันเอง

เจอระหว่างทางมา ถือว่าพวกเรากินกันได้เลยนะ

น่าอร่อยจัง!

ขอบคุณมากเลยค่ะ!

อยู่กับคุณลุงจังเลย~

พี่ชายคะ ไม่ค่อยเห็นมาตอนกลางวันแบบนี้เลยนะคะ

ตอนนี้กำลังพักผ่อนอยู่นะ

ถึงอย่างนั้นก็มาไกลขนาดนี้

คุณแม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอคะ?

นี่นะ~

อ่า... ก็จริงอย่างที่คุณแม่พูดน่ะ

ถ้าไม่รังเกียจ ไปคุยกันที่อื่นไหมคะ?

ไปเถอะ! เย้!

คู~!

ให้กินตั้งแต่ตอนกลางวันนี่มันสุดยอดจริงๆ เลยนะ!

โย๊ะๆๆ

เข้าใจเลยค่ะ!

บางครั้งแบบนี้ก็ไม่เลวนี่นา!

เพราะว่าทำเป็นบางครั้งนี่ก็ดีแล้วล่ะมั้งคะ

แล้วมันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ

อ่า...

จะเริ่มพูดยังไงดีนะ อืม...

พวกเธอรู้ไหมว่าในวัฒนธรรมของมนุษย์มีวันแม่เหรอ?

เหรอคะ? ไม่นะ?

เขาบอกว่ามันเป็นวันที่ให้ขอบคุณคุณแม่ปีละครั้งน่ะ

หือ

เพราะว่าได้ยินคุณแม่พูดถึงวันแม่ที่โรงเรียนเวทมนตร์น่ะ...

เช้าก็เที่ยงก็กินไม่ทันแล้ว ตอนนี้ก็บ่าย 3 โมงแล้วสิ

ในครัวน่าจะมีอะไรอยู่บ้างนะ...

อ๊ะ

ขอแบ่งกินหน่อยนะ

เบคอนรมควันเหรอ

คุณป้าในครัวกำลังพักอยู่เหรอ? อยู่ที่ไหนนะ...

เจอแล้ว เจอแล้ว

เจ้าปีศาจที่พยายามจะขออนุญาตอย่างเป็นระเบียบเลยนะเนี่ย

ไม่นะ คุณนี่มัน...

ดีแล้วล่ะ มันสั้นกว่ากฎนิดหน่อยพอดีเลย! ลูกสาวบอกว่ามันเจอหินก้อนนั้นน่ะ~

พอดีเลย ตอนที่ฮินะไปตกปลา เธอก็ชอบหินก้อนนั้น เลยเอากลับมาด้วย แล้วก็คิดว่ามันจะไม่ถูกจับได้มั้ง~

เอ๊ะ ทางนั้นเหรอ!? ตกใจเหรอ!?

บทสนทนาของคุณป้าพวกนั้น ฟังเหมือนการร่ายคาถาด้วยความเร็วสูงเลยนะ...

ไม่รู้จะหาจังหวะทักทายยังไงดี...

ช่วยไม่ได้นี่นา~

ไม่รู้หรอกนะว่าการเป็นพ่อแม่มันรู้สึกยังไง~

เหรอ... คุณแม่

สนิทกับคุณป้าพวกนี้ด้วยเหรอ...!

แต่คุณนี่ได้รับสร้อยคอเป็นของขวัญวันแม่ไม่ใช่เหรอคะ~

อ๊ะ

ก็แค่ใส่ใจเท่านั้นเองนะ!

ดีจังเลยนะเนี่ย ลูกสาวฉันน่ะ ลืมไปเลย แถมวันจริงก็แค่ชงชามาให้เท่านั้นเองนะ!

ดีจังเลย~

ลูกๆ ของฉันน่ะ ไม่เลยสักนิด!

ไม่แม้แต่จะพูดว่าขอบคุณด้วยซ้ำ~

อ๊ะ คุณอาจารย์ปีศาจ ใจดีจังเลยค่ะ

น่าแปลกจัง~

เอ๊ะ...

ลูกชาย

จริงเหรอคะ ดีจังเลย น่าอิจฉาจังเลยค่ะ!

...แล้วก็

เบคอนกินไม่ได้เหรอคะ

โอ้ เร็วเข้า ต้องรีบออกจากตรงนั้นแล้วสิ...

เปล่า น้องชาย ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น

เข้าใจค่ะ แต่ว่า...ไม่เข้าใจเกี่ยวกับวันแม่น่ะค่ะ

ความรู้สึกขอบคุณต่อพ่อแม่น่ะ มันเป็นสิ่งที่รู้สึกอยู่ทุกวันเลยนะคะ...

เธอเคยพูดออกมาให้ใครฟังไหมล่ะ?

แต่ว่าไม่ต้องกังวลก็ได้นี่นา? มันก็เป็นวันสำคัญของมนุษย์นี่นา?

...ไม่มีเลยค่ะ

แต่ถึงอย่างนั้น วัฒนธรรมนั้นก็เป็นของมนุษย์นี่นา

เธอช่างอ่อนหวานจริงๆ!

เธอพูดว่าอิจฉาวันแม่นะ

คุณแม่น่ะ!

เหตุผลมันไม่เข้าท่าเลยนะ

ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว แต่ที่บ้านเธอก็มาด้วย

ก็มีคนมาพูดว่าถึงเป็นวันแม่แล้วทำไมไม่มีอะไรเลยล่ะ หรือว่าไม่ใส่ใจอะไรเลยน่ะ

วันนี้เป็นวันแม่นะ~ รู้ไหมคะ?

ภาพจินตนาการ

อาจจะมาทำท่าทางโอเวอร์ๆ ทันทีก็ได้นะ!?

เพราะว่าไม่ยอมโผล่หน้ามาเลย เลยแวะมาเองน่ะค่ะ

ชัดเจน...เลยค่ะ จินตนาการได้เลย

ใช่ไหมล่ะ!

เอ่อ...ถ้างั้นก็คือ วันแม่นี่ฉันกับพี่ชายจะไปบอกคุณแม่ว่าขอบคุณใช่ไหมคะ?

ก็เลยมาทำแบบนี้เพื่อช่วยกันคิดไอเดียกันไงล่ะ

หืม?

ไม่สิ น่าจะ...ไม่แค่นั้นนะ น่าจะมีการให้สร้อยคอ หรือชงชาด้วยล่ะ... ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น...

???

พี่ชายคะ...ไม่น่าจะดีกว่าเหรอคะ ถ้าเราไปถามพวกที่โรงเรียนของพี่ชายให้ละเอียดขึ้นเกี่ยวกับวันแม่ล่ะคะ?

ไม่ๆ

ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ ไม่ไหวแล้ว!

นี่นา~ ถามอาจารย์พวกนี้เยอะแยะไปหมดเลย! ทุกคนดูยุ่งกันหมดเลยนะ~

ลูกของอาจารย์นี่ขอโทษด้วยนะคะ

อ่า

เข้าใจแล้ว

แค๊~

แบบนี้ก็ไม่มีทางคิดออกเลยนี่นา

เดี๋ยวก่อนๆ

มีแมวที่รู้เรื่องมนุษย์เยอะแยะไม่ใช่เหรอ?

เป็นอะไร เป็นอะไรเนี่ย!?

จ๊ะ...อ๊ะ

อ๊ะ นี่วันนี้เป็นเทศกาลเหรอคะ?

ห๊ะ?

ไม่เหรอคะ? งานเลี้ยงอะไรนั่น ไม่มีเหรอ?

เธอ โอเคไหม?

งานเลี้ยงเหรอ...ไม่รู้สิ

เพราะว่านี่มันสถานการณ์แบบไหนกันล่ะ...?

ไม่ใช่ว่าถูกเชิญมาที่ปราสาทหลวงเหรอคะ...?

ใช่ค่ะ ฉันก็

เคยไปค่ะ

ไปกินของอร่อยๆ

เอ๊ะ เทศกาลประจำปีที่จัดขึ้น...

ถูกเชิญมา...

เหมียวววว.

ซุปล่ะ? เคยทานซุปไหม?

เธอมีเหรอคะ มีเหรอเหมียว?

ฉันชอบซุปครีมล่ะ

อ่า!

ตอนที่ได้ลองทานมันครั้งแรกน่ะ... ตอนที่ยังวุ่นวายกับการบริหารดันเจี้ยนอยู่เลยล่ะ...

คุณลำบากเลยสินะคะ...

คี๊!

ว่าไงล่ะ เจ้าแมวในเมือง เธอพอจะเดาได้ไหมว่าใคร?

ถ้าเธอรู้เรื่องมนุษย์เยอะ ก็ต้องเป็น ไฮบุจิ แน่เลย

ยังไงก็ดูมีความรู้กว้างขวางน่าตกใจเลยนะ

แต่ว่า...

แต่ว่าเหรอ?

ไม่สิ เอาเป็นว่าปล่อยเขาไปเถอะ

ทำไมล่ะ?

ก็แค่...อืม...อธิบายให้ดีๆ ไม่ค่อยได้น่ะค่ะ

ตรงนั้นแหละคือความเป็นมนุษย์ของเขาเลย

เหมือนกับว่ากำลังพยายามทำให้ท่าทีต่อมนุษย์ของเขาอ่อนลงนะ...

ถ้าไม่มีสิ่งนั้น เขาก็จะสร้างขึ้นมาเองได้ มนุษย์นี่เป็นอะไรที่น่าทึ่งจริงๆ นะ

เป็นส่วนที่อยากจะเลียนแบบเลยค่ะ

รสชาติที่ไม่มีในป่า

ไปที่ปราสาทหลวงกันเถอะค่ะ เพราะว่าที่นั่นมีแมวที่เป็นเพื่อนกับมนุษย์เยอะแยะเลยนะคะ

มันเกิดจากระบบที่อาศัยความไว้วางใจซึ่งกันและกันน่ะ

เขาจะค่อยๆ สอดแทรกความรู้ที่ไม่จำเป็นเข้าไปในบทสนทนาเองอย่างนั้นเหรอ

ถ้าไม่มีการปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์ ก็คงจะดูดอกไม้ไฟนี้ไม่ได้แน่ๆ เลย

โอ้ จริงๆ แล้วน่าจะพึ่งพาได้นะ

เป็นทักษะการพูดที่สูงส่งจริงๆ นะ

ไฮบุจิ

นี่มันอะไรกันเนี่ย ยากจัง...

~เหล่าขุนนางและนักเวทแห่งปราสาท~

เหมียวววววว

มิจิโกะ ชัตสึ

มาทางปราสาทหลวงพร้อมกับคุยอะไรกันอยู่ตลอดเลย...!

สัตว์อสูรสีดำที่อยู่ด้วยนี่คืออะไรเหรอคะ?

ท่านอาจารย์ปีศาจชั้นสูงที่เป็นเจ้าของดันเจี้ยนของโรงเรียนเวทมนตร์หลายแห่งค่ะ

เขาเป็นพี่ชายของท่านมังกรแมวนะคะ

อ่า... ท่านคนนั้นเหรอคะ

ศิษย์เก่าของโรงเรียนเวทมนตร์

เป็นคนที่เป็นมิตรและใจดีมากๆ เลยค่ะ

แย่ที่สุดก็เป็นแบบนี้เหรอ!?

ถ้าเป็นทางที่อ่อนโยนแล้วล่ะก็

ให้คนรอบๆ ปิดกั้นไว้ แต่ประตูเมืองให้เปิดไว้ เพื่อไม่ให้เราต้องระแวดระวัง

แล้วก็ให้เพื่อนๆ ของเราช่วยเป็นตัวกลางให้สิ

เพื่อนขององค์ราชา

เพื่อนของตระกูล

แน่นอนอยู่แล้วค่ะ!

เพื่อนของท่านขุนนาง

ทุกคน! เข้าใจแล้วนะ ถ้าถึงเวลาคับขัน ฉันจะสู้ด้วยร่างกายตัวเองเพื่อทัดทานเหล่าคุณลุงให้ได้เลย!

โอ้~ โมนารุกะทุกคน! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ

ขอโทษนะ มีเรื่องที่อยากจะถามเกี่ยวกับรายละเอียดของวันแม่น่ะค่ะ...

ถ้าเป็นมนุษย์ล่ะก็ ก็จะเป็นแบบนี้ล่ะนะ

ปุ

หัวมันหมุนไปแล้วเหรอ? เข้าใจแล้วใช่ไหมว่ามันหมายความว่ามนุษย์กำลังจะล้มลงน่ะ?

อ่า... อืม...

ต้องระวังเรื่องปริมาณของมาทาตาบิด้วยนะคะ

ถ้าเป็นพวกคุณสองคน คงจะมาโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นมากกว่านี้ไม่ใช่เหรอคะ?

ไม่สิ... ก็เป็นร่างของแมว แล้วก็คงไม่เป็นไรมั้งคะ...

ขอโทษด้วยนะคะ...

ไม่ได้เจอพี่ชายมานาน เลยอาจจะออกนอกลู่นอกทางไปหน่อย... ขอโทษด้วยนะคะ

ฮ่า~

ดีจังๆ

เอ่อ... แล้วเรื่องวันแม่นี่คืออะไรเหรอคะ?

ใช่ค่ะ แล้วก็... ต้องทำอะไรเป็นพิเศษดีล่ะคะ?

คุณลุงเป็นห่วงวันแม่เชียวเหรอเนี่ย

แต่ก็จริงนะ เพราะคุณแม่ถูกพบแล้วนี่นา

แล้วก็สามารถมีปฏิสัมพันธ์กับพี่ชายได้ด้วย

วันแม่สินะ

เพื่อนๆ ให้ของอะไรไปนะ

เรื่องพวกนี้ ไฮบุจิคงจะรู้ดีไม่ใช่เหรอ?

ถ้าถามเจ้าหมอนั่น คงจะจู้จี้แน่ๆ เลย

ดอกไม้ล่ะ ให้ดอกไม้ไป

โอ้ ช่างงดงามจริงๆ!

เพราะว่าถ้าเอาไปประดับในห้องก็จะดูสวยงามขึ้นน่ะค่ะ

ไฮบุจิ

?

ของกินก็ดีเหมือนกันนะ

ก็จะเอาของอร่อยๆ ไปเพื่อเป็นการขอบคุณที่เลี้ยงดูมาน่ะค่ะ

เห้~

เข้าใจแล้ว

ถ้าเป็นเรื่องอาหาร คุณแม่น่าจะชอบของหวานนะคะ

สตรอว์เบอร์รีจากป่าเป็นไงคะ? มันไม่ได้ขึ้นแถวๆ โรงเรียนเลย...

ตอนที่ไปที่บ้านเธอกลับมา เธอก็ดีใจมากเลยที่ได้กินมันเป็นครั้งแรกในรอบนานๆ เลยนะ

เป็นเด็กคนนั้นนี่นา~

ก็ช่วยพึ่งพาหน่อยสิคะ! ถึงจะอายุเยอะแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในวัยที่ดีอยู่เลยนี่นา แถมยังไม่มีคู่ด้วย~ แย่จริงๆ! อ๊ะ! สตรอว์เบอร์รีอร่อยจัง แย่แล้ว

บ่นไปพลาง แต่ก็ยิ้มกว้างเต็มที่เลย...

มันเปรี้ยวหน่อยนะ

เหรอคะ? คุณแม่ชอบอันนี้มากๆ เลยค่ะ~ ♡

บางครั้งก็หาเจอแล้วก็ทำให้มุมปากเป็นสีแดงเลยนะคะ

สตรอว์เบอร์รี! น่าอร่อยจัง

ดีใจจังเลย

เอาล่ะ! ตัดสินใจได้แล้ว เป็นสตรอว์เบอร์รีนะ

ว่าแต่ วันแม่นี่คือวันไหนเหรอ?

อะไรนะ คุณลุงไม่รู้เหรอคะ

เอ่อ... อีก 15 วันสินะ

หืม? เร็วกว่าที่คิดแฮะ?

ถ้างั้นพี่ชาย ในวันนั้นนะ

คิยู๊ะ

วันนี้

เอ่อ... ดันเจี้ยนของพี่ชายล่ะ...

อ่า ขอบคุณนะ

คุณวิญญาณ

โอ้~ โมนารุกะทุกคน! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ

พี่ชาย!

โอ้ มาแล้วนี่เอง

อ่า เรื่องบาสเกตบอลเหรอคะ?

มันสะดวกดีใช่ไหมคะ ที่สามารถเก็บของได้โดยไม่ต้องใช้เวทมนตร์?

หืม?

นั่นคืออะไรเหรอคะ?

สตรอว์เบอร์รีสิ?

อ่า... ของใช้ของมนุษย์... เหรอคะ...

ทำหน้าไม่สบอารมณ์แบบโจ่งแจ้งเชียว ดูสิ เอาส่วนของเธอใส่ตรงนี้ด้วย

ไม่ใช่ค่ะ แต่ว่า... สิ่งนั้นล่ะคะ?

ลูกบาส... นี่ได้มาได้ยังไงเหรอคะ?

ไปที่ร้านของมนุษย์แล้วก็ซื้อมาตามปกติค่ะ

อ่า... แสดงว่ามีสิ่งที่เรียกว่าเงินของมนุษย์สินะคะ...

ไปในร่างแบบนั้นเหรอคะ?

เป็นไปไม่ได้! ในเมืองน่ะ ไปแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้นะ

กลายร่างเป็นมนุษย์...

นี่ นายนี่ความเกลียดมนุษย์นี่มันจะทำยังไงให้มันดีขึ้นหน่อยไม่ได้เหรอ

พี่ชายเก็บสตรอว์เบอร์รีมาจากที่ไหนเหรอคะ?

ที่ภูเขาไคเนะ... จากหลายๆ ที่นิดๆ หน่อยๆ ค่ะ

นั่นคงจะลำบากน่าดูเลยนะคะ

แต่ก็รู้สึกว่าของในป่ามันอร่อยที่สุดจริงๆ นะ

ป่านี่มันดีจริงๆ เลยนะ

จริงที่สุดเลยค่ะ

ก็จริงแล้ว แมวควรจะอาศัยอยู่ในป่าสิคะ

ตั้งแต่แรกแล้ว แมวน่ะควรจะเกิดในป่า โตในป่า และถูกเลี้ยงในป่า อ่า มะ

นี่ ถ้าเธอทำตัวแบบนี้ตลอด จะไม่น่ารำคาญเด็กๆ เหรอ?

เรื่องที่ว่าป่าดี ก็ไม่มีข้อโต้แย้งหรอกนะ

ฉันเองก็จะออกไปที่ป่าบ่อยขึ้นในวันหยุดด้วยล่ะ

แบบนั้นมันก็จะไม่ได้พลาดเพราะทำมัตะทาบิมากเกินไปเพราะไม่ได้เจอมานานแล้วไม่ใช่เหรอ

เอ่อ... แล้วคุณแม่ล่ะคะ...

ตอนนี้คงจะอยู่ที่หอคอยนาฬิกาแล้วล่ะค่ะ

คุณแม่!

น้องชายมีปีกมาแล้วนะ

คุณแม่! ไม่ได้เจอกันนานเลยค่ะ

เอ๊ะ!?

อ้าวๆ!

เป็นอะไรไปจ๊ะ คุณ!

มาถึงที่นี่ด้วยเหรอคะ!

ทำให้ตกใจหมดเลย! ดีใจจังเลยค่ะ~

แค่มาถึงก็ ยิ้มแป้นเลย...

อ้าว

เป็นอะไรไปคะ นี่สตรอว์เบอร์รีเหรอคะ?

เพราะได้ยินจากพี่ชายว่าวันนี้เป็นวันแม่ไงคะ

คุณแม่ชอบสตรอว์เบอร์รีใช่ไหมคะ?

ขอบคุณนะ ทั้งสองตัวเลย!

สตรอว์เบอร์รีน่ากินเต็มไปหมดเลย เยอะขนาดนี้!

มันน่าตื่นตาตื่นใจมากเลย!

หอมจัง กลิ่นนี้เป็นของจากป่าไม้สินะเออ~

นี่ ฉันก็จะไปเที่ยวป่าเหมือนกันนะ

เธอก็มาทางนี้ในวันแม่นะ ปีหน้าด้วย

ในเมื่อได้รับความสุขขนาดนี้แล้วนี่นา

ก็จริงค่ะ...

เอาล่ะ พวกเธอ

อา... มีความสุขจัง...

ความสุขแบบนี้ สักวันก็ขอให้ทั้งสองตัวนี้ได้สัมผัสบ้างนะ...

เดี๋ยวก่อนนะ ทั้งสองตัวยังไม่มีคู่เลย! แย่จัง

ทำไมกันนะ ทั้งที่ว่าเป็นเด็กดี...

เพราะฝีมือการล่าไม่พอ เลยไม่ถูกเลือกเหรอ? เป็นไปไม่ได้...

ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ ถึงได้รู้ตอนที่เรียนที่โรงเรียนว่า ไม่รู้ว่าเป็นสายมังกรหรือสายเดมอนกันแน่ บางทีอาจจะเป็นเพราะอายุที่ยังไม่ถึงวัยเต็มที่ก็ได้...

ถ้ายังไม่สมบูรณ์พอ ก็เป็นความรับผิดชอบของแม่แมวนี่แหละค่ะ รับทราบค่ะ

ต้องไปตรวจสอบแล้วก็ต้องฝึกสอนใหม่ให้ได้...!

ฉันจะไปล่าแล้วนะ!

เอ๊ะ คุณแม่ ตอนนี้เลยเหรอคะ!?

เอ่อ... 60

ใช่แล้ว ตามมาสิ!