ตอน 40: Chapter 40

แมวกับมังกร ตอนที่ 40 เหตุการณ์ใหญ่ที่จัตุรัสขนฟู

มันเป็นเรื่องที่ว่ามีส่วนหนึ่งของทุ่งไม้กวาดที่โดนใครบางคนมากินไปทั้งรากเลยล่ะ

เหตุการณ์ใหญ่ที่ทำให้แมวทั้งโลกต้องตกใจ—!

ไม่จริงน่า!

มีใครเข้าไปในจัตุรัสโดยไม่ให้คุณโมชะโมชะรุ่นที่ 4 รู้ได้ด้วยเหรอ!?

ใครกันนะที่กินไม้กวาดได้!?

แบบที่คล้ายหมีมั้ง?

เปล่าสิ มันเหมือนกับว่ามันซ่อนกลิ่นอยู่เลย อาจจะเป็นแบบปีศาจก็ได้

แย่จังเลยนะ คุณวิญญาณนี่เล่นตลกเกินไปแล้วนะเนี่ย~

การที่ไม้กวาดตรงโน้นโดนกินไปนี่มันไม่ธรรมดาเลยนะ

ได้ยินมาแล้วนะ ฮาเนะ!

ไม่นะ จริงๆ นะ

หะ... จริงเหรอ!?

พี่คะ จริงด้วย น่าเสียดายจัง...

ไม่รู้สิ กำลังให้ชีกุโระกับฮักกะ สืบอยู่ล่ะ

พอจะเดาได้ไหมว่าใครเป็นคนทำ?

งั้นก็แยกกันไป... ฮักกะช่วยไปหาในเอกสารให้หน่อยได้ไหม?

ค่ะ!

สองตัวนั้นเหรอ! ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องฝากให้แล้วล่ะ แต่ว่า... เฮ้อ น่าเบื่อจัง

ถ้าเป็นข้อมูลล่าสุด ลองไปสอบถามจากเหล่าแมวในปราสาทดูสิครับ

ของในปราสาทเหรอ? มันไกลกว่าจากที่นี่ตั้งเยอะนะ

เหล่าแมวในปราสาทเขากำลังประชุมกันเรื่องเหตุการณ์นี้ โดยได้ฟังเรื่องราวจากเหล่าภูติน้อยอยู่ครับ

เอ่อ... ดูเหมือนแมวในปราสาทจะมารวมตัวกันแล้ว ทุกคนก็เลยเป็นห่วงว่าเกิดอะไรขึ้น

เดี๋ยวค่อยว่ากันนะ! ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมาสนใจเรื่องนั้นแล้ว

เรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรกเลย... นี่มันสถานการณ์ฉุกเฉินแล้วนะ

เราจะคอยดูสถานการณ์แบบไม่ห่างไม่ไกลกัน

โอ้ คุณลุงมุม!

เกิดอะไรขึ้น!?

จะเป็นไปได้ยังไงกัน... แม้แต่เดมอนใหญ่ด้วย...

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

ฮักกะมาถึงปราสาทแล้วนะ

โมฟพาวกำลังนำทางไปที่ห้องสมุดอยู่

โอ้ การสืบสวนคืบหน้าแล้วสินะ

ถ้ามีข่าวลือล่ะ! ฮักกะ!

อยากจะไปสืบหาข้อมูลที่โรงเรียนเวทมนตร์จัง

หืม? ห้องสมุดในปราสาทยังไม่พออีกเหรอ?

ว้าว ทุกคนใส่ชุดเหมือนกันเลย...

คุณลุงมุม! พอดีเลย!

ไปเดี๋ยวนี้เลยนะทุกคน ไว้เจอกันใหม่!

เอ่อ คุณลุง ขอบคุณมากเลยค่ะ!

เฮ้อ...

โมฟพาว! ฮักกะรู้ตัวผู้กระทำแล้วเหรอ!?

ไปสืบอะไรมาเหรอ!?

ฮือ

อืม นี่แหละ! หนังสือสัตว์ที่ฮักกะดูอยู่

!!ดูหน้าที่ไหนอยู่เหรอ!?

●●●●

● ● ● ● ●

ตอนนี้...พวกเรานี่

●●●●

ไม่ผิดแน่ว่าเป็น "แมวเปียก" เลยล่ะ...

ลานมอชะมอชะเนี่ย ดูเหมือนจะกว้างขึ้นเยอะเลยนะ ถ้าเทียบกับสมัยรุ่นแรก

ถึงอย่างนั้นก็สามารถปกป้องมาได้ด้วยเวทมนตร์และวิชาที่สืบทอดกันมาโดยรุ่นที่ 4 กับเหล่าศิษย์เท่านั้น... แต่ว่า

รอไม่ไหวแล้ว!

พอจะเห็นเค้าลางแล้วล่ะ

ห๊ะ! รู้ตัวผู้กระทำแล้วเหรอ!?

เป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนล่ะ!?

ความรู้สึกของมอชะมอชะรุ่นที่ 4 กับเหตุการณ์ครั้งนี้ พอจะคาดเดาได้เลยล่ะ

มากกว่าจะเป็นสัตว์ประหลาดเสียอีก...

"หนู"แนวตู้มคอมมิคเหรอ!?

เป็นหนูขนาดใหญ่ สูงเท่าพวกเราเลยนะ

ที่อยู่ส่วนใหญ่มักจะเป็นในทุ่งหญ้า

น่ารักจัง อย่างนี้ มีเยอะเลยนะ

พวกมันจะเก็บอาหารสะสมไว้ตามที่ต่างๆ

อาจเป็นเพราะพลังเวทมนตร์แทบไม่มี เลยหาเจอได้ยากด้วยเวทมนตร์ตรวจจับ

ในยุ้งฉางของฉัน A

มีความสามารถในการตรวจจับอันตรายสูง และสามารถเคลื่อนที่ได้โดยไม่ส่งเสียง

ในยุ้งฉางของฉัน B

ปิๆๆ

ขนที่สามารถดูดซับเสียงได้

ในยุ้งฉางของฉัน C

ไม่ส่งเสียง

อาหารก็มีทั้งผลไม้และรากหญ้าต่างๆ...

ถึงแม้จะเป็นของเล่นแมวพวกมันก็กินเหมือนกันนะ!

แล้วนะ จากตรงนี้แหละคือปัญหา

หนูแนวตู้มคอมมิคเนี่ย มันจะมายังที่ที่มันจำว่าเป็นแหล่งอาหารซ้ำๆ เลยนะ

!!

มาซ้ำๆ เหรอ...? ตัวที่เวทมนตร์ตรวจจับไม่ได้เนี่ยนะ...?

มาที่นี่...เพื่อกินของเล่นแมวอีกแล้ว... มาอีกแล้ว...

โอ๊ะโอ๋! บุ๊น! แน่นอน!

หนูแนวตู้มคอมมิคเหรอ! ไม่สิ หนูตัวนั้นฉันก็ไม่ค่อยรู้หรอกนะ

ใช่แล้วค่ะ แมวธรรมดาก็เป็นแบบนั้นแหละ

หนูตัวนั้นมันตัวใหญ่ เลยไม่ใช่เป้าหมายการล่าของเราด้วย

ช่างมันเถอะ

เพราะมันไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อกันเลย ถึงมันจะเข้ามาในอาณาเขตก็ไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะ

พอได้เห็นที่ที่มันกินของเล่นแมว ก็ไม่รู้สึกถึงพลังเวทมนตร์เลยค่ะ

คุณชีกุโระเองก็สังเกตได้ตั้งแต่ช่วงแรกแล้วว่า หนูแนวตู้มคอมมิคตัวนั้นน่าจะเป็นผู้กระทำผิดค่ะ

อายะโตะด้วย

คำใบ้คือ "ฮะโนะสุกี้"

หลังจากที่ได้สำรวจรอบๆ ลานมอชะมอชะอย่างละเอียดแล้ว

ก็ไปสอบถามเรื่องแมวที่มีอาณาเขตอยู่ตามริมป่าที่ติดกับทุ่งหญ้า

แล้วก็ไปสอบถามที่กิลด์ในเมืองหลวงด้วย...

ในที่สุดฉันก็เริ่มมองเห็นภาพรวมของเหตุการณ์แล้วล่ะ

ผู้กระทำผิดพวกนั้นคือ...

คุณชีกุโระกำลังตามหาเพื่อสังเกตการณ์หนูแนวตู้มคอมมิคที่เป็นผู้กระทำผิดโดยตรงอยู่ครับ

โอ้... พวกนายสองตัวนี่มันไม่ธรรมดาเลยนะ... ถึงอย่างนั้นก็

คืออยากรู้ว่าความสามารถในการหลีกเลี่ยงอันตรายของหนูแนวตู้มคอมมิคเนี่ย ส่วนใหญ่มาจากอะไรครับ!

รู้ตัวผู้กระทำผิดแล้ว แล้วยังอยากจะสืบหาอะไรอีกเหรอ?

มาจากประสาทสัมผัสทั้งห้า หรือว่าเป็นเพราะพลังเวทมนตร์ที่อ่อนมากๆ ครับ?

ถึงเหล่าทุกท่านในหน่วยปฏิบัติการป้องกันการขโมยของเล่นแมวของปราสาทครับ!

เป็นคำร้องขอจากมอชะมอชะรุ่นที่ 4 ครับ!!

อยากให้ช่วยตรวจตราลานมอชะมอชะหน่อยครับ!?

อะไรกัน!?

หนูแนวตู้มคอมมิคตรวจจับด้วยเวทมนตร์หรือเสียงไม่ได้ แต่ถ้าเข้าใกล้ก็จะมองเห็นด้วยตาเปล่าครับ

เพราะลานมันกว้าง เลยอยากได้ฝีเท้าแมวเยอะๆ น่ะครับ

แน่นอนอยู่แล้ว! เอาล่ะ พวกแมวที่ไปได้ทุกคนไปเลย!

เดี๋ยวก่อน! นี่มันมีเงื่อนไขนะ

โมฟุโซ รา! ช่วยอธิบายหน่อย!

ฉันเคยอ่านไดอารี่เก่าๆ ที่แมวของคณะละครสมัยก่อน

ที่เขียนไว้

สมัยก่อน ตอนที่มอชะมอชะรุ่นแรกยังฝึกเวทมนตร์ตรวจจับไม่ได้ พวกแมวเพื่อนๆ ก็เลยได้รับมอบหมายให้ตรวจตราลาน แล้วเงื่อนไขในตอนนั้นก็คือ...

・ไม่นอนกลางวัน

แม้จะมีหนูที่ชอบอยู่ตรงหน้า ก็ไม่วอกแวก

ต้องเป็นแมวที่มีคุณสมบัติแบบนี้เท่านั้นถึงจะดี

สามารถอดทนและตรวจตราต่อไปได้ตามระยะเวลาที่กำหนด

รุ่นแรก

ขอบใจนะ

ไม่เป็นไรหรอก

หนูที่ดูน่ากินจัง

แมวเพื่อนๆ

เอ่อ... คือว่า...

แมวที่ทำตามเงื่อนไขพวกนั้นได้น่ะ มันหายากนะ...

หาเลยๆ!

หาแมวที่ขยันและมีกรงเล็บกับหางตั้งตรงสิ!

เรียกทุกคนเลย!

ไฮบุจิ! นายก็ช่วยด้วยสิ!

มีแมวตัวไหนที่คิดว่าตัวเองเป็นบ้างไหมล่ะ!

นี่ โมนาลกา...

เดี๋ยวจะถามเอง!!

ฝ่าบาทครับ ตอนนี้พอจะเข้าใจสถานการณ์ได้เยอะแล้วครับ

ดูเหมือนว่าแปลงหญ้าแมวของชอชินชะจะถูกทำลายนะครับ

เขาว่ากันว่าหญ้าแมวถูกสัตว์ร้ายกินเข้าไปน่ะครับ...

เอ่อ...? เป็นเพราะเหตุการณ์นั้นเหรอครับ...?

การรวมตัวกันจำนวนมากนี่...

โอ้? นี่พวกเจ้ามาทำอะไรกันตรงนี้

คุณโทรุคารุสครับ!!

เอ่อ... นี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย

เรื่องที่ลานมอชะมอชะน่ะสิครับ เพราะว่าผู้กระทำผิดมันมาอีกแล้ว เลยต้องให้แมวที่มีฝีเท้าเด่นๆ มาช่วยตรวจตราน่ะครับ

คุณอัศวิน! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ!

โอ้ โฮทาเตกุสะนี่เอง! เจ้าก็มาด้วยเหรอ?

ถึงจะใกล้เกษียณแล้วนะครับ

หัวหน้าใหญ่แห่งเหล่าแมวเร่ร่อน โฮทาเตกุสะ!

ก็คิดว่าถ้าช่วยได้แม้แต่นิดหน่อยก็คงจะดีครับ

คุณแมวอัศวินครับ!

อะไรกัน!? มีแมวชื่อดังเต็มไปหมดเลย!

คุณแมวคนนั้น!?

คุณมาชิครับ!

เดี๋ยวก่อน! อย่าหยุดแถวนี้ล่ะ!

นี่มันแย่แล้ว! จะต้องตั้งกฎเกณฑ์นะ! ขอคนเสริมจากกรมทหารหน่อย!

ขอฉันดูหน่อย

ยาชุ อุโรว่ะเหรอ?

เข้าใจแล้ว!

เฮ้ๆ ตัวฉันที่เกษียณไปแล้วนี่จะกลายเป็น "..." เหรอเนี่ย

คุณอัศวินยังอยู่ประจำการอยู่นะครับ!

ทุกคนมารวมตัวกัน ขอบคุณมากครับ!

พวกที่กำลังเลี้ยงลูก หรือมีเหตุผลที่ติดพันอุ้งเท้าอยู่ ยกเว้นพวกนั้นนะ

คนที่สามารถไม่นอน ไม่กิน และมีสมาธิได้ตามเวลาที่กำหนด!

และคนที่สามารถทิ้งอาณาเขตของตัวเองไปได้ชั่วคราว! ดังนั้น...

เอาล่ะ! เพื่อให้มีกำลังใจแล้วลุยเลย!

ตัดสินใจแล้วว่าจะให้พวกนี้ทั้งเจ็ดตัวไปจัดการ!

ฝากด้วยนะ!

ซะ! เร็วเข้า ไปที่ลานมอชะมอชะเลย!

รุ่นที่สี่~!!

เหนื่อยแล้วสิ! มาเปลี่ยนเวรกันเถอะ!

โฮทาเตะ! คุณอัศวินด้วยนะ!

ขอบใจนะ ฉันยังไหวอยู่ แต่พวกนั้นต้องเปลี่ยนเวรแล้วล่ะ

เฮ้! เปลี่ยนเวรแล้วนะ!?

พอได้มองดูอีกทีก็เป็นบริเวณที่กว้างขวางทีเดียวเชียว

หนูทามะคอมิเนซุมิเนี่ย เป็นสัตว์ที่ออกหากินกลางคืนหรือกลางวันกันนะ?

ตามสมุดภาพแล้ว ตอนเช้ากับตอนเย็น มันจะมากัดหญ้ากับผลไม้ต้นไม้ครับ

เป็นพวกที่ออกหากินในแสงสลัวสินะ! ถ้าอย่างนั้นช่วงเวลานั้นพวกเราทุกคนจะช่วยกันเฝ้า แล้วช่วงกลางวันกับกลางคืนก็จะผลัดกันพักกันดีไหมล่ะ!

สมกับเป็นคุณอัศวินจริงๆ ครับ!

พวกเราอาจจะไม่ถูกเลือก แต่เพราะว่าเราอยู่ใกล้ๆ พวกเราจะช่วยขนอาหารให้ทุกคนนะ

โอ้... ทุกคน... ขอบคุณจริงๆ ครับ!

แต่ว่าระบบแบบนี้จะทำต่อไปได้ก็ประมาณ 5 วันเองนะ... พวกทุกคนจะเคลื่อนไหวได้อย่างเต็มที่ก็อาจจะแค่ 3 วันเอง

กำลังใจจะหมดลง

หลังจากนั้นจะทำยังไงดีล่ะ

เรื่องนั้นก็คุณชีครุกับฮักกะเป็นคนคิดให้แล้วครับ!

ถ้าเป็นคุณชีครุก็คงจะจัดการได้อยู่แล้วล่ะครับ!

เอาล่ะ! ทุกคน สู้กันเถอะ!

วู้ววว~

แคว่ก

ปาบะบะบะ

ซี๊ด

ซึรุซึ

อืม)

นิน!

นิ/อิ!

ถอยกลับมาแล้ว!

ก็อย่างที่คิดไว้เลยนะ

พวกมันส่วนใหญ่ใช้การดมกลิ่นเพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย

สิ่งที่พวกมันหลีกเลี่ยง ไม่ใช่แค่กลิ่นหมีเท่านั้น แต่รวมถึงกลิ่นของมนุษย์ด้วย

เป็นไปตามสมมติฐานของคุณชีครุเลยครับ

และก็เป็นเพราะว่าพวกคุณช่วยหาผ้าที่ติดกลิ่นมนุษย์มาให้ด้วยนะ

แบบนี้ก็เสร็จสิ้นการตรวจสอบแล้วล่ะ

ผ้าพันแผลของนักผจญภัย

ต้องขอบคุณฮักกะที่วิ่งไปสำรวจตามที่ต่างๆ ให้ด้วยนะ

จากตรงนี้ไป ก็คงต้องขอความช่วยเหลือจากทุกคนในเมืองอีกครั้งแล้วล่ะ

หนูทามะคอมิเนซุมิที่อาศัยอยู่ในโพรงที่ขุดเองในทุ่งหญ้า

วันนั้นก็เช่นกัน เมื่อเริ่มมืดลง พวกมันก็มุ่งหน้าไปยังแหล่งอาหาร

แหล่งอาหารของฝูงนั้นอยู่บริเวณตื้นๆ ใกล้กับทุ่งหญ้าในป่าโชชินชะ

แหล่งอาหารถูกทำลายอย่างหนัก

แต่ว่านะ...

ถึงแม้ว่าจะมีกิ้งก่ากินพืชขนาดกลางอย่างบาวูอยู่ก็ไม่เป็นไร

แต่ดูเหมือนว่ามนุษย์จะพยายามล่าบาวูอยู่

หญ้าในแหล่งอาหารถูกเหยียบย่ำจนขาด หรือถูกตัดด้วยใบมีดที่คมกริบ และยังมีเวทมนตร์แปลกๆ เหลืออยู่ด้วย

สิ่งนี้ดำเนินมาหลายวันแล้ว

บาวูเป็นกิ้งก่าที่ไม่ว่าจะถูกโจมตีก็ไม่เคยต่อต้านเลย

ก็เพราะว่ามันถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดที่แข็งกว่าอาวุธของมนุษย์มาก

ดูเหมือนว่านักผจญภัยมือใหม่ที่พยายามจะล่าบาวูตัวนั้น จะได้โจมตีมันฝ่ายเดียวมาหลายวันแล้ว

แน่นอนว่ามันไม่ได้ผลอะไรเลย และก็ถูกกิลด์ตำหนิเพราะการล่าที่บ้าระห่ำนี้

ด้วยเหตุนั้น หนูทามะคอมิเนซุมิก็เลยมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่าเพื่อหาแหล่งอาหารแห่งใหม่

หลีกเลี่ยงอาณาเขตของหมี

และเมื่อพวกมันเดินหน้าต่อไปโดยหลีกเลี่ยงกลิ่นของมนุษย์ที่ทำลายแหล่งอาหารแล้ว...

สำหรับหนูที่ท้องเล็กลง นี่เป็นอาหารมื้อใหญ่เลยนะ

พวกมันไปถึงทุ่งของเล่นแมว... ลานที่เต็มไปด้วยความนุ่มนิ่มแล้วล่ะ

คุณรู้ได้ยังไงกันเนี่ย...

แต่ว่านั่นแล้วจะทำยังไงต่อเหรอ?

เหมือนกับว่าคุณเห็นทุกอย่างเลยนะ สุดยอดไปเลย...

เพราะว่าพวกแมวที่มีเจตนาฆ่ามันจะไม่เข้าใกล้น่ะ แต่ว่า... หนูพวกนั้นยังไม่ยอมทิ้งของเล่นแมวเลยล่ะ

การลาดตระเวนเริ่มมาได้ 2 วันแล้ว แต่ทุกคนยังจับหนูไม่ได้เลย...

ตรงนั้น...

จะลองทำให้จัตุรัสมันมีกลิ่นหมีกับกลิ่นมนุษย์เพื่อไม่ให้หนูเข้ามาใกล้ดูนะ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จะทำแบบนี้แล้วแขวนไว้ตามต้นไม้รอบๆ จัตุรัส

เส้นผมของมนุษย์

เศษผิวไม้ที่หมีทำเครื่องหมายไว้

ส่วนกลิ่นหมีน่ะ ผมกับฮักกะจะจัดการเอง

! เข้าใจแล้ววว!!

เอาล่ะ! เส้นผมมนุษย์กับถุงก็ฝากไว้กับแมวจรจัดในเมืองเลย!

นี่ คุณเส้นผม ช่วยให้หน่อยได้ไหม?

เส้นผม!

แทนให้ลูบก็ได้ใช่ไหม? แน่นอนเลย!

ถึงจะหมดไปก็ไม่เป็นไรใช่ไหม? รู้แล้วน่า มันก็ขึ้นมาใหม่ได้อยู่แล้ว!

ไม่สิ ก็มีบางคนที่ไม่ขึ้นด้วยนี่นา!?

พวกนักผจญภัยน่าจะขอได้ง่ายกว่านะ?

เอาล่ะ ไปที่กิลด์กันเถอะ!

โช-อุดะ โช-อุดะ โช-อุดะ

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

คุณกิลด์มาสเตอร์

เข้าใจแล้วล่ะ

เดี๋ยวก่อนนะ อย่าเพิ่งสิ

ถึงจะเคยได้ยินว่ามีนักผจญภัยมือใหม่ที่บ้าบิ่นอยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าจะมาถึงขั้นนั้น...

เอาล่ะ! เจ้าหน้าที่ทุกคน ถือกรรไกรมาให้หมด! วันนี้เป็นพิเศษ ให้ตัดผมให้นักผจญภัยพวกนั้นซะ!

ผมไม่เคยตัดผมตัวเองเลยนะครับ

ที่กิลด์ตัดผมฟรีเลยเหรอครับ!

ช่างเถอะ!

ฝากด้วยนะ!

ดีใจจังที่มาถึงกิลด์ได้!

น่าจะมารวมตัวกันเยอะเลยนะ!

あとはใส่ของลงในถุงพวกนี้อีกนะ

ถุงเหรอ?

แค่นี้เองเหรอ?

เปล่า ยังมีอีกนะ เพราะว่ามันจะมารวมกันทีละนิดจากคนทั้งปราสาทเลยล่ะ!

ฝ่าบาท! เสนาบดี! ท่านกิลด์มา มีเรื่องอยากจะปรึกษาอยู่...

เรื่องทุ่งของเล่นแมวครับ

ใช่แล้ว... แต่ว่า

ได้ยินมาว่าถ้าเอาเส้นผมมนุษย์ใส่ถุงเล็กๆ แล้วแขวนไว้ตามต้นไม้รอบทุ่ง จะได้ผล

เอ่อ คุณกิลด์มาสเตอร์ เส้นผมนั้นนี่ มิใช่ว่า...

อ่า ผมตัดเองครับ ขออภัยที่มันดูไม่สวยงามเลย

ยอดเยี่ยมเลยครับ คุณกิลด์มาสเตอร์ ยอดเยี่ยมจริงๆ

สำหรับถุงเล็กๆ นั้น ทำการแบ่งค่าใช้จ่ายระหว่างประเทศกับกิลด์เลยเป็นอย่างไรบ้างครับ

เพราะว่าถุงเล็กๆ ใบนี้ ไม่เพียงแต่จะช่วยปกป้องของเล่นแมวจากหนูเท่านั้นนะ

นี่เป็นเครื่องหมายว่าที่นี่เป็นเขตหวงห้ามนะ

เพราะว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อพวกเราประชาชนและนักผจญภัยด้วยครับ

เข้าใจแล้วล่ะ เป็นเหตุเป็นผลจริงๆ!

เอาถุงเล็กๆ ทั้งหมดเลย!

ด้วยครับ!

ในวันนั้นเอง ตามพระราชโองการ ถุงเล็กๆ จากร้านค้าต่างๆ ก็ถูกซื้อไป

ในเวลานั้นเอง คนทั้งเมืองหลวงก็รับรู้เรื่องราวแล้ว และ—

ถ้าทำได้อีก 5 ใบก็จะถึงจำนวนแล้วครับ!

ฉันจะช่วยจัดเตรียมให้เอง

ขอบคุณมากนะ

ผู้ที่จัดหาเส้นผมและถุง

ผู้ที่ช่วยบรรจุถุง

ได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับพวกเคท-ชีที่ปกติจะเฝ้ามองอยู่ห่างๆ

เสร็จแล้ว! เยอะเลย!

แล้วในเช้าวันถัดมาก็—

จะเอาไปที่ป่าแล้วนะ เร็วๆ เร็วๆ!

พวกแมวที่ออกลาดตระเวนคงจะเหนื่อยล้าเต็มทีแน่ๆ เลย

ถุงต่างๆ ก็ถูกแขวนไว้ตามต้นไม้ที่ล้อมรอบจัตุรัสไปแล้ว

ในที่สุดก็หลับได้สักที...

จะเก็บโฮคุซึที่มีกลิ่นหมีไปด้วยนะ

เหนื่อยหน่อยนะ!

ช่างเป็นภาพที่น่าสนใจจริงๆ เลยนะเนี่ย

ถ้าคนที่ยังไม่รู้เรื่องเห็น คงจะคิดว่าเป็นเครื่องรางอะไรสักอย่างสินะ

จริงๆ เลย! ใช่แล้วล่ะ

ตอนนี้พวกหนูทาเมะคอมิ ดูเหมือนว่าจะยอมแพ้ของเล่นแมวไปแล้วนะ

เอาเป็นว่า ก็โล่งใจไปทีนะ

แต่ถุงพวกนี้ก็ต้องเปลี่ยนเป็นระยะๆ นะ

อืม เดี๋ยวกลิ่นมันก็จางหายไปเองล่ะมั้ง

ตอนนั้นก็คงโดนหมีไล่ต้อนอีกสินะ

ใช่แล้วล่ะ คราวหน้าก็แขวนกลิ่นของสัตว์ที่แรงกว่านี้ดีไหมนะ

เอ๊ะ! ก็คงจะแบบนั้นแหละ... อึก!

จะเก็บมาได้ไหมเนี่ย... ฉันนี่แหละ

ไม่เป็นไรหรอก! ง่ายกว่าหมีเยอะเลย

สัตว์ที่แรงกว่า

ดูเหมือนเป็นภาพของวัตถุอาคมนะ

แต่ว่า สำหรับที่นี่แล้ว มันคือเครื่องยืนยันถึงความร่วมมือระหว่างแมวกับมนุษย์

จะบันทึกเหตุการณ์นี้ไว้เพื่อคนรุ่นหลัง — โคคุโคคุ นักแสดงและนักเขียนบท