ตอน 131: Chapter 131

สถานที่ที่ตระกูลโฮโจปลิดชีพตนเองและซากวัดโทโชจิและฮอกาคุจิ

ท่านพ่อ ท่านพี่

โทคิโยะกลับมาแล้วครับ

ศาลเจ้าแห่งการสักการะแห่งใหม่

ครับ

คราวนี้ก็คงจะอยู่ได้ไม่นานนัก

คุณเคียวแห่งอาณาจักรบอกว่าต้องออกเดินทางภายในสิบวัน

จนกว่าจะโค่นท่านซุนุได้...

เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียว!! ซากิ

เราไม่สามารถอยู่อย่างสงบสุขในคามาคุระแห่งนี้ได้แล้วครับ

ชิน

แขนปวดจังเลย~

เป็นเพราะแรงสะท้อนจากการใช้鬼丸เหรอ

ถ้าเอาดาบเล่มนั้นมาเหวี่ยงด้วยแขนเล็กๆ ของคุณหนู ก็ต้องปวดกล้ามเนื้อสิ

ก็คือ...

พลาด

ก็แค่ว่า "ดาบที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกของทุกคน! มาใส่พลังให้เต็มที่เลย!" ใช่มั้ยล่ะ

ดูจากอาการข้างเคียงแล้ว เหมือนกับดาบปีศาจเลยนะ

ต่อไปก็ยังคงเป็นดาบสั้นเป็นหลัก

สำหรับศัตรูตัวสำคัญเท่านั้น ถึงจะใช้鬼丸นะ

ว่าแต่ ฉันก็อยากจะปรึกษาเรื่องดาบเหมือนกันนะ

วันนี้จะไปหาคุณมาชิโกะใช่ไหมครับ?

อืม

ขอเป็นช่วงบ่ายได้ไหมครับ

ต้องเขียนจดหมายขอบคุณให้กับญาติๆ ของเหล่าทหารที่เสียชีวิตไปกว่าร้อยคน

ขอขอบคุณจากใจจริงในความภักดี

คุริ

เมื่อถึงวันแห่งชัยชนะ จะมอบรางวัลให้แน่นอน

และขอให้ช่วย

ครับ

แขนถึงจะดูอ่อนแอ แต่ใบหน้าก็ดูเหมือนหัวหน้าตระกูลเลยนะ

อืม

โอ้ โทคิโบ!

แกนี่มันไม่ตายง่ายๆ เลยนะ!

โอ๊ย!

ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ คุณมาชิโกะ!

คุณเป็นคุณลุงที่มีปลายแหลมสินะ

ทั้งคนกับอาโกะด้วย

ชินะ ไปเอาถ่านมาสิ

พวกเราได้รับการช่วยชีวิตจากวิชาของชินะและอาวุธของคุณมาชิโกะครับ

กึกึกึ นี่คือผลงานชิ้นเอกของฉันเลยนะ แข็งแกร่งเหมือนผีเลยใช่ไหมล่ะ

ยังไงซะ พวกนี้ก็คงจะหมายปองดาบของฉันอยู่แล้ว

ครับ

คงจะหมดแรงเร็วๆ นี้แหละ

ครับ

ตั้งใจปรับให้เป็นแบบนั้นเลยล่ะ

เด็กคนนั้นรู้จักแต่ชีวิตที่อยู่กับการต่อสู้

ดังนั้น

จึงทำให้เธอไม่สามารถเป็นกำลังรบได้หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากสหาย

ไม่ว่าจะอยู่คนเดียว ก็พุ่งเข้าใส่กองทัพศัตรูและสู้จนหมดแรง

คราวนี้แหละที่หวังว่าจะเป็นคนตายก่อนท่านเจ้าชีวิตเสียอีก

พวกเธอจงเป็นผู้สอนให้เธอรู้จักชีวิตที่มีสหายร่วมทางเถอะ

หลักๆ ก็ให้เก็บไว้ก่อน

●

แล้ววางไว้ในจุดสำคัญที่จะตัดสินการต่อสู้

การอ่านสนามรบของแม่ทัพก็สำคัญนะ

เอาล่ะ โคจิโร่

เท่าที่ได้จากชินะมานะ

ดาบของฉัน ตอนนี้คนที่อยากได้มากที่สุดก็คือแกไม่ใช่เหรอ

!!?

...อึก...

โดนเห็นตอนที่ดูไม่เท่เลยว่ะ

ได้ยินมาว่าโดนดาบเดียวของนางโอได้จัดการจนพ่ายแพ้ไปแล้ว

11

ใช่แล้ว คุณโคจิโร่!

เป็นยังไงถ้าคุณกับชินะอยู่ด้วยกันสองคนล่ะ!

อยู่ด้วยกันแล้วกำลังรบก็จะเพิ่มขึ้น แถมในที่สุดก็... แค่กๆ อุฟุฟุ...

ไม่จริงนี่ โทคิโบ

โคจิโร่อยากจะเป็นซามูไรอันดับหนึ่งในกองทัพของคุณ

พิสูจน์ให้เห็นสิ ว่าคุณสามารถโค่นล้มได้ด้วยตัวคนเดียว

เหมือนกับหัวหน้าตระกูลเลย

กำลังมองหาดาบที่คู่ควรกับความรับผิดชอบของตัวเองอยู่

แขนข้างเดียวเหรอ?

ที่ฉันมองเห็นแกน่ะ...คือแบบนี้แหละ

สิ่งที่จำเป็นคือดาบใหญ่ที่ใช้ได้ด้วยแขนข้างเดียว

จุดขายของแกที่ยังตัวเล็กอยู่มันมีอยู่ 2 แบบใหญ่ๆ

คือการฟันที่แม่นยำโดยใช้ข้อมือ

และการโจมตีหนักแบบเอาชีวิตเป็นเดิมพันโดยใช้ทั้งตัว

แต่มันไม่มีตรงกลางเลย

ถ้าไม่สามารถต่อยแลกกันเป็นชุดด้วยแขนข้างเดียวได้

ต่อสู้กับนางโอบนบันไดที่ไม่มั่นคงก็คงจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้วล่ะ

แข็งแกร่งขึ้นขนาดไหนกันเนี่ย

โดนฟันแค่ทีเดียว แรงบีบของฉันก็พังแล้ว!

ดาบใหญ่ของนางโอบนี่ทำโดยช่างตีดาบจากโคคุโกะเลยนะ

อ๊ะ...

ถึงจะเป็นคุณชาย แต่ก็ทำดาบได้แข็งแกร่งจริงๆ

แถมยังไปโคคุโกะแล้วทำเงินได้มากกว่าฉันอีกด้วย

ภรรยาของฉันที่โดนแย่งไปก็พอใจมากเลยล่ะ!

โดนแย่งไปแล้วสิ

อืม...เข้าใจเลย

ไปหักดาบใหญ่ของนางโอบที่มาจากโคคุโกะมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย!

และคำตอบที่ฉันต้องการก็คือสิ่งนี้แหละ!!

ชื่อของมันคือ

เท็ตสึยะ! ต้นหลิวเหล็กกล้า

ดาบกับแขนมันรวมกันแล้ว!!!

ออกไปข้างนอก

จะลองให้ดูเอง

ห่วงเชือกที่อยู่ตรงท้ายดาบของฉัน

เรียกว่า "อุเดนุกิโอ" ล่ะ

พอสอดแขนเข้าไป มันก็จะยึดแขนกับดาบไว้

มันช่วยลดภาระที่ข้อมือน่ะ

ไม่มีอุเดนุกิโอ

อุเดนุกิโอมีแขน

รู้แล้ว มันขยับไม่ได้อีกแล้ว

อันนั้นคือสิ่งที่พัฒนามาจากอุเดนุกิโอ

มันใช้โล่กับด้ามดาบเป็นสปริงแผ่น แล้วก็เชื่อมต่อกับกำไลอีกที

มันจะดูดซับแรงกระแทกทั้งหมดแล้วก็ดีดกลับไป

ลองรับดาบของฉันด้วยมือขวาอย่างเดียวดูสิ!

ถึงจะไม่ใช่ซามูไรด้วยซ้ำ แต่การฟันนี่มันมีพลังทำลายล้างสุดยอดเลยนะ!

...แต่ว่า

มันไม่ส่งเสียงอะไรเลยแฮะ

เหมือนกับว่ากำลังอยู่ในดินที่เงียบสงบท่ามกลางพายุเลยล่ะ!

ยาวขึ้นและหนักขึ้น แต่ความคมก็ยังเป็นของมาซามุเนะ

ลองให้มันกระทบกับดาบราคาถูกนี่ดูสิ

...สุดยอดเลย

ขอบคุณมากนะ คุณมาซามุเนะ! แบบนี้ก็สู้กับนางโอบได้แล้ว!

พายุหิมะนั่นน่ะ ถึงกับเจ้าหนูอย่างแกด้วย

!!

ดาบคู่ของแกน่ะ ฉันทำให้ส่วนที่จับมันหนาขึ้นมาให้แล้วนะ

แบบนั้นมันจะเข้ามือมากกว่า

จริงด้วย

...ทำไมถึง

รู้เรื่องที่เขาหนีไปได้ล่ะ

ในสายตาของเจ้าหมอนั่น มันมีความหิวกระหายที่ไม่เคยถูกเติมเต็มอยู่

กับเจ้าผู้ที่ถูกเติมเต็มด้วยความสุขเล็กๆ น้อยๆ เนี่ย มันเข้ากันได้แย่สุดๆ เลย

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ก็คิดว่าสุดท้ายแล้วมันจะต้องเป็นศัตรูกันอยู่ดี

ดังนั้นฉันจึงมอบดาบที่มีด้ามจับหนาให้เจ้าหมอนั่น

ชายผู้นี้

ไม่มีการแบ่งแยกระหว่างพวกเดียวกันกับศัตรู

เพื่อลดภาระที่ฝ่ามือลง ในขณะที่ต้องต่อสู้กับความขัดแย้งและกำดาบให้แน่น

คิดถึงแต่ชีวิตของด้ามดาบเท่านั้นเลย

เอาล่ะ ไปได้แล้ว เจ้าเด็กประหลาดพวกนั้น

การที่ต้องส่ายดาบอย่างลังเล นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเหมือนกันนะ

อยู่ตรงไหนน่ะ พายุหิมะ

ในตัวฉันมันมีความสอนของอาจารย์ของคุณอยู่ตลอดเลยนะ

...อะไรน่ะ?

ศาลเจ้าทสึรุกะโอกะคามิ มันวุ่นวายจังเลยนะ

เอ๋~

มีแต่ข้าวสาลีอย่างเดียวเหรอ?

สักพัก

ไม่มีเลยค่ะ

สักพัก... ข้าว ข้าว...

ก็เพราะว่ากินข้าวได้นี่ถึงได้เข้ากองทัพนี่นา

พูดมากน่า! ถ้าไม่มีข้าวก็กินขนมสิ!!

ไม่มีสักนิดเลย!!

เพราะแผนการของศัตรู ทำให้เสบียงของกองทัพเราไม่เหลือพอ!

เจ้าหัวหน้าครอบครัวนั่น!

ตรงนั้น!

เผาโรงเก็บเสบียงของคามาคุระจนเกลี้ยงเลยเชียว!

ใช้ช่วงเวลาพักผ่อน

จับได้เยอะแยะ

การล่าสัตว์ครั้งใหญ่

จะจัดงานล่าสัตว์ที่สูงส่งและสง่างามขึ้นนะ!!

เช่าเรือประมงและอวนของทั่วทั้งคามาคุระมาเป็นของตัวเองแล้ว!

จะแข่งขันกันเรื่องจำนวนของที่จับได้ของแต่ละพรรค!

สำหรับพรรคที่มีผลผลิตสูงสุด...

จะมอบสมบัติมากมายที่ได้รับจากจักรพรรดิให้

วันนี้ คุณ ถ้าขายที่เกียวโต หมู่บ้านบ้านเกิดของฉัน ก็จะซื้อได้สบายๆ กลายเป็นเงินนะ

พี่ใหญ่ เงินทุนกองทัพ!

เงินทุนกองทัพ!!

ถ้าชนะ ตำแหน่งของเจ้าก็จะได้สูงขึ้นด้วยนะ

●

ลุกโชนเลย เจ้าพวกหนี! ฉบับหน้า สีหลักของศูนย์การค้า งานล่าสัตว์เปิดฉาก!!

เจ้าหนุ่มหนีขึ้นไป

ว 第131ตอน / จบ