ตอน 166: Chapter 166

มึ

☆ ฮะนะ ☆ ไทคากุ ☆ คาบุรายะ ☆ ลูกศรแห่งการล่าถอยที่ถูกปล่อยออกไป

โอ-คิมิที่กำลังหนี

ตอนที่ 166 ได: โชคดี 1338

มัตสึอิ ยูเซย์

เหนื่อยหน่อยนะ ไอ้พวกขยะ!!

ถอยไปก่อนเลย!!

แม่น้ำยามาโตะ

ข้ามแม่น้ำอิชิซุ ไปยังโยชิโนะให้ได้!

แม่น้ำอิชิซุ

โยชิโนะ

ระหว่างนี้ให้ข้าล่อศัตรูไว้เอง!

แม้จะโค่นคุณได้ แต่ก็ยังมีทหารม้าอยู่

พวกสัตว์ของข้าก็ยังเหลือแรงสู้อยู่บ้าง

อย่างน้อยหน้าที่ของแม่ทัพก็คือต้องป้องกันไม่ให้สูญสิ้นทั้งหมดให้ได้นี่นา

อึก!

โฮจิโฮจิ

จะโปรยของเสียตามใจชอบเลยล่ะ!!

รีบหนีไปเลย ไอ้กองทัพของเสีย!

น่ารำคาญจริง ท่านแม่ทัพใหญ่!

จะไปเด่นเป็นคนเดียวอีกแล้วสินะ!

ตั้งแต่ออกจากโอชู ก็ฝากชีวิตไว้กับแกแล้วนะ!

เชิดหน้าแล้วออกคำสั่งให้พวกเราตายซะเลยสิ!

เออ! น่ารำคาญชะมัด!

คำสั่งถอยทัพ ข้าจะไม่ยกเลิก!

ใครอยากตาย ก็ตามใจเลย!

อ้อ!!

ข้าไม่มีหรอก

สิทธิ์ในการตัดสินวิธีการตายของนายกับข้าน่ะ

มีอยู่แล้วล่ะ คุณชูงะ ชิโร!

กองทัพโฮโจ ก็เริ่มเตรียมตัวหนีแล้ว

สั่งการทหาร!

ครับ!

มึ

คุณอาเคะ!

ถ้าไม่มีลูกศรนี่ล่ะก็

อืม...

มันคือลูกศรหินออบซิเดียนที่อัดพลังเทพเจ้าไว้ครับ

ไม่รู้ว่าจะได้ผลกับคุณในตอนนี้มากแค่ไหน

●●●

ก็น่าจะมีผลมากกว่าลูกศรธรรมดานะครับ

ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็จะเชื่อนะ!

ขอบคุณมากเลยค่ะ!

มึมิโกะค่ะ

พลังทั้งหมดในร่างกายนั้น จงมอบให้ข้า

แม้แต่หัวของตระกูลอากิที่คุกคามข้ามากที่สุด

และก็ โทกิโย

แม้แต่หัวของกระดูกเล็กๆ ที่ปักอยู่ในชีวิตของข้าด้วยนะ

อา! ช่างเป็นวันที่ดีนัก!

เอาไปให้หมดเลย! สงบสุขไปหมดเลย!!

อากิเอะ กองทัพอากิ!

ถึงจะไม่อยากหนี แต่ก็ไม่มีแรงเหลือแล้วล่ะ

ชี่นะ!

จะช่วยกองทัพอากิให้ได้แม้แต่คนเดียว!

ถ้ายังหนุ่มอยู่ ก็จะสั่งแบบนั้นแหละ!

จะพ่ายแพ้ทั้งหมดให้กับทหารม้าของคุณโทกิโยอย่างน่าเสียดาย!

ครับ!

คันธนูของคุณน่ะเป็นวิชาเทพเจ้าเลยนะ

ขอคารวะ คุณอาเคะ

แต่ดูเหมือนว่าลูกศรจะหมดแล้วสินะครับ

ไม่มีวิธีที่จะสู้กับข้าได้หรอก

ไอ้พวกโง่

ข้าคืออัจฉริยะ!

คันธนูของอัจฉริยะ ย่อมเลือกสรรลูกศรเอง!

คุอาะ!

ตะ...

ดาบงั้นเหรอ!?

อเมะโนะฮะยะะ เท็นจินะยะ!!

ทำให้ล้มลงกลางสมรภูมิ

โอกาสทองครั้งใหญ่!

อึก!

...

ฮึก...

ซุบ

●●●

อะไรนะ

โชคดีอะไรอย่างนี้เนี่ย

ตอนที่ล้มลง ดาบเคียวที่ชักออกมา

มีขุนนางใหญ่ของคุณปักอยู่ด้วย

โชคลาภของคุณโทกิโยนี่มันสุดยอดจริงๆ

แม้แต่ผู้เขียน "ไทเฮ-คิ" ก็ยังเขียนซ้ำไปซ้ำมาด้วยความทึ่ง

—โชคลาภนั้นมันคือ—

การเข้าทรงของเทพเจ้า

...โอ้ บาดแผลถึงตายแล้ว

ฝูงสัตว์ทั้งหลายกำลังร้องไห้คร่ำครวญราวกับคลุ้มคลั่งเพราะสงสารข้า

ดีมาก

ตอนนี้ข้าคือผู้ที่โดดเด่นและงดงามที่สุด

นัมบุ!!

!?

☆ในวาระสุดท้าย จะเป็นการยิงลูกศรตอบแทน—

หนุ่มน้อยแห่งการหลบหนี

จบตอนที่ 166