ตอน 169: Chapter 169

เป็นการรบใหญ่ที่ทุ่มสุดตัวเลยนะ

อย่าเพิ่งยอมแพ้สิ!

ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม ต้องฝ่าวงล้อมและช่วยคุณอิจิยะออกมาให้ได้!!

ให้ตายสิ...

เหนื่อยจนแทบจะฝ่าแนวรอบนอกไม่ได้เลย

เหล่าซามูไรแห่งโอคุชู

ทั้งที่รู้ว่าคุณอิจิยะจะต้องตาย...

แต่ก็ยังดิ้นรนเพื่อจะช่วยอยู่เลย

ถ้าตระกูลอาคาเนะถูกโค่นล้มแล้ว ต่อไปก็คือ...

สงครามกวาดล้างอันดุเดือดกับพวกที่เหลืออยู่จะเริ่มขึ้น

โคจิโร่กำลังพยายามอย่างยิ่งยวดให้ถอย แต่ว่า...

พวกมันนี่ไม่คิดจะฟังเลยสักนิด

ตอนนี้ไม่หนีก็ตายห่ากันหมดแน่

ฉันก็อยากช่วยเหมือนกันนะ!

อยากจะพูดให้ได้แม้แต่นิดเดียว!

แต่ว่า...!

ตามที่คาดไว้ ก็กลับมาแล้วสินะ

พวกที่อยู่นอกวงล้อมนี่ อยากจะให้หนีออกไปให้ได้

พวกมันทุกคนยังคงพยายามจะช่วยข้าอยู่เลย

ไม่มีวิธีที่จะทำให้พวกมันหมดกำลังใจที่จะสู้ได้เลยหรือไงนะ

ไม่ว่าจะพูดกี่ครั้ง มันก็จะไม่ถอนตัวออกไปหรอก ดังนั้นเจ้าก็ตกอยู่ในแดนมรณะแล้วล่ะ

มัตสึฮิเมะ

ความเสียใจ

อย่างนั้นเหรอ

เจ้าก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยปราสาทเรย์ซันแล้วสินะ

ดูเหมือนว่าจะเป็นนักร้องในคณะละครเร่สินะ

ถ้าเป็นนักร้องแล้วร้องเพลงไม่ได้ก็กินข้าวไม่ได้สิ

ได้ยินว่าถูกพวกโจรป่าฆ่าทั้งคณะจนไม่มีเสียงแล้วสินะ

ก็เข้าข่ายขโมยเสบียงทหารเลยนี่นา!

นี่มันดอกไม้เลยนี่นา

ข้าก็เป็นดอกไม้เหมือนกัน

ถึงจะร้องเพลงไม่ได้แล้วไง

มีดอกไม้ก็พอแล้ว

จงสวยงามประดับประดาข้าอยู่ข้างๆ ข้าเถอะ

พอได้เห็นดอกไม้ ก็ลืมเรื่องไม่ดีๆ ไปได้เลย

ไม่ว่าจะอยู่แดนไกลแค่ไหน ก็มีดอกไม้ที่สวยงามผลิบานอยู่เสมอเลยนะ

ดอกไม้เหรอ

...ดีมาก

แล้วก็

ลูกธนูของมัตสึฮิเมะ

ในชีวิตของข้า จะปล่อยลูกธนูอีกสองดอก

ซุโบ

ดอกแรกนี้ คือลูกธนูที่หักแล้ว

...ก็ต้องไปช่วยแล้วล่ะ!

ถึงจะรู้ว่ามันบ้าบิ่นแค่ไหนก็ตาม

แต่ถ้าไม่ไป ก็จะเสียใจไปตลอดชีวิต

พี่ชาย!

ทหารทั้งหมด!!

วงล้อมของศัตรู...

โบล๊ะ...

เป็นเกียรติของปลาแซลมอนนะ คุณโคจิ!

การรุกรานดุจไฟที่มั่นคงดุจภูผา รวดเร็วดุจสายลม ช้าดุจหมู่ไม้

ช้าจัง อ๊าาาา

ข้าเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในการเดินทางครั้งนี้แล้ว!

ถ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ต้องมีหมวกประดับสิ ถึงจะเรียกว่าเป็นผู้ใหญ่ได้นะ!

เอาล่ะ หนีเถอะ หนีเลย คุณจิกโย!

เยาวชนที่วิ่งไปโดยไม่หันกลับมาน่ะ สวยงามจริงๆ เลยนะ!

......

ลาก่อนนะครับ คุณเค็นคะ

ถอยทัพ!!

ไปบอกโคจิโร่กับพวกด้วยนะ!!

ครับ!!

เอาล่ะ ลูกธนูดอกสุดท้ายอย่างแท้จริง

เผาผลาญชีวิตที่เหลือทั้งหมดด้วยพลังสูงสุด

จงบานเถิด พวกเจ้าเอ๋ย

พวกสัตว์ร้ายที่น่าเกลียดและพยายามอย่างยิ่ง

ในที่สุดก็จะเติมเต็มประเทศนี้ด้วยดอกไม้ให้ได้

แป๊ะ

!!

บานอีกเถอะ อามะ อย่าทำตัวออดอ้อนน่า

พวกดอกไม้ จะบดขยี้ให้เลยล่ะ

นี่...

สวยจัง

ดอกไม้ก็ผลิบานขึ้นมาทันทีเลย

ชอมปะ

โมริวาคา

สึคูซา

โนดะฟูจิ...

อยากจะสอนให้พวกขยะทางเหนือได้เห็นทิวทัศน์อันงดงามทางใต้เสียหน่อย

แถวนี้ประมาณเดือนพฤษภาคมก็จะเต็มไปด้วยดอกไม้สีฟ้าที่กำลังเบ่งบานเต็มที่เลยล่ะ

...อะไรกัน

อากาศหนาวต่อเนื่องแบบนี้ ส่วนใหญ่ก็ยังไม่บานเลยนี่นา

เวลาแบบนี้พวกดอกไม้ก็อยากจะบานจนตัวสั่นเลยนะ

ถ้าข้าตะโกนสั่งอย่างจริงจัง พวกเจ้าก็จะแตกตื่นแล้วบานสะพรั่งกันเลยล่ะ

จนถึงที่สุด...

จนถึงวินาทีสุดท้าย คุณก็ยังเป็นแบบนี้!!

ตามคำสั่งของคุณเค็น... ถอยทัพ...!

...ครับ...

...คุณนัมบุนะ

ฝากไว้กับท่านแม่ทัพใหญ่ด้วยนะครับ

...ยอดเยี่ยมจริงๆ ดอกไม้ใหญ่ของขุนนางนี่

ข้าเคยภูมิใจว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านดอกไม้ของตระกูลซามูไรเลยนะ...

รู้สึกพ่ายแพ้จนหมดแรงจะตามไปโจมตีต่อแล้วล่ะ

หัวหน้าตระกูลคิตะมิซึครับ

เป็นดอกไม้ดอกสุดท้ายที่ผลิบานในยุคที่ขุนนางเสื่อมถอยเลยล่ะ

หลังจากนี้ ขุนนางก็สูญเสียอำนาจไปโดยสมบูรณ์ แต่

ในด้านวัฒนธรรม พวกเขาก็ยังคงเป็นต้นแบบของเหล่าซามูไร

เหล่าซามูไรระดับสูงจำนวนมากก็มาขอคำสอนจากขุนนาง

ความรู้นั้นก็ได้แพร่กระจายไปยังเหล่าซามูไรระดับล่างและสามัญชน ทำให้เกิดความรู้ในหมู่สามัญชน

ในที่สุดก็ทำให้

วัฒนธรรมของสามัญชนในญี่ปุ่นได้เบ่งบานสะพรั่งขึ้นมานั่นเอง

ท่านพ่อ คุณพี่

การร้องไห้เพราะการสูญเสีย จะมีแค่วันนี้เท่านั้น

แม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างคุณจิกโย

แต่เมื่อได้เห็นวิถีชีวิตของขุนนางคนนั้น

ถ้าไม่ฮึดสู้ขึ้นมา ก็ไม่ใช่ซามูไรแล้ว!!

คู่ปรับ

คู่ต่อสู้

อาจารย์

☆ถือของที่ระลึกสองชิ้นในมือ เดินหน้าต่อไป

เพื่อนด้วย

จะทำให้ทุกอย่างถึงบทสรุปให้ได้!!

คุณหนูหนีขึ้นไป

จบตอนที่ 169 แล้ว