ตอน 17: Chapter 17

นักดาบสองเล่ม!

ที่คุซาซากิ พบกันแล้ว สบายใจ เผชิญหน้า!!

อายุอยู่ในช่วงวัยรุ่นกลางๆ

พวกคนรอบข้างจะบุกเข้ามาอีกเมื่อไหร่กันนะ...!

หนีไปเถอะนะ ตอนที่ 17 การศึกษา 1333 มัตสึอิ ยูเซย์ มัตสึอิ ยูเซย์

เร็วมาก!

ในวัยหนุ่มขนาดนั้นนี่เป็นนักใช้ที่เก่งกาจจริงๆ

เฮ้ๆ ไม่ได้ยินเลยนะ

ผมไม่ถนัดเรื่องการต่อสู้เลยนะ

หนีกันเถอะหนุ่มน้อย

ดาบสองเล่มนั่นฝากไว้กับพวกนั้นเถอะ

ไม่รู้ว่าศัตรูรอบข้างจะล้อมเราเมื่อไหร่

....................

ไม่นะ

...!

พวกคุณทั้งสองก็แข็งแกร่งขึ้นนะ

มากกว่าเมื่อครึ่งปีก่อนเยอะเลย!

ว่าแต่ว่า

ทั้งความเร็วและพลังก็ต่างจากตอนที่ซ้อมกับผมโดยสิ้นเชิงเลย!

งั้นเหรอ

นั่นมัน...

โอ้ววว!

เก่งจังเลยนะหนุ่ม!

ทุกๆ 5 ครั้ง มีครั้งนึงที่ผมจับคุณได้เลยนะ!

ถ้ามองแบบประมาทแล้วจะเจ็บตัวนะ

ถ้าหนุ่มนี่ฝึกฝนให้มากกว่านี้ก็จะถูกแซงหน้าแน่

เจ้าหมอนี่นี่ผมจะวางใจไม่ได้แล้วสิ!

นั่นมัน...

คุณหนูอ่อนเยาว์สุดยอดเลย...

ก็เพราะถูกอายโกะฝึกมาน่ะ

พอโตขึ้นมาล่ะก็...

ถึงกับว่าผมที่นี่ต้องถูกกดอยู่เลยในการประลอง鍔

เธออาจจะกลายเป็นฝ่ายที่ถูกผมปกป้องก็ได้นะ

...อืม

อยากเห็นคุณหนูอ่อนเยาว์ที่แข็งแกร่งไวๆ จัง

มานี่ๆ

นี่ไง อีกนิดเดียว

สู้ๆ นะ...

สู้ๆ นะ...

พวกนั้นนี่

ถูกตามใจมาสินะ!!

ทันทีที่รู้ตัว ณ ตรงนั้น

โคจิโร โคจิโร

อายะเอะเอะเอะ

ถึงจะบอกว่าคุณจิกโยกเก่ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเก่งที่สุดเสมอไป

เพราะมีนิสัยที่ค่อนข้างสงบ เลยเผลอไผลไปบ้าง

แล้วก็ยังมีท่าโจมตีที่หลบไม่พ้นอีกเยอะแยะเลย

นักรบที่ผิดแปลกซึ่งมีพลังพิเศษ

นักรบผู้มากประสบการณ์ผ่านสมรภูมิ

นักรบที่กำลังก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์

ต่อหน้าเหล่า สัตว์ประหลาดพวกนั้น...

พวกคุณทั้งสอง

จงเป็นซามูไรที่พัฒนาต่อไปโดยไม่ประมาท

ต่อให้เป็นคุณจิกโยก หรือคุณจิกโยกเอง ก็ไม่มีการรับประกันว่าจะหนีรอดได้

เพื่อที่จะปกป้องชีวิตของท่านเจ้าชีวิตจากศัตรูทุกรูปแบบ!

ช่างเป็นข้ารับใช้ที่กล้าหาญและภักดีเหลือเกิน

นอกจากความเคารพแล้ว

ยังมีความอิจฉาปนอยู่ด้วย

...อาาา

สักวันหนึ่งผมเองก็

อยากจะสู้กันอย่างสง่างามแบบนั้นจัง

ν ν

นี่มัน...

ถั่วลิสงเหรอ?

ลืมไปแล้วเหรอ?

เคยได้รับข้าวจากคุณ...

...!

ฟุบุกิคุงเหรอ?

...ขออภัยในความหยาบคายด้วยครับ

เป็นผู้ส่งสารจากศาลเจ้าสึวะอย่างแท้จริงเชียว

เพราะว่าได้กลิ่นอายของสัตว์จากคุณทั้งสองคนน่ะครับ...

ตอนแรกคิดว่าเป็นหน่วยสอดแนมของศัตรูที่ปลอมตัวมาเสียอีก

ผมชื่อฟุบุกิครับ

ห๊ะ!?

ผมได้ท่องไปตามท้องที่ต่างๆ

และกำลังตามหาท่านเจ้าชีวิตที่จะรับใช้ครับ

เอ๊ะ

ฟุบุกิไม่ใช่คนของหมู่บ้านนี้เหรอ?

แค่แวะมาขอข้าวเมื่อประมาณ 3 วันก่อนครับ

เพราะถูกกลุ่มคนที่มีธงของโอกาซาวาระโจมตี เลยต้องเข้าไปช่วยครับ

มีหน่วยขนาดเดียวกันมาถึง 3 ครั้ง แต่ก็สามารถกำจัดได้ทั้งหมดครับ

คนหมู่บ้านตัวจริงนี่แค่ถือคบไฟมาดูเฉยเลยเหรอเนี่ย

เสบียงก็ใกล้หมดแล้ว แถมไม่มีม้าที่จะติดต่อกับภายนอกด้วย เลยอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายครับ

พิค

ให้พระหนุ่มแปลกหน้าคนเดียวสู้แล้วก็ขี้ขลาดจริงๆ เลยนะ

〓〓〓〓

อาาา

จะได้ไม่ทำให้คุณไม่พอใจนะครับ

พอมาถึงก็...

ผู้ใหญ่ทุกคนถูกฆ่าตายหมดแล้ว

เซะ...

ทุกคนเป็นเด็กทารกเหรอ!?

คุณคนเดียว...

...!!

จัดการกองทัพศัตรูให้ราบเป็นหน้ากลองถึงสามครั้งเลยเหรอ?

ไม่ครับ

พวกเขาก็เป็นกำลังรบที่ยอดเยี่ยมเหมือนกันนะครับ

อย่างเช่นการใช้คบไฟล่อให้ศัตรูเสียสมาธิแบบตอนนี้

โชคดีที่ยังมีศพและดาบของศัตรูเหลืออยู่

ก็เลยให้พวกเขาสร้างกับดักเพื่อล่อศัตรูโดยใช้สิ่งเหล่านั้น

หรือให้สร้างธนูกลไกขึ้นมา

หรือให้ขยับหุ่นจำลองเป็นตัวล่อ

ถึงแม้จะเป็นเด็กทารก แต่ก็มีหลายอย่างที่สามารถสอนให้ทำได้ครับ

สะสมความรู้และฝึกฝนฝีมือ

แล้วก็กำลังตามหาท่านเจ้าชีวิตที่สามารถนำมันไปใช้ได้

ดูเหมือนว่าตัวผมเอง

จะเหมาะกับการมองเห็นคน

แล้วก็ช่วยบ่มเพาะพวกเขามากกว่า

ไม่ว่าจะเป็นที่ใดในโลกนี้

ไม่ว่าจะเป็นผู้ปกครองที่ต้องการการสั่งสอนก็พูดได้ง่ายอยู่แล้วครับ

พวกเด็กๆ ที่เพิ่งสูญเสียพ่อแม่ไป...

มีแววตาที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณนักสู้

ชายผู้นั้นได้ปลุกใจเหล่าเด็กกำพร้าให้ฮึกเหิมภายในเวลาเพียง 3 วัน

และบ่มเพาะให้พวกเขากลายเป็นกำลังรบที่สามารถปกป้องหมู่บ้านได้

อยากได้!

เพื่อเป็นกำลังเสริมในการทวงคืนอำนาจแผ่นดิน!

อีกอย่าง

อยากจะเรียนวิชาดาบแบบลับๆ...

แล้วก็อยากให้คุณสองคนมองด้วยสายตาแห่งความเคารพ!!

น่ารักและแข็งแกร่งจัง

ช่วยด้วยนะ! ตอนนี้แหละ!

กลุ่ม "เซย์กิโต" ของพวกเราน่ะ

ถ้ามีห้าคน ก็เป็นกลุ่มคนที่สามารถทำลายหมู่บ้านได้ทั้งหมู่บ้านเลย

หมู่บ้านนั้นที่เหล่าผู้แข็งแกร่งเหล่านั้นกลับมาอีกสามครั้ง...

ดูเหมือนว่าด้วยวิธีการของพวกโจร คงจะไม่ได้ดื่มไวน์แห่งการปล้นสะดมแล้วล่ะ

กลับสู่ความเป็นนักรบแล้ว มาสู้กันเถอะ

แกนี่มัน...

คุณหนูหนีภัย