ตอน 196: Chapter 196

ยามที่แข็งแรง

ยามที่ต้องหนี

ตอนที่ 195 หน้า 1351

ฉบับล่าสุดเล่มที่ 19 วางจำหน่ายแล้ว!!

โคโนะ โมโระ ฟุยุ เซ็น ฮาคุ เน็ตโตะ แอนด์ ได นินกิ โอเรย์ ★การต่อสู้สุดเดือดของ ทาคาชิ ฟุยุ & ศูนย์รวมความนิยมอันดับหนึ่ง!!

หนีเก่ง วากิมิ วากะคุง มัตสึอิ ยูเซย์

ติดตามข่าวสารล่าสุดได้ที่ X (ทวิตเตอร์) และเว็บไซต์ทางการ!!

เอตต้าทางการ ทวิตเตอร์ ทางการ X (ทวิตเตอร์)

เว็บไซต์ทางการ

โอ๊ะ หยุดเถอะ ท่านพ่อ!

★เรื่องราวในอดีตของฟุบุกิーーーー

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจะต้องตายแน่!

หลีกไปเลย โรคากะ

หนทางสู่ความก้าวหน้าของพวกเราผู้มีชาติกำเนิดต่ำต้อยนั้น

ได้ยินว่าท่านได้เลี้ยงดูฟุบุกิให้เป็นนักรบที่เก่งกาจที่สุดในใต้หล้าเลยนะ

มีเพียงแค่ความสามารถที่เหนือกว่าความแตกต่างทางสายเลือดเท่านั้น!

ข้าจะทำให้ความก้าวหน้าของข้าเป็นจริงให้ได้!

ไม่เป็นไรนะ พี่ใหญ่?

อืม

จะแข็งแกร่งให้ได้เลย

แต่ไม่ใช่เพื่อความก้าวหน้าของพ่อหรอกนะ

ร็อคคะ

ถ้ามีพลังที่จะทำให้เธอมีความสุขได้คนเดียวน่ะ ก็พอแล้ว

พี่ใหญ่...

วันเวลาแห่งการฝึกฝนสุดทรมานของพ่อ

น้องสาวคือที่พึ่งของผมคนเดียว

พอคิดว่าเพื่อเธอแล้ว ความเจ็บปวดแบบไหนก็ทนไหว

พี่ใหญ่! ความอยากอาหารนี่มันระดับประเทศแล้วนะ!

พ่อไม่ปล่อยให้ขาดอาหารหรอกนะ เพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น

จะกินให้เต็มที่ แล้วจะทำให้เดือดร้อนให้ดูเลยล่ะ

แต่ว่านะ พี่ใหญ่

มันไม่ใช่แค่เรื่องความอยากอาหารนะ

พี่ใหญ่คิดจริงๆ ว่าจะไปถึงระดับประเทศได้เหรอ

นี่มันเป็นความฝันของฉันเองนะ!

กำลังฝันว่าพี่ใหญ่ที่น่าภาคภูมิใจจะไปสนับสนุนประเทศเลยนี่นา!

พอโตขึ้นก็ออกจากบ้านไปเลยนะ ร็อคคะ

ที่ประจำการจะเป็นขุนศึกของกองกำลังเล็กๆ น่ะ

ถ้าเป็นกองกำลังเล็กๆ คนที่มีฝีมือก็จะเป็นที่ชื่นชมไม่ว่าจะมีชาติกำเนิดแบบไหน

ก็พอจะทำให้มีความสุขได้สำหรับตัวเรากับเธอสองคนแล้วล่ะ

ลองตั้งเป้าหมายเล็กๆ ดูสิ...

ก็ฝึกฝนต่อไปโดยแสร้งทำเป็นว่าเพื่อตอบสนองความต้องการส่วนตัวของพ่อ

แต่ว่า...

ถึงแม้จะมีพรสวรรค์

ก็ปรารถนาทุกสิ่ง! ถึงขนาดที่สามารถเสียสละทุกอย่างเพื่อมันได้เลย!

ทำไมในดวงตาคู่นั้นถึงไม่มีความทะเยอทะยาน

ถ้าไม่มีความทะเยอทะยานนั้น ก็คงจะก้าวไปถึงระดับประเทศไม่ได้หรอกนะ!

..................

การฝึกฝนก็ไม่เคยละเลย

ด้วยสิ่งนั้นก็ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณพ่อแล้ว

ตัวเองเป็นนักรบธรรมดาก็พอแล้ว

ความทะเยอทะยานน่ะ ปล่อยให้ท่านพ่อทำให้สำเร็จในรุ่นนี้ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ

กึก...

นี่...

ฮึ่ก

・・・ตอนนี้แน่ใจแล้ว

พรสวรรค์ของลูกข้า

ไม่ใช่แค่เครื่องมือให้ข้าก้าวหน้าไปเท่านั้น

ต้องทำให้มันมีความทะเยอทะยานสู่ระดับประเทศให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม

ถึงแม้จะต้องยอมเสียสละอะไรก็ตาม

กาฮะ

ไม่มีทางอื่นนอกจากปีนหน้าผานี้ไปจนกว่าหิมะกับน้ำแข็งจะละลาย

จงอยู่ตรงนั้นไปจนกว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิ อีกหนึ่งเดือน

หนึ่งเดือนน่ะ เป็นไปไม่ได้แน่ๆ

พอใจแล้วหรือที่ปล่อยให้เครื่องมือแห่งความทะเยอทะยานต้องอดตาย?

มองไปทางซ้ายสิ

ที่บอกว่าออกไปทำธุระเมื่อ 3 วันก่อนน่ะ เป็นเรื่องโกหก

ร็อคคะ!!

แกก็รู้ว่าต้องทำยังไง

รออยู่ที่บ้านอยู่นะ

พี่ใหญ่

หนาวจัง

ไอ้เศษสวะนั่น!

ท้องมัน...

จะฆ่าให้ดูเลย!

รออยู่เลยนะ ร็อคคะ

ขอความช่วยเหลือ...

เรว

ผ่านไปสิบวันแล้วคุณ

ทั้งทางหนีและเสบียงก็ไม่มี

น้องสาวก็มีแต่จะอ่อนแอลงเรื่อยๆ

และในร่างกายของข้า

พี่...

ใหญ่...

ความปรารถนาที่ไม่อาจทนทานได้นี้

ข้าเอง

จะทำยังไงก็ได้

พี่ใหญ่

มาอยู่ที่นี่...

เป็นคนที่ไม่ควรจะตาย

ของข้าที่เติบโตมาในหุบเขาที่ไม่มีอะไรเลย

ความฝันเพียงหนึ่งเดียว

ถ้าข้าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของพี่ใหญ่ได้ล่ะก็...

ภาพลักษณ์อันสง่างามของพี่ใหญ่ที่โบยบินไปทั่วแผ่นดิน

ข้า...

ยุคสมัยที่ความอดอยากอยู่เคียงข้าง

・・・การกระทำแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลยนี่นา

รู้สึกยังไงที่ได้กินน้องสาวแล้วรอดมาได้

ถึงขนาดนั้นแล้วเพื่ออะไรกันล่ะ

คนส่วนใหญ่มักจะขาดความทะเยอทะยาน

ตายไปโดยปล่อยให้สมบัติล้ำค่าเน่าเปื่อยไป

ความกระหายที่จะบรรลุเป้าหมาย ถึงแม้จะต้องยอมเสียสละอะไรก็ตาม

สิ่งที่ผลิบานขึ้นในตัวแกนั่นแหละ

คือความทะเยอทะยานไงล่ะ

...แบบนั้นก็ดีแล้ว

ด้วยสิ่งนี้ แกก็เป็นนักรบแห่งแผ่นดินแล้วล่ะ

แม้แรงจูงใจจะต่างกัน แต่ด้วยความโลภและความปรารถนา

ข้า, เจ้า, และร็อคคะ ก็หลงใหลในความสามารถของเจ้าเช่นกัน

ว่ะมิกิเซย์ ถึงกับรู้สึกว่า

แม้จะต้องสละ ตัวข้าเอง

ก็ตาม

นี่ทำให้เจ้ามี

หน้าที่ที่ต้องแบกรับ ความปรารถนาของผู้อ่อนแอ

พัดมาเถอะ หิมะพายุ

ด้วยความโลภและความทะเยอทะยานนั้น...

จงทะยานสู่แผ่นดินเถอะ!

พ่อได้สาปแช่ง ส่วนน้องสาวก็ได้ฝัน

แล้วก็จากไปพร้อมกับมอบความปรารถนานั้นให้แก่ตนเอง

ดังนั้นตนเองจึงต้องทะยานขึ้นไปให้ถึง

เหล่าประชาชนและพลทหาร

ในฐานะเจ้านาย

ถึงแม้จะต้องยอมเสียสละอะไรก็ตาม

...!!

หากข้าจะเล่าอดีตของตนเองอย่างละเอียด

โคโจ โทกิโยกะก็จะรู้สึกสงสารข้าอย่างรุนแรง

ดังนั้นเมื่อก่อนข้าจึงไม่เคยเล่าให้ใครฟัง

เพราะฉะนั้น

ตอนนี้ก็พูดแล้วนี่!

แม่ทัพที่อ่อนแอเกินไปนี่...

ไม่สามารถปล่อยวิชาที่เข้มงวดออกมาได้เลย!

ต้นกำเนิดแห่งความทะเยอทะยานอันชั่วร้าย...

พลังจิตอันชั่วร้ายของเจ้าทาคาวะจิ ทาคาอุจิ ได้ไหลเวียนไปทั่ว

ในสายเลือดของคุงฟุบิกิแล้ว

เพื่อชำระล้าง

ก็ต้องสูบเลือดทั้งหมดออกจากร่าง

ฟุบิกิ

ถ้ากลับไปไม่ได้แล้ว ก็ขอให้มันจบลงเสีย

ชีวิตที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและความทุกข์ของเจ้า

☆ด้วยดาบแห่งความเมตตา จะตัดสินให้สิ้นสุดเถอะ!! คะนะนะเคจฉาคุ

ตอนที่ 196 จบแล้ว

หนีขึ้นไปของคุณหนู