ตอน 22: Chapter 22

「หนุ่มน้อยผู้หลบหนี」

!!

☆เล่มที่ 1 ที่ทุกคนรอคอย กำลังจะวางจำหน่ายวันที่ 2 กรกฎาคม (วันศุกร์)!!

หนีเลยยยย!

ตอนที่ 22: คุณบุตสึ 1334 มาซึอิ ยูเซย์

วิถีกระบี่ที่เปลี่ยนแปลง!

วิชาดาบที่ใช้กำลังเป็นหลักนี่แหละคือกระแสหลักของยุคนี้

ส่วนเทคนิคที่ซับซ้อนกว่านั้นคงจะยังไม่แพร่หลายนัก

วิชาดาบที่ควบคุมคมดาบได้ซับซ้อนขนาดนี้หายากน่าดู

ต้องมีปรมาจารย์ที่สอนวิชานี้อยู่แน่ๆ

ชื่ออาจารย์คืออะไรเหรอครับ/คะ?

ถ้าแสดงความสามารถของตัวเองในองค์กรไปแล้ว

ก็ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาแล้วล่ะนะ!

เหยี่ยวที่มีความสามารถจะซ่อนมันไว้ให้หมด!

เหมือนกับพวกตัวประกอบหรือหัวหน้าคนอื่นๆ ที่ถูกใช้จนหมดตามความสามารถ

แสดงเป็นตัวตลกแล้วปรนนิบัติอยู่ข้างศีรษะ

ดื่มแต่ส่วนที่หวานๆ ให้เต็มที่เลย

การใช้กรงเล็บที่ลับคมแล้วน่ะ ใช้แค่ชั่วครู่เท่านั้น

เวลาที่จะฆ่าคนที่สังเกตเห็นกรงเล็บของฉัน หรือ...

เวลาที่จะฆ่าหัวหน้าและเข้ายึดพรรคนี้

การซ่อนต่างหากคือเคล็ดวิชาในการใช้ชีวิตในยุคสมัยวุ่นวาย

เอาล่ะ ตายซะแล้วเงียบไปซะ!

ซ่อน...งั้นเหรอ

วิถีดาบธรรมดาที่พุ่งตรงมา

แล้วก็... ข้อมือ บิดด้วยข้อมือ วิถีดาบที่เป็นเอกลักษณ์

แต่ในกรณีของเขา

วิถีดาบสองแบบนั้นถูกซ่อนไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย ทำให้แยกไม่ออก

ตั้งแต่ตอนที่เหวี่ยงไปแล้ว ความสูงของข้อศอกก็แตกต่างกันเล็กน้อย

นั่นหมายความว่า

เขาซ่อนมันไว้ไม่มิดนั่นเอง

ห๊ะ

อะไรนะ!?

เก

ถ้าซ่อนได้สมบูรณ์แบบแล้วจะเป็นวิชาดาบที่น่ากลัวเลยนะ

เอ๊ะ

ผู้ใช้ไม่เข้าใจแก่นของวิชานี้เลย

ไม่ได้ซ่อนอะไรที่มันสุดยอดไว้เลยอย่างที่คิด

น่าผิดหวังจัง

อึก...

ถึงจะไม่มี แต่ภูมิประเทศก็ดี

คุณค่าเชิงยุทธศาสตร์ของหมู่บ้านนี้

ถ้ามีทหารป้องกันร้อยคน มันก็จะกลายเป็นป้อมปราการที่ยากจะพิชิต

คุณค่าเชิงยุทธวิธีของเด็กๆ ในหมู่บ้าน

ควบคุมดาบสองเล่มได้อย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับวิชากาย

ตอนที่ค้นพบอัญมณีที่ซ่อนอยู่

ไอ้หนูนี่

ร่างกายที่เย็นชาก็อุ่นขึ้นมานิดหน่อย

ซ่อนอะไรไว้เยอะแยะขนาดนี้เนี่ย!

ไม่รู้ทำไมถึงถูกดึงดูดเข้าหาเขา...

เพราะว่าเขากำลังซ่อนอะไรบางอย่างที่ใหญ่ผิดปกติเอาไว้

อาาา

คุณพอแล้วล่ะครับ/ค่ะ

ทะ...

ทางนั้นก็ใกล้ถึงเวลาแล้วใช่ไหมครับ คุณจูโชมารุ?

● ● ● ● ● ● ●

สิ้นหวังแล้ว...

ฉันจะตาย

ก่อนที่จะฆ่าไอ้หนูนี่ ก็คงจะเสียเลือดมากไป

แย่แล้ว

สติของฉัน...

ชีวิตของฉัน...

ที่ที่แบบนี้...

ท่านพ่อ!

ท่านหมายความว่าไม่มีที่ดินให้ข้าสืบทอดเลยหรือครับ!?

ขอโทษด้วยนะ

ผลจากการที่ได้แบ่งที่ดินให้กับพี่น้องทุกคนสืบต่อกันมา...

ตอนนี้ก็เหลือแค่ที่ดินแคบๆ แบบนี้เท่านั้นเอง

ต่อจากนี้ไป ข้าจะให้ที่ดินทั้งหมดแก่คุณชายคนโตเหมือนกับที่อื่น

เจ้าจงมาอยู่ร่วมกับพี่ที่นี่ และช่วยสนับสนุนพี่เถอะ

นี่มันเหมือนจะบอกให้ข้าเป็นคนรับใช้ของพี่เลยนี่นา!

ที่ฝึกฝนทั้งวิชาการต่อสู้และยุทธศาสตร์มาน่ะ...

ก็เพื่อปกป้องแคว้นของตัวเองไงล่ะ!

พวกซามะที่ไม่มีแคว้นน่ะ

ก็ไม่ใช่ซามะ!

ถ้าอยากจะมีที่อยู่

ก็ทำได้แค่ช่วงชิงมาเท่านั้นแหละ

หลังจากนั้นเป็นต้นไป

ก็คือความมืดมิด

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ การช่วงชิงมันก็กลายเป็นความสุข

ขายลูกๆ

แล้วก็ลากพวกเขาเข้าสู่ความมืดมิดที่ไม่มีอนาคตเหมือนตัวเอง เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น

ในฐานะคนที่ถูกไล่ล่า ก็ไม่มีที่ให้ได้พักพิงเลย

ถูกดึงเข้าไปในสงครามใหญ่ และพยายามหวังผลพลิกกลับอย่างรวดเร็ว แต่ว่า

ก็พ่ายแพ้ในสงคราม จนไม่ได้ชื่อเสียงอะไรเลย

หนีไปให้พ้นจากที่ที่ไม่มีผู้ตามมาได้เลยนะ

ท่านมักจะอยู่ในความมืดเสมอเลยนะครับ

ที่ไหนสักแห่งก็น่าจะมีดินแดนที่แสงส่องถึงอยู่กระมัง

อย่าโกหกเลยสิ คุณคุสึโนะกิ

แสงอะไรกัน จะไม่มีที่ไหนเลยหรือไง

...?

อะไรน่ะ?

ตรงหน้า...

สิ่งที่กำลังส่องประกายอยู่คือ

ไม่มีทางที่จะชนะได้เลย

ในยุคสมัยที่วุ่นวายเช่นนี้ มีคนที่ยิ้มได้อย่างบริสุทธิ์เช่นนี้...

พระ...

ไม่ใช่คน

คุณ...

ถึงกับยิ้มให้ฉันด้วยเลยเหรอครับ

คมดาบแห่งเมตตา เริ่มต้นขึ้นแล้ว

จบ

ผู้ที่จะลงทัณฑ์นั้น

คือ

คุณ

★การต่อสู้ถึงตาย บทสรุป~~~ ฉบับหน้าหน้าสีกลาง!!

คุณหนูหนีแห่งการไล่ล่า