ตอน 9: Chapter 9

เอาล่ะ จะทำยังไงดี

ยิงสุนัขตามปกติเพื่อทำคะแนนให้ได้

พึ่งข้อตกลงพิเศษที่ว่า "ยิงคนก็ทำคะแนนได้" อย่างเต็มที่

จะยิงเจ้าหนูคนนี้ให้ราบเป็นหน้ากลองเลยไหม

แน่นอนอยู่แล้ว คุณ ข้อหลัง!!

อึก

ตาแรกเป็นของโทคิ!! โทคิ ยูคิ

มัตสึอิ ยูเซย์

ตอนที่ 9 โอกาซาวาระ 1333

เจ้าหนู...

ไม่โดนก็ไม่เป็นไร

อยากจะทำให้ข้าโกรธขนาดนั้นเชียวรึ

ด้วยลูกธนูแรก จงเล็งเป้าหมายของซาดามุเนะให้ตรงมาที่คุณเลยนะ

อยากจะให้โดนจังเลย

นักรบคือสิ่งมีชีวิตที่ต้องซื้อการทะเลาะที่ถูกขายไปให้ได้เสมอ

จะต้องสวนกลับมาอย่างแน่นอน

ก่อนอื่นให้หลบมันไปก่อน

จากนั้นก็จะใช้จุดอ่อนของคันธนูของซาดามุเนะ ซึ่งเป็นจุดอ่อนเดียวที่มีอยู่

เพื่อที่จะได้ตั้งสมาธิไปกับทุกเส้นประสาทในทุกการยิง

อึก

ยังมีเวลาให้รอจนกว่าลูกธนูถัดไปจะมาถึง

เพราะว่าไม่ชอบการยิงรัวๆ ติดๆ กัน

ระหว่างนั้นก็ยิงสุนัขเพื่อทำคะแนนให้ได้ก่อน

น่าจะมีหมาสีแดงที่วิ่งมาให้ยิงใกล้ๆ คุณได้อยู่

มันเป็นหมาที่ฝึกมาเพื่อต้อนรับแขกน่ะครับ

มีแบบสำหรับต้อนรับแขกด้วยรึ!

ย่า!

เล็งให้ดีหน่อยนะ ไอ้พวกมือไม่ถึง

จะได้เนื้อกวางเป็นรางวัลไหมล่ะ

อีกนัด!

ใช่แล้ว แบบนั้นแหละดี

ตรงลำตัวเลยนะ!

โอ้!

เจ้าเด็กนี่ได้คะแนนนำไปแล้ว!

เจ้าหนู!

หลังจากนี้ก็ให้เน้นการหลบไปเลย

คนที่ไม่รู้จักฝีมือการหลบของคุณ...

การจะยิงโดนตั้งแต่ครั้งแรกนี่เป็นเรื่องที่ยากมากเลยนะ

ความเร็วของลูกธนูในสมัยนั้นช้ากว่าปัจจุบัน

ถ้าการตอบสนองดี ก็ไม่ใช่ว่าการหลบจะทำไม่ได้เลย

สองลูกสุดท้ายน่ะ

ก่อนอื่น

ข้ายังไม่ได้คะแนนเลย

ถ้าพลาดลูกนี้ เกมก็แพ้แน่นอนแล้ว!

ซาดามุเนะที่เริ่มกระวนกระวาย

คงจะเปลี่ยนเป้าไปที่สุนัขแล้วล่ะนะ

ส่วนสุนัขในครั้งนี้ เป็นพวกที่หลบเก่งมากจากศาลเจ้าสึวะ

อึก...

ถึงจะเป็นซาดามุเนะ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะยิงโดนได้ง่ายๆ นะ

ชิ...

ฉวยโอกาสนั้นเลย

คุณ คุณนี่แหละ จงเล็งซาดามุเนะด้วยลูกธนูที่เหลืออยู่

ด้วยความกระวนกระวาย ความลังเล และความกลัวว่าจะถูกเล็ง

คุณคงจะยิงสุนัขได้ไม่ดีแน่ๆ

เจ้าหนูยังคงนำอยู่หนึ่งแต้มนะ!

แถมลูกธนูของเจ้าเด็กก็เหลือ 2 ลูก! ส่วนซาดามุเนะเหลือ 1 ลูก!

เจ้าเด็กเริ่มได้เปรียบอย่างชัดเจนแล้วนะ!

เครล

!!

แย่แล้ว...

โดนมุมอับด้านหลังขวาเข้าแล้ว

ถ้าเข้าสู่การต่อสู้ ต่อให้มีแค่ธนูก็คงไม่ชนะหรอก

ในตำแหน่งนั้น ต่อให้บิดตัวไปแค่ไหนก็เล็งเจ้าตัวนั่นไม่ถึง

มุรารารา!

การขี่ม้าให้ได้ตำแหน่งที่ได้เปรียบก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยนะ

นี่มันไม่ใช่แค่ "การไล่สุนัข" แล้วนะ

มันคือ "การรบด้วยธนู" เหมือนในสนามรบเลย

คุณโมริทากะ...

ผู้เชี่ยวชาญด้านคำบรรยายของศาลเจ้าสึวะ

เจ้าเด็กพยายามหมุนม้าเพื่อหนีจากมุมอับอย่างสุดชีวิต แต่ว่า

ซาดามุเนะกลับไล่ตามอย่างสบายๆ โดยไม่ต้องจับบังเหียนด้วยซ้ำ!

ไม่ว่าจะเป็นธนูหรือม้า ก็ไม่เหมือนกับคุณโทกิเลยจริงๆ

ไม่ผิดแน่ๆ ที่เขาคือหนึ่งในนักรบที่เก่งที่สุดในแผ่นดิน

วิชาการต่อสู้ของเขานั้นได้รับการยกย่องจากจักรพรรดิโกไดโงด้วย

................

ดี

ฮ่าฮ่าฮ่า!

จักรพรรดิท่านบอกว่าดี!

“นักรบทั้งหลายควรเอาคุณโอกาซาวะเป็นแบบอย่าง”

ในฐานะการรับรองจากจักรพรรดิเอง

ก็ได้รับอนุญาตให้ใส่ตัวอักษร “โอ” ในตราประจำตระกูลได้ด้วย

สำนักวิชายุทธ์ที่ก่อตั้งโดยโอกาซาวาระ ซาดามุเนะ

นั้นสืบทอดและรุ่งเรืองมาจนถึงยุคปัจจุบันในศตวรรษที่ 21

ในชั่วขณะที่จิตใจวอกแวกไปกับการบังคับม้า

และการหลบลูกธนูนั้นหายไปจากหัวอย่างสมบูรณ์

ชั่วขณะนั้นเอง

ดวงตาของข้าจะไม่ปล่อยให้มันหลุดลอยไปเด็ดขาด

เนตรทิพย์ปีศาจ

อ๊ะ...

......!!

หัวคนบังเหียน!!

5 แต้ม!

โอ้ววว! กลับมานำแล้ว!

ด้วยฝีมือของเจ้าหนู ระยะห่าง 4 แต้มนี่มันยากนะ!

ถึงจะเป็นลูกธนูที่ลดพลังลงแล้ว แต่บางครั้งก็สามารถทำให้กระดูกสุนัขหักได้นะ

เอาล่ะ ข้าจะยิงลูกธนูออกไป

เจ้าจะเล็งใส่คนหรือสุนัขก็ได้ตามใจชอบเลย

ถ้ามันโดนหัว ก็คงจะมึนงงจนไม่สามารถเล็งธนูให้แม่นได้หรอก

แน่นอน

ข้าจะไม่ยอมให้มุมอับนี้ไปเด็ดขาด...

ต่อให้เจ้าจะพยายามยิงสุนัข แต่ข้าจะใช้ม้าชนขวางกั้น

จนมุมแล้วนะ เจ้าหนู

มีเลือดออกแล้ว

เจ็บจัง!

กลัวจัง!

ก็สู้ไม่ได้

ถ้าเป็นลูกธนูจริง

ตายแล้ว!

ทำไมถึงหนีล่ะ

เป็นเพราะความกลัวหรือการดิ้นรนกันนะ

★ ณ สถานที่แห่งความตาย

ที่แห่งนี้อีกแล้ว!!! ฉบับหน้าเป็นสีนะ!!

คุณหนูแห่งการหนีขึ้นไป