เฮ้อ
เหนื่อยจัง
พรุ่งนี้ค่อยดูอาการไปก่อน แล้วก็พักผ่อนสบายๆ กันดีกว่าไหม
ต้นฉบับ: มิชิมะ ยูเมะ
ภาพ: ชิโอริ จุน
ต้นแบบตัวละคร: เมิ่ง ต๋า
●●●●
เกมแนวสาวน้อย = โลกนี้คือ TTWORLD OF OTOME GAMES IS A TOUCH FOR MOBS. โลกที่น่ารัก
หลังจากนั้น
พอเราบอกว่ากำลังสอบถามเรื่องจากโจรสลัดบนฟ้า เขาก็ยอมแพ้แล้วก็พูดพล่ามออกมาเลย (ถึงจริงๆ แล้วจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องก็ตาม)
เจ้าคาระเล่าให้เราฟังทั้งหมดเลย
ว่าคุณหนูเคาน์เตสคนนั้นพยายามหลอกพวกเราให้โจรสลัดบนฟ้ามาโจมตีน่ะนะ
รู้สึกโล่งใจจนน่าตกใจเลยนะที่มันคลี่คลายไปได้เร็วขนาดนี้ในวันแรก
ในเกมมันน่าจะเป็นอีเวนต์ที่ค่อนข้างใหญ่โตเลยนะ
แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ในเกมแล้ว แล้วก็ไม่จำเป็นต้องมีอะไรให้ตื่นเต้นอีกแล้ว
วันที่สงบสุขและอ่อนโยนนี่แหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
...ลิเบีย
ไม่เป็นไรนะ?
...คุณริออน
สุดยอดไปเลยนะคะ
อ๊ะ
จัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวคนเดียว...ทำได้ทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวเลย...
นี่?
...ทำไมถึง
ใจดีกับผมขนาดนี้ล่ะครับ?
เปล่าหรอก...มัน
แปลกใช่ไหมครับ? ผมก็แค่คนธรรมดานะครับ
คุณริออนมีเหตุผลอะไรที่ต้องช่วยผมด้วยเหรอครับ?
ฉัน...ไม่มีอะไรเลยจริงๆ นะคะ
ทั้งที่ไม่สามารถตอบสนองความคาดหวังของคุณริออนได้เลย
ทำไมถึงมาช่วยคนอย่างฉันล่ะคะ?
ไม่นะ...
...ร่างกายเป็นเป้าหมายเหรอคะ?
...ก็คงอย่างนั้นสินะคะ
ฉันเนี่ยนะ น่ารักอะไรกัน...
คุณแองเจสวยกว่าเยอะเลย...แถมยังเป็นเจ้าหญิงอีกด้วยนะคะ
ไม่มีอะไรเลย
ฉัน...ไม่มีอะไรเลยจริงๆ นะคะ
เหตุผลที่ต้องใจดีกับฉันน่ะ...
อื๊อ
อึก...
ฉันทำอะไรผิดไปเหรอ?
คำพูดที่จะพูดกับคุณลิเบียมันไม่ออกมาเลย
ถ้างั้น
คุณต้องการอะไรจากผมล่ะครับ?
ผมมันก็แค่
ไม่ได้ช่วยอะไรทั้งนั้น...
ไม่สิ ไม่ได้ช่วยหรือได้ช่วยน่ะ
มันไม่เกี่ยวกันหรอกนะเรื่องพวกนั้น...
จริงเหรอครับ?
ผมเคยคิดถึงโลกใบนี้ยังไงเหรอครับ?
เรื่องคุณลิเบีย เรื่องคุณแองเจ เรื่องคนห้าคนนั่น
คุณมองพวกเขาในฐานะตัวละครในเกมใช่ไหมครับ?
สุดท้ายแล้วก็พยายามจะให้ลิเบียเป็นผู้แก้ไขปัญหาของโลกใบนี้เองนะ
แล้วฉันนี่...ได้มองลิเบียอย่างแท้จริงหรือเปล่านะ?
...ไม่พูดอะไรเลยสินะคะ
ฉัน...ฉันอยากจะเป็นเพื่อนกับคุณทั้งสองคนแท้ๆ เลยนะ
แล้วคาระที่พยายามจะใช้ประโยชน์จากลิเบียเนี่ย มันต่างกันตรงไหนกันนะ?
มันก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยงเลยนี่คะ
อย่ามาดูถูกสิ
ฉันเป็นมนุษย์นะ
ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงสักหน่อย!
สัตว์เลี้ยง...เหรอคะ
มาสเตอร์ที่เคยตามใจตัวละครในเกมที่ตัวเองชอบ
...ใช่แล้วล่ะ
ก็เลยไม่มีแรงจะโต้แย้งอะไรได้เลย
ก็จริงอย่างที่คุณว่านะคะ วิธีที่คุณมาสเตอร์ดูแลนี่ เหมือนกำลังดูแลสัตว์เลี้ยงเลยค่ะ
คงจะอ่อนแอเพราะถูกตั้งใจทำร้ายอย่างจริงจังที่โรงเรียนสินะครับ
แค่จิตใจไม่มั่นคงก็ไม่จำเป็นต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้มั้งครับ
หัวใจของผมมันบอบบางเหมือนกระจกเลยนะ
หัวใจของมาสเตอร์มันพิเศษกว่านั้น มันทำจากกระจกกันกระสุนเลยล่ะครับ
แค่ระดับนี้ก็ไม่มีทางเป็นรอยแม้แต่นิดเดียวหรอกครับ
แกนี่นะ...มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วสิ
อย่างนั้นเหรอครับ
ผมเองก็เจ็บได้เหมือนกันนะ
...ก็เอาเถอะ ในชาติที่แล้วผมก็เป็นคนทำงานออฟฟิศนี่นา
ผมก็มีวิธีเอาตัวรอดในแบบของตัวเองอยู่แล้วนะ
แต่คำพูดของคุณลิเบียมันกลับทิ่มแทงใจผมอย่างประหลาด
เอาเถอะ สุดท้ายแล้วแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะครับ
ก็เพราะว่าตัวประกอบมันทำตัวดีเกินเหตุไปยุ่งกับพระเอกหรือตัวร้ายนี่ไง ถึงโดนลงโทษไงล่ะ
ได้เรียนรู้เป็นบทเรียนที่ดีเลยล่ะครับ
การที่จะถอนมือตอนนี้มันก็คงจะแย่แย่แล้วล่ะครับ
ให้ดูแลไปจนถึงที่สุดเลยเหรอ?
คนที่ปฏิเสธการถูกปฏิบัติเหมือนสัตว์เลี้ยงก็คือคุณพระเอกเองนะ
ตั้งตารอการ活躍ในอนาคตของเธอเลยล่ะ
ทำเป็นงอนนี่นา
เสียงดังน่ารำคาญ
●●●●
อะไรของฉันที่มันแย่ไปล่ะ?
นี่
ในกรณีนี้ น่าจะเป็นเพราะคุณมาสเตอร์เป็นคนขัดขวางการเติบโตของคุณโอลิเวียสินะครับ
การเติบโตถูกขัดขวางเหรอ? เฮ้ย อย่ามาล้อเล่นสิ
ผมเนี่ยนะ เป็นคนช่วยมาตั้งเยอะแยะ
ที่โรงเรียนน่ะ มีทั้งดันเจี้ยนอะไรพวกนั้น
แล้วก็เรื่องอื่นๆ อีกเพียบเลย...
ตามปกติแล้ว เธอควรจะจัดการมันได้ด้วยตัวเองนะ
ถ้ามองในระยะสั้น การช่วยเหลือของมาสเตอร์ก็ถือว่าประสบความสำเร็จครับ
แต่ถ้ามองในระยะยาว มันกำลังขัดขวางการเติบโตทางจิตใจของคุณโอลิเวียอยู่ครับ
ก็อย่างที่คุณว่านั่นแหละครับ
มาสเตอร์คิดว่าคุณโอลิเวียเป็นแค่สัตว์เลี้ยงเหรอครับ?
คงจะน่ารักน่าเอ็นดูมากๆ เลยสินะครับ
เพราะในโลกใบนี้ คุณโอลิเวียคือ "สาวน้อยที่สะดวกต่อการใช้งาน" สำหรับมาสเตอร์เลยนี่ครับ
พอจะเข้าใจแล้วใช่ไหมครับ?
อยากจะต่อยอีกหมัดเลยนะ แต่กำปั้นมันปวดจัง
ผมจะพูดต่อไปนะ สำหรับมาสเตอร์แล้วนี่เป็นสิ่งที่จำเป็นครับ
สำหรับมาสเตอร์ที่มีชาติที่แล้วอยู่แล้ว แต่ยังเหมือนเด็กอยู่ ก็จำเป็นต้องมีการเติบโตทางจิตใจนะครับ
ถ้าไม่ใช่ในเชิงร่างกายล่ะก็ เป็นเรื่องของวินัยในตนเองอะไรพวกนั้นเหรอครับ?
เติบโตทางจิตใจเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นหรอก
ไม่รู้สิ
ความแตกต่างระหว่างผู้ใหญ่กับเด็ก คือการที่สามารถปรับตัวเข้ากับสังคมได้หรือไม่นั่นแหละ
รู้ไหมว่าความแตกต่างระหว่างผู้ใหญ่กับเด็กคืออะไร?
ผมที่สามารถอยู่รอดได้โดยไม่ทำลายความปกติของโลกใบนี้ ทั้งๆ ที่มีพลังแบบแกเนี่ย ถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ
มีคำพูดว่า "จงเป็นผู้ใหญ่ให้ได้" ใช่ไหมล่ะ?
นั่นมันหมายถึงให้ปรับตัวเข้ากับสังคมน่ะ
และคนที่สร้างค่านิยมหรือโลกใบใหม่ขึ้นมาได้ ก็คือพวกที่เหมือนเด็กนั่นแหละ
ผมเป็นผู้ใหญ่แล้ว ใช่แล้วล่ะ เป็นผู้ใหญ่ที่แย่ด้วย!
ฟังดูแล้วก็เป็นเรื่องที่น่าประทับใจเหมือนกันนะ
ถ้ามาสเตอร์พูดแบบนี้ มันฟังเหมือนเรื่องตลกเลยล่ะครับ
อย่างนั้นเหรอ
เซ็นโตะ
แก
ฝึกดาบเหรอ?
อี๋ น่าจะ...
จะทำหน้าบึ้งใส่แล้วนะ
ใช่แล้วล่ะ
ขอยืมดาดฟ้าหน่อยนะ
ฝึกเวทมนตร์สิ
เรื่องนั้นมันก็รู้แล้วน่า!
ความสามารถพิเศษของแกมันก็เวทมนตร์นี่นา
ฝึกทุกวันเลยเหรอ?
แน่นอนอยู่แล้ว
ก็ไม่ได้จำเป็นขนาดนั้นนี่นา
พวกขุนนางน่ะ เกือบจะกลายเป็นอัศวินได้โดยอัตโนมัติเลยนี่
หึ
แต่มันจำเป็นสำหรับการเป็นอัศวินนะ
ฉันจะชนะแกให้ได้สักวันหนึ่ง!
จนถึงวันนั้น เรามาตั้งใจกันเถอะ
โง่จริงๆ เลยนะ ฉันจะไม่สู้กับพวกแกแล้วนะ
พวกแกนี่มันหมาแพ้ตลอดไปเลยนะ
ห๊ะ...
●●●●●
ไม่จะเถียงเหรอ?
ถ้ามีเวลาขนาดนั้น ก็ออกหมัดให้มากกว่านี้สักครั้งสิ
ผมเนี่ยในบรรดาสี่คน
อ่อนที่สุดเลยครับ
●●●●
อยากให้คุณมาริมามองผมจัง
ก็พูดแบบสบายๆ ว่าตัวเองเท่ที่สุดซะอีก
ฟู่ววว
เวลาอยู่กับพวกแกเนี่ย บางทีก็รู้สึกไม่มั่นใจว่าตัวเองจะไม่ด้อยกว่าใคร
พวกแกชอบอะไรในตัวหมอนั่นเหรอ?
ตัวเล็กแล้วก็แบนเตี้ยด้วยนะ
แต่รูปลักษณ์ภายนอกน่ะนะ
แต่เป็นเรื่องข้างในต่างหาก!
ไม่ใช่เรื่องรูปลักษณ์ภายนอกนะ
แต่ส่วนอื่นๆ น่ะ มันห่างกันจนไม่มีข้ออ้างได้เลยล่ะ
ข้างในนี่มันห่วยแตกสุดๆ ไปเลยนี่หว่า
ถ้าเป็นรูปลักษณ์ภายนอกก็พอจะยอมรับได้นะ...
ไม่ไหวว่ะ ไม่มีหน้าอกเลยนี่นา
นี่มันอะไรกันมาตั้งแต่เมื่อกี้เนี่ย!
กรี๊ดดดด!
หน้าอกน่ะมันแค่เครื่องประดับ!
บ้า... แก! ยกเลิกเดี๋ยวนี้!
หน้าอกใหญ่ๆ น่ะ มันเต็มไปด้วยความฝัน ความหวัง และความปรารถนาของลูกผู้ชายนะ!
หืม?
คำพูดเมื่อกี้นี้ต้องให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด...
ฟู่ววว
อะ เอ่อ ไอ้ก้อนเหล็กนั่นมันอะไรน่ะ? มันเดินไปมาในเรือนี่...
เป็นการตัดสินกันแล้ว! บาตเทิลไฟต์!
แต่ว่านี่คือโอกาสดี!
ไม่อยากเลย มันหนาวอ่ะ
ไม่ต้องถามก็รู้!
โอ๊ะ
ทำไมถึงอยากจะแข่งกันในเรื่องที่ตัวเองไม่ถนัดล่ะ
โง่เหรอ?
ผลการเรียนในห้องเรียนของฉันมันดีกว่าแกนะ
ฉันดีใจที่ได้ลองท้าทายดูนี่นา!
แต่ว่าหอบแฮ่กขนาดนี้เลยนะ
นี่
นี่
ต้องชนะให้ได้แน่!
อึก...!
!
แย่แล้ว ลาดไปมากเกินไป
สมดุลมัน...
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปล่ะก็...
ก็เธอนี่มันโง่จริงๆ เลยนี่นา
นึกว่าทำได้ซะอีก...
มือเจ็บจัง...
เร็วกว่าสิบปีเลยนี่นา
โอ๊ย!
คราวหน้าต้องชนะให้ได้แน่!
เดี๋ยวฉันจะชนะแกให้ได้เลยคอยดู!
...นี่มันชิลล์จังเลยนะ
ดูสนุกจังเลยนะครับ
นายเป็นคนสั่งให้หุ่นยนต์ถือไม้ฝึกมาใช่ไหม?
ครับ
ตอนอยู่ที่บ้านก็ฝึกทุกวันเลยนะ แต่ตอนนี้ก็แทบไม่ได้แตะเลยนอกจากเวลาเรียนแล้วล่ะ
●●●●
พวกเขาก็
คิดอะไรๆ อยู่เหมือนกันสินะ...
ฮิ
กรี๊ดดดดดดดดดด!
ก็เพราะว่ามันไม่ชอบนี่ไงคะ โอ้วววว
เพราะว่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยนมันแข็งแกร่งนี่นา อ่าาา
จะยอมแพ้ไม่ได้นะ! ข้างหน้าน่ะ อนาคตอันรุ่งโรจน์ของเรากำลังรออยู่ต่างหาก!
ทำไมถึงไม่พาองค์ชาย/องค์หญิงมาด้วยล่ะคะ
มีของที่ต้องเก็บให้ได้โดยเร็วที่สุดเลยนะ!
อย่ามาดูถูกกันสิ!
หึ! ง่ายนิดเดียวเอง!
อยากกลับบ้านแล้วจัง~
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันทำได้!
ฉันผ่านช่วงกลางเกมมาได้ด้วยตัวเองแล้วนะ
ถ้าเก็บ "สิ่งนั้น" ได้ล่ะก็ ก็จะหลุดจากสถานการณ์ตอนนี้ได้...!
นึกว่าโอลิเวียจะทำอะไรไม่ได้ซะอีกนะ
แต่ถ้าไอ้ตัวประกอบนั่นยังตามมาอยู่ ฉันก็วางใจไม่ได้เหมือนกัน
ไม่แน่ว่าสักวัน ดันเจี้ยนนี้อาจจะถูกพิชิตไปก็ได้...
ถ้าไม่เก็บให้ได้ภายในสองเคียว ชีวิตแผนการของฉันมันจะพังไปเลยนะ
ไปกันเถอะ ไคลล์
ข้างหน้านี่มีอะไรเหรอคะ?
วางใจได้เลย เมื่อได้มาแล้วเราก็จะโบกมือลาชีวิตที่แร้นแค้นนี้ได้แล้วล่ะ
ก่อนหน้านั้นจะรอดกลับมาได้ไหมนะ...
คิดออกแล้ว จิลค์
เราแอบออกจากพระราชวังตรงนี้แล้วมุ่งหน้าไปหาพวกเกร็กดีไหมคะ?
เป็นความคิดที่ดีเลยครับ
สมกับเป็นองค์ชาย/องค์หญิงจริงๆ เลย!
แต่ว่า จะหนีออกไปได้ยังไงล่ะคะ?
เพราะว่าองค์ชาย/องค์หญิงจะโดดเด่นในวังหลวงนี่นา
ตามคำสั่งของคุณมิเรนเลยค่ะ ยามเฝ้าก็เยอะ หาทางหนีออกไปได้ง่ายๆ ไม่ได้หรอกค่ะ
อย่างนั้นเหรอ...
คิดออกแล้วจิรุค!
สมกับเป็นองค์ชาย/องค์หญิงจริงๆ ค่ะ!
หน้ากาก!
เข้าใจแล้วสินะคะ คือจะซ่อนตัวแล้วหนีออกไปสินะคะ
เตรียมหน้ากาก! แล้วก็ควรจะซ่อนตัวด้วย เลยเตรียมเสื้อคลุมไปด้วยดีกว่า
ใช่แล้ว!
แต่ว่า องค์ชาย/องค์หญิงคะ แล้วหน้ากากกับเสื้อคลุมนั่น จะให้จัดหาจากที่ไหนดีคะ?
นั่นแหละคือปัญหา...
คิดออกแล้ว!
หืมมม...
สมกับเป็นองค์ชาย/องค์หญิงจริงๆ!
ถ้าสำเร็จก็จะได้เจอคุณมาริเอด้วย
ต้องออกไปข้างนอกให้ได้ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม...!
ขออนุมัติงบประมาณ ผ้าคลุม หน้ากาก
วัตถุประสงค์การใช้งาน การแสดง/ความบันเทิง
อ๊ะ พวกเด็กๆ พวกนั้น
จริงๆ แล้วมันโง่
อยู่หรือเปล่านะ...?
ดันมาขออนุมัติงบประมาณที่พระราชวังซะด้วยสิ...
จะหนีออกจากพระราชวังด้วยวิธีแบบนี้เหรอคะ...?
ถ้าจริงจังล่ะก็ กังวลจังเลยนะ...ในหลายๆ ด้านเลยล่ะ
แล้วหลังจากออกจากพระราชวังแล้ว จะตามคุณพาร์ทเนอร์ให้ทันได้ยังไงกันล่ะคะ?
ไม่คิดอะไรเลยเหรอ...คงไม่โง่ขนาดนั้นหรอกใช่ไหมคะ
สองคนนั้นเป็นเด็กที่ตั้งใจและเก่งกาจนะ!
เพราะว่าไม่เคยหนีออกจากพระราชวังมาก่อน เลยรู้สึกสับสนน่ะค่ะ...น่าจะอย่างนั้น
ขออนุมัติงบประมาณ
ถูกปฏิเสธแล้วค่ะ
ตั้งแต่เช้าก็โคตรผู้ชายเลยแฮะ
ฉันก็ไม่อยากเห็นหน้าแกตั้งแต่เช้าเหมือนกัน
ว่าแต่ พวกโจรสลัดบนท้องฟ้าจะทำยังไงล่ะ?
กองหลักยังเหลืออยู่ใช่ไหม?
ในแง่ของเกม ปล่อยทิ้งไว้จนถึงช่วงกลางปีสามก็ยังได้
แต่พวกวิงค์ชาร์คเป็นโจรสลัดบนท้องฟ้าที่ร้ายกาจ ถ้าปล่อยไว้น่ะ พวกเขาจะสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านได้เยอะเลยนะ
นอกจากนี้ ยังเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้สร้อยคอของนักบุญด้วย
ถ้าเก็บไว้ทำทีหลังมันจะยุ่งยาก แล้วถ้าใช้โอกาสนี้จัดการให้ทุกอย่างเรียบร้อยคงจะง่ายกว่า
เราระบุที่ซ่อนไว้แล้วนะ
แต่ว่าจะบุกเข้าไป ขอรออีกสักหน่อย...
มาสเตอร์ ดูเหมือนว่าพวกโจรสลัดทางอากาศจะเข้ามาก่อนแล้วล่ะค่ะ
เคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คิดแฮะ
!!
ขออะไรก็ได้ที่ใช้ได้ แม้จะเป็นชุดเกราะที่ใกล้จะพังก็ตาม
ผมด้วยครับ
เมื่อวานผมเจอของที่น่าจะใช้ได้ในชุดเกราะของโจรสลัดน่ะครับ
ไม่ไหวแล้ว
จะให้ขี่ของที่ไม่ได้มาตรฐานแบบนั้นได้ยังไงกัน
ขอร้องล่ะ!
พวกเธอน่ะ สถานะของพวกเธอมัน...
!
รู้ว่าจะเป็นตัวถ่วง... แต่จะยืนมองเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้แล้ว
รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่น่ารำคาญ... ชุดเกราะนั่นก็เป็นของนายนี่นา
ถึงอย่างนั้นก็ขอให้ยืมหน่อยเถอะ... พวกเราก็อยากจะสู้เหมือนกัน
จะตรวจเช็คให้ก่อนนะ
สุดท้ายก็ยอมให้ยืม...
คิดว่าน่าจะใส่ได้
หลังจากนั้นก็ทำตามใจเลย
คราวนี้จะต้องมีประโยชน์ให้ดูให้ได้เลย
ถ้าอย่างนั้นก็จะเริ่มซ่อมแซมชุดเกราะแล้วนะ
...ช่วยดูแลให้มันดีๆ ด้วยนะ
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/36)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
ชาวบ้านคนนี้ LV999
เกิดใหม่ไปเป็นกองหลังสุดแกร่ง
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
บันทึกสงครามของยัยเผด็จการ
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว
อาคาเนะ บานาชิ — เส้นทางสู่สุดยอดนักเล่าเรื่องราคุโกะ
คุโรอิวะ เมดากะไม่หวั่นไหวกับความน่ารักของฉัน
ศึกโลกเวทมนตร์คนพลังกล้าม
บันทึกชีวิตต่างโลกของปราชญ์วัย 40 — ชีวิตอาจารย์ต่างโลกตามใจปรารถนา
