ตอน 15: Chapter 15

หืม?

พวกเธอสองคนเปลี่ยนเสื้อผ้ากันตอนกลางคืนเหรอ? แต่ทำไมล่ะ...

ไอฮันจัง เซไน

เอมะที่ติดอยู่กับฝาแฝดตลอดคืน จะเป็นยังไงนะ...?

อ๊ะ

อรุณสวัสดิ์ค่ะ...

ท่านเจ้าเมืองชายแดนผู้เริ่มต้นจากราษฎร 原作：ฟูโรว คิชิตะ 漫画：ยุนโบ

ตอนที่ 15

หมู่บ้านอิรุคุวันนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นตั้งแต่เช้า

บรรยากาศเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ

เรื่องแรกคือเซไนกับไอฮันนอนกับหนู

“จะนำหนูที่อาจเป็นต้นตอของโรคระบาดมานอนในที่นอนได้อย่างไรกัน!”

อัลนาร์ที่โกรธจัด

จึงจับทั้งสองคนกับเจ้าหนู...ไม่สิเผ่าหนูหูใหญ่ที่ชื่อเอย์มามาลงโทษ

ด้วยการแช่ในน้ำยาบำบัดทั่วตัว

โฮ่โฮ่ว

เสียงที่ดังมาตั้งแต่เมื่อกี้ เสียงที่เหมือนเสียงกรีดร้องนั่น เป็นเพราะเรื่องแบบนี้เองเหรอครับ

อืม...

ฉันกังวลว่ามันอาจจะเป็นเหตุการณ์คล้ายกับการโจมตีครั้งที่แล้วน่ะ

อัลนาร์บอกว่าเอย์มะเป็นสีฟ้าที่แข็งแกร่ง ดังนั้นคงไม่มีอะไรให้กังวลแล้ว เลยตัดสินใจไม่คิดมาก

สีฟ้าที่แข็งแกร่งเหรอ?

อ่า เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องกังวลนะ

อย่างที่สองคือเหตุการณ์ที่เมล็ดพืชที่ปลูกในทุ่งเมื่อวานมันเริ่มงอกน่ะ

เอ่อ ก็มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เมล็ดจะงอกไม่ใช่เหรอ

มันกลมๆ เลยเหรอคะ?

กลมเป๊ะเลยล่ะ

ที่ไร่ของผมกับไร่ของคุณยายมันมีของที่ผสมลงไปในดินไม่เหมือนกันนะ

ทำไมถึงเกิดเป็นวงกลมสีเขียวขึ้นมาโดยที่ไม่ได้สนใจความแตกต่างนั้นด้วยล่ะ...

โฮ่โฮ่ว

นั่นเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจจริงๆ เลยนะ

อ่า...บางทีนกพวกนั้นที่อยู่ตรงโน้นอาจจะกำลังเล็งไปที่ต้นอ่อนในไร่นั้นก็ได้นะ

คุณเข้าใจภาษาของนกพวกนั้นด้วยเหรอ?

ครึซุ โฮโฮโฮโฮ

เรื่องราวเหมือนฝันแบบนั้นน่ะ เจ้าตัวอย่างผมคงทำได้ไม่หรอกน่า

เรื่องที่สาม...ถึงจะเล็กน้อยก็เถอะนะ

คุณเดียสพูดเรื่องแปลกๆ อีกแล้วนะ

คือเรื่องที่เซไนกับไอฮันน่ะ เพื่อที่จะช่วยเจ้าเอย์มาคนนั้นน่ะ พวกเขาได้ทำให้โกดังรกไปหมดเลยน่ะ นั่นแหละคือเรื่องราวที่เกิดขึ้น

การเก็บของในโกดังเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ

เอย์มาซ่อนตัวอยู่ ในกล่องลัง แล้วก็ การกินถั่วที่ร่วงหล่นลงมา มันก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ดี

โฮ่โฮ่ว จริงๆ แล้วเรื่องนั้นน่ะ

การทิ้งถั่วที่ดูน่าอร่อยแบบนั้นมันค่อนข้างน่าเสียดายเลยนะครับ...

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่จริงๆ แล้วมันก็เสียดายที่จะทิ้งเหมือนกันนะ

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่จริงๆ แล้ว

โยชโช่ว

การมาเยือนของเขาต่างหากที่เป็นเหตุการณ์ใหญ่ที่สุดของวันนี้เลยล่ะ

ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณเดียส

ตัวข้าเองเป็นเผ่านกที่รับใช้ท่านเอลดันนามว่าเกรนท์...

เป็นหัวหน้าคณะจดหมายเผ่านกครับ

โอ้โห!

...นอกจากนั้น เขาก็ยังถามซ้ำๆ ว่า "บรรยากาศที่วุ่นวายนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" และข้าก็ตอบคำถามนั้นอย่างต่อเนื่อง

อ๊ะ ไม่ได้สิ ไม่ได้สิ

ข้าลืมไปเลยว่ามีภารกิจสำคัญที่ต้องทำครับ

ได้รับจดหมายที่ระบุเรื่องเร่งด่วนจากคุณเอลดานมาแล้วค่ะ

กรุณาตรวจสอบด้วยนะคะ

อ๊ะ ฉันต้องเป็นคนเปิดเหรอเนี่ย...

ในจดหมายมีสามฉบับค่ะ

ฉบับแรกเป็นการขออภัยเรื่องเหตุการณ์เผ่าหนูหูใหญ่บุกโจมตี และเป็นรายงานที่เกี่ยวข้องด้วยค่ะ

หนึ่งร้อย, หนึ่งพัน, หนึ่งหมื่น, หนึ่งแสน, หนึ่งล้าน, สิบล้าน, หนึ่งร้อยล้าน, หนึ่งพันล้าน, สิบล้านล้าน, หนึ่งแสนล้าน, หนึ่ง

“ดูเหมือนว่าจะมีตัวการที่อยู่เบื้องหลังผู้ที่ลงมือ ดังนั้นโปรดระมัดระวังให้ดีด้วยนะ... อ่า จะจำไว้”

ฉบับที่สองเป็นเรื่องที่มีความเคลื่อนไหวที่ไม่น่าไว้วางใจทางฝั่งเมืองหลวงค่ะ

“บอกว่าเจ้าหญิงองค์ที่สาม ดิแอนเนะ กำลังรวบรวมอาวุธและทหารอยู่ โดยมีเป้าหมายที่ไม่ชัดเจน แต่ก็ให้ระวังเรื่องนี้ด้วยนะ” ค่ะ

ฉบับที่สามเป็นเรื่องเกี่ยวกับป้ายรับสมัครพลเมืองน่ะ

“เผ่าสุนัขสายพันธุ์เล็กแสดงความสนใจและมีจำนวนที่ค่อนข้างมากมารวมตัวกัน ดังนั้นขอให้พิจารณาเรื่องการรับเข้าโดยด่วน... อ่า”

จดหมายฉบับนี้เท่านั้นที่มีการประทับตรา ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดเลยล่ะ

อ่า เกรนท์

คำว่า "สายพันธุ์เล็ก" ในจดหมายนี้มันหมายถึงอะไรกันนะ?

เผ่าสุนัขน่ะเคยเจอมาแล้วนะ... แต่เรื่องสายพันธุ์เล็กนี่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

ในเผ่าสุนัขน่ะ มีทั้งคนที่ถูกเรียกว่า "สายพันธุ์ใหญ่" กับคนที่ถูกเรียกว่า "สายพันธุ์เล็ก" น่ะครับ

สายพันธุ์ใหญ่เนี่ย เป็นพวกที่มีสติปัญญาสูงและมีพละกำลังมาก ยิ่งตัวใหญ่เท่าไหร่ รูปร่างหน้าตาก็จะยิ่งคล้ายกับเผ่ามนุษย์มากขึ้นเท่านั้น

ที่คุณเดียสได้พบ คงจะเป็นพวกสายพันธุ์ใหญ่ล่ะมั้งครับ

ในทางกลับกัน พวกเผ่าพันธุ์ขนาดเล็กนั้นมีรูปร่างที่ใกล้เคียงกับเผ่าพันธุ์ดั้งเดิม และมีนิสัยที่เป็นไปตามสัญชาตญาณ แถมยังมีพละกำลังที่อ่อนแอด้วย

เพราะมือของพวกเขาถูกควบคุมโดยอุ้งเท้า ทำให้พวกเขาค่อนข้างจะซุ่มซ่ามเลยล่ะ

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวของเผ่าพันธุ์ขนาดใหญ่ที่เคยมาเยือนหมู่บ้านอิรุคุมาก่อน

นอกจากนี้ เผ่าพันธุ์ขนาดเล็กยังมีลักษณะเด่นคือเติบโตเร็วและมีลูกได้เยอะด้วยนะ

และแล้ว ป้ายนั้นก็ปรากฏขึ้นมาอย่างพอดี ทำให้พวกเขาตัดสินใจได้เลยล่ะ

เผ่าพันธุ์ขนาดเล็กเหล่านั้นดูเหมือนว่าจะเคยประสบปัญหาเรื่องการหางานทำเนื่องจากความซุ่มซ่ามของตัวเอง

ดังนั้น เงื่อนไขที่ว่า "จะดูแลเรื่องบ้านและอาหารให้" อาจจะเป็นสิ่งที่ผลักดันให้พวกเขาตัดสินใจได้ก็ได้นะ