ตอนที่ 15

หืม?

พวกเธอสองคนเปลี่ยนเสื้อผ้ากันตอนกลางคืนเหรอ? แต่ทำไมล่ะ...

ไอฮันจัง เซไน

เอมะที่ติดอยู่กับฝาแฝดตลอดคืน จะเป็นยังไงนะ...?

อ๊ะ

อรุณสวัสดิ์ค่ะ...

ท่านเจ้าเมืองชายแดนผู้เริ่มต้นจากราษฎร 原作：ฟูโรว คิชิตะ 漫画：ยุนโบ

ตอนที่ 15

หมู่บ้านอิรุคุวันนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นตั้งแต่เช้า

บรรยากาศเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ

เรื่องแรกคือเซไนกับไอฮันนอนกับหนู

“จะนำหนูที่อาจเป็นต้นตอของโรคระบาดมานอนในที่นอนได้อย่างไรกัน!”

อัลนาร์ที่โกรธจัด

จึงจับทั้งสองคนกับเจ้าหนู...ไม่สิเผ่าหนูหูใหญ่ที่ชื่อเอย์มามาลงโทษ

ด้วยการแช่ในน้ำยาบำบัดทั่วตัว

โฮ่โฮ่ว

เสียงที่ดังมาตั้งแต่เมื่อกี้ เสียงที่เหมือนเสียงกรีดร้องนั่น เป็นเพราะเรื่องแบบนี้เองเหรอครับ

อืม...

ฉันกังวลว่ามันอาจจะเป็นเหตุการณ์คล้ายกับการโจมตีครั้งที่แล้วน่ะ

อัลนาร์บอกว่าเอย์มะเป็นสีฟ้าที่แข็งแกร่ง ดังนั้นคงไม่มีอะไรให้กังวลแล้ว เลยตัดสินใจไม่คิดมาก

สีฟ้าที่แข็งแกร่งเหรอ?

อ่า เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องกังวลนะ

อย่างที่สองคือเหตุการณ์ที่เมล็ดพืชที่ปลูกในทุ่งเมื่อวานมันเริ่มงอกน่ะ

เอ่อ ก็มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เมล็ดจะงอกไม่ใช่เหรอ

มันกลมๆ เลยเหรอคะ?

กลมเป๊ะเลยล่ะ

ที่ไร่ของผมกับไร่ของคุณยายมันมีของที่ผสมลงไปในดินไม่เหมือนกันนะ

ทำไมถึงเกิดเป็นวงกลมสีเขียวขึ้นมาโดยที่ไม่ได้สนใจความแตกต่างนั้นด้วยล่ะ...

โฮ่โฮ่ว

นั่นเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจจริงๆ เลยนะ

อ่า...บางทีนกพวกนั้นที่อยู่ตรงโน้นอาจจะกำลังเล็งไปที่ต้นอ่อนในไร่นั้นก็ได้นะ

คุณเข้าใจภาษาของนกพวกนั้นด้วยเหรอ?

ครึซุ โฮโฮโฮโฮ

เรื่องราวเหมือนฝันแบบนั้นน่ะ เจ้าตัวอย่างผมคงทำได้ไม่หรอกน่า

เรื่องที่สาม...ถึงจะเล็กน้อยก็เถอะนะ

คุณเดียสพูดเรื่องแปลกๆ อีกแล้วนะ

คือเรื่องที่เซไนกับไอฮันน่ะ เพื่อที่จะช่วยเจ้าเอย์มาคนนั้นน่ะ พวกเขาได้ทำให้โกดังรกไปหมดเลยน่ะ นั่นแหละคือเรื่องราวที่เกิดขึ้น

การเก็บของในโกดังเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ

เอย์มาซ่อนตัวอยู่ ในกล่องลัง แล้วก็ การกินถั่วที่ร่วงหล่นลงมา มันก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ดี

โฮ่โฮ่ว จริงๆ แล้วเรื่องนั้นน่ะ

การทิ้งถั่วที่ดูน่าอร่อยแบบนั้นมันค่อนข้างน่าเสียดายเลยนะครับ...

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่จริงๆ แล้วมันก็เสียดายที่จะทิ้งเหมือนกันนะ

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่จริงๆ แล้ว

โยชโช่ว

การมาเยือนของเขาต่างหากที่เป็นเหตุการณ์ใหญ่ที่สุดของวันนี้เลยล่ะ

ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณเดียส

ตัวข้าเองเป็นเผ่านกที่รับใช้ท่านเอลดันนามว่าเกรนท์...

เป็นหัวหน้าคณะจดหมายเผ่านกครับ

โอ้โห!

...นอกจากนั้น เขาก็ยังถามซ้ำๆ ว่า "บรรยากาศที่วุ่นวายนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" และข้าก็ตอบคำถามนั้นอย่างต่อเนื่อง

อ๊ะ ไม่ได้สิ ไม่ได้สิ

ข้าลืมไปเลยว่ามีภารกิจสำคัญที่ต้องทำครับ

ได้รับจดหมายที่ระบุเรื่องเร่งด่วนจากคุณเอลดานมาแล้วค่ะ

กรุณาตรวจสอบด้วยนะคะ

อ๊ะ ฉันต้องเป็นคนเปิดเหรอเนี่ย...

ในจดหมายมีสามฉบับค่ะ

ฉบับแรกเป็นการขออภัยเรื่องเหตุการณ์เผ่าหนูหูใหญ่บุกโจมตี และเป็นรายงานที่เกี่ยวข้องด้วยค่ะ

100, 1000, 10000, 100000, 1000000, 10000000, 100000000, 1000000000, สิบล้านล้าน, 100000000000, 1

“ดูเหมือนว่าจะมีตัวการที่อยู่เบื้องหลังผู้ที่ลงมือ ดังนั้นโปรดระมัดระวังให้ดีด้วยนะ... อ่า จะจำไว้”

ฉบับที่สองเป็นเรื่องที่มีความเคลื่อนไหวที่ไม่น่าไว้วางใจทางฝั่งเมืองหลวงค่ะ

“บอกว่าเจ้าหญิงองค์ที่สาม ดิแอนเนะ กำลังรวบรวมอาวุธและทหารอยู่ โดยมีเป้าหมายที่ไม่ชัดเจน แต่ก็ให้ระวังเรื่องนี้ด้วยนะ” ค่ะ

ฉบับที่สามเป็นเรื่องเกี่ยวกับป้ายรับสมัครพลเมืองน่ะ

“เผ่าสุนัขสายพันธุ์เล็กแสดงความสนใจและมีจำนวนที่ค่อนข้างมากมารวมตัวกัน ดังนั้นขอให้พิจารณาเรื่องการรับเข้าโดยด่วน... อ่า”

จดหมายฉบับนี้เท่านั้นที่มีการประทับตรา ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดเลยล่ะ

อ่า เกรนท์

คำว่า "สายพันธุ์เล็ก" ในจดหมายนี้มันหมายถึงอะไรกันนะ?

เผ่าสุนัขน่ะเคยเจอมาแล้วนะ... แต่เรื่องสายพันธุ์เล็กนี่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

ในเผ่าสุนัขน่ะ มีทั้งคนที่ถูกเรียกว่า "สายพันธุ์ใหญ่" กับคนที่ถูกเรียกว่า "สายพันธุ์เล็ก" น่ะครับ

สายพันธุ์ใหญ่เนี่ย เป็นพวกที่มีสติปัญญาสูงและมีพละกำลังมาก ยิ่งตัวใหญ่เท่าไหร่ รูปร่างหน้าตาก็จะยิ่งคล้ายกับเผ่ามนุษย์มากขึ้นเท่านั้น

ที่คุณเดียสได้พบ คงจะเป็นพวกสายพันธุ์ใหญ่ล่ะมั้งครับ

ในทางกลับกัน พวกเผ่าพันธุ์ขนาดเล็กนั้นมีรูปร่างที่ใกล้เคียงกับเผ่าพันธุ์ดั้งเดิม และมีนิสัยที่เป็นไปตามสัญชาตญาณ แถมยังมีพละกำลังที่อ่อนแอด้วย

เพราะมือของพวกเขาถูกควบคุมโดยอุ้งเท้า ทำให้พวกเขาค่อนข้างจะซุ่มซ่ามเลยล่ะ

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวของเผ่าพันธุ์ขนาดใหญ่ที่เคยมาเยือนหมู่บ้านอิรุคุมาก่อน

นอกจากนี้ เผ่าพันธุ์ขนาดเล็กยังมีลักษณะเด่นคือเติบโตเร็วและมีลูกได้เยอะด้วยนะ

และแล้ว ป้ายนั้นก็ปรากฏขึ้นมาอย่างพอดี ทำให้พวกเขาตัดสินใจได้เลยล่ะ

เผ่าพันธุ์ขนาดเล็กเหล่านั้นดูเหมือนว่าจะเคยประสบปัญหาเรื่องการหางานทำเนื่องจากความซุ่มซ่ามของตัวเอง

ดังนั้น เงื่อนไขที่ว่า "จะดูแลเรื่องบ้านและอาหารให้" อาจจะเป็นสิ่งที่ผลักดันให้พวกเขาตัดสินใจได้ก็ได้นะ

...ถ้าได้รับความเห็นชอบจากชาวบ้านหมู่บ้านโยชิแล้ว ก็อยากจะรับพวกสายพันธุ์เล็กพวกนั้นเข้ามานะ

เดี๋ยวจะไปสอบถามให้เดี๋ยวนี้ ขอให้รอตรงนี้สักครู่ได้ไหม

รับทราบค่ะ

...ถ้าไม่รังเกียจจะลองกินไหม? ถั่วพวกนี้

ดีเลยนี่นา! ผู้สมัครทหารเพิ่มขึ้นอีกแล้ว!

ที่นี่คึกคักขึ้นก็ดีแล้วล่ะนะ

ขอโทษนะ พอดีตอนนี้กำลังตรวจดูดินอยู่ เลยยุ่งๆ หน่อย

ถ้าคุณเดียสชอบก็ดีเลยล่ะ

หลังจากนั้นก็ลองถามคุณยายคนอื่นๆ ดูแล้วนะ

ก็ไม่มีใครเลย คัดค้านกันเลยสักคน

ข้าแค่เป็นห่วงพวกทุกคนน่ะ เลยพูดออกมาเอง

ทำไมถึงเอาหนูไว้ในยูลท์ล่ะ? หืม?

เอ๊ะ?

เจ้าหมาจะมาเหรอ!?

คงไม่ใช่บรรยากาศที่เหมาะจะเทศนาแล้วล่ะนะ

พวกเธอสองคนคุยอะไรกันเหรอ?

ไม่เป็นไรหรอก... ถึงจะดูเหมือนกำลังสำนึกผิดอยู่ก็ตามนะ

แต่ก็ยังไม่ยอมบอกอย่างเด็ดขาดว่าทำไมถึงนอนกอดหนูอยู่ล่ะ

ถ้าเซไนกับไอฮันไม่ยอมพูดออกมาขนาดนั้น ก็คงมีเหตุผลที่สมควรอยู่แล้วล่ะมั้ง?

ว่าเขาซ่อนอะไรไว้ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ...

มันเป็นเรื่องของพวกเธอสองคนเอง ข้าคิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องที่ทำด้วยเจตนาร้ายหรอกนะ

ก็รอดูไปเถอะว่าสักวันพวกเขาจะยอมพูดออกมาเอง

...อืม ถ้าคุณเดียสพูดแบบนั้นล่ะก็

000

ผลการตรวจวิญญาณออกมาเป็นสีฟ้าเข้มเลยนะ เธอบอกชื่อตัวเองว่าเอมะ เป็นเผ่าหนูหูใหญ่

กับเซไนและพวก ไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็สนิทกันไปแล้ว และก็ยอมรับคำเทศนาของอัลนาร์โดยไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ เธอคนนั้น

ดูเหมือนจะเป็นอีกคนหนึ่งเลยนะ—

นี่ เอมะ

คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเหรอครับ?

อ๊ะ... เอ่อ...

ถ้าจะเล่ามันก็จะยาวหน่อยน่ะครับ...

กว้าวววววว

เกรนท์ทะยานออกไปพร้อมกับจดหมายที่เขาเขียนถึงเอลดัน

ดูเหมือนว่าจะไปถึงคฤหาสน์ของเอลดันราวๆ ช่วงเย็นของวันนี้

ในจดหมายที่ฝากไว้ นอกจากเรื่องการรับเผ่าสุนัขแล้ว ยังมีเงื่อนไขย่อยๆ เกี่ยวกับเรื่องนั้นด้วย

มีการเขียนถึงเรื่องที่เอย์มะอยู่ตรงนี้ และเรื่องเกี่ยวกับอนาคตของเธอด้วย...

ต่อจากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะคะ คุณเดียส

และก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ

ตามความประสงค์ของตัวเธอเอง เธอได้มาอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านอิรุคุแล้ว

ตอนที่ถูกทักไป เอมะก็เล่าถึงเรื่องของตัวเองและสถานการณ์ที่เผ่าของเธอเผชิญอยู่

แล้วก็พูดออกมาอย่างกะทันหันว่า "อยากจะมาอยู่ที่หมู่บ้านอิรุคุค่ะ"

ผมถามว่า "อะไรนะ? มีเหตุผลอะไรเหรอ?"

เอ่อ... ก็คืออยากจะอยู่เคียงข้างเซไนจังกับไอฮันจังน่ะครับ...

ก็คือเป็นห่วงอนาคตของสองคนน่ะครับ หรือว่าอยากจะเฝ้าดูการเติบโตของพวกเธอ...

อืม ก็ประมาณนั้นครับ

อ๊ะ ถึงจะดูแบบนี้ แต่ผมจำเรื่องการอ่าน การเขียน

แล้วก็วิชาเลขได้นะครับ น่าจะเป็นประโยชน์ได้เลยล่ะครับ!

ถ้ามีอย่างอื่นอีก ผมจะพยายามทำให้เต็มที่เลยนะครับ!

อย่างเช่น เป็นผู้ดูแลการศึกษาของเซไนจังกับพวกเธอไงครับ!

ขออนุญาตมาอยู่ที่นี่ได้ไหมครับ...!

ผมบอกไปว่า "ถ้าไปที่เขตปกครองข้างๆ เอลดันจะพาพวกเธอกลับบ้านได้นะ?" แต่ว่า

ความตั้งใจของเธอก็แน่วแน่มากเลยล่ะครับ

หลังจากนั้นก็แนะนำให้ชาวบ้านหมู่บ้านรู้จัก

และสอบถามความคิดเห็น แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นไปในทางที่ดี

ก็เลยคิดว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

มีเพียงอัลนาร์เท่านั้นที่

ทำหน้าเหมือนไม่ค่อยพอใจ

แล้วพูดว่า "จะให้หนูมาอยู่หมู่บ้านเหรอ?"

เมื่อได้ยินเสียงคัดค้านของเอย์มะว่า "พวกเราที่อยู่ทะเลทรายนี่ใช้ชีวิตที่สะอาดมากๆ เลยนะคะ! อย่าเอาพวกเราไปรวมกับเผ่าหนูคนอื่นๆ นะคะ!"

ก็เลยให้ความเห็นชอบแบบมีเงื่อนไขว่า "ถ้าจะยังคงตั้งใจใช้ชีวิตที่สะอาดต่อไปนะ"

"ถ้ามีเงื่อนไขว่า 'จะพยายามใช้ชีวิตอย่างสะอาดต่อไป'" ก็ได้ตอบตกลงให้แล้วล่ะนะ

ด้วยวิธีนี้เอง เอย์มะ เจลลิโบอา แห่งเผ่าหนูหูใหญ่ ก็ได้กลายเป็นสมาชิกของหมู่บ้านอิรุคุ... และเป็นพลเมืองในอาณาเขตของข้าไปแล้ว

หืม?

สัมภาระบางอย่างหายไปนะ

อาา... ถังเหล้าที่ซ่อนไว้ข้างในก็ไม่มีด้วย

ถังเหล้า... ไม่นะ...

คุณเดียส! คุณเดียสครับ!

ได้ยินเสียงพวกคุณทำอาหารมาจากทางนั้น แสดงว่าใช้ที่โน่นเหรอครับ?

ยังมีเสียงพวกงานเลี้ยงกับเสียงเหล้าแว่วๆ ด้วยนะ...

อ๊ะ หรือว่าจะเป็นงานต้อนรับของผมล่ะครับ? ว้าว ดีใจจังเลย!

พวกเราก็รีบไปกันเถอะครับ!

เซไนกับพวก... ใส่ถั่ววอลนัทลงในอาหารอีกแล้วนะ

คุณเดียส คุณเดียส!

คุณคุณย่าพวกนั้นกำลังปั้นอะไรกันนะ? นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเลยครับ!

เพราะว่ามีโถน้ำตาลวางอยู่ ก็คงกำลังทำอะไรบางอย่างกับน้ำตาลอยู่ล่ะมั้ง

เอ่อ...

ถ้าไม่เป็นการรบกวน ขอชิมสักหน่อยได้ไหมครับ?

แต่ว่าไม่รู้ว่าเตรียมการมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

แล้วทำไมถึงมาทำลับหลังผมด้วยล่ะ...

...ก็ อืม ประหลาดใจเหมือนกันนะ

เป็นไงล่ะ คุณเดียส

เตรียมการมาได้เยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?

ประหลาดใจเหรอ?

ช่วงนี้มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นติดๆ กัน เลยมายะกับพวกก็เลยเสนอว่า ทำงานเลี้ยงกันที่นี่ดีไหม

พอดีตอนนั้นคุณเดียสดูยุ่งๆ น่ะครับ...

ผมเตรียมการไปเองตามอำเภอใจเลยล่ะครับ

ถ้าถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็คือตอนที่คุณเดียสกำลังเขียนจดหมายอยู่ในกระโจมนั่นแหละครับ

อีกอย่าง คุณเดียสก็แอบซ่อนเหล้าเองโดยที่ไม่ได้ปรึกษาผมด้วยนี่นา

...แบบนี้ก็ถือว่าเสมอแล้วใช่ไหมครับ?

เขาว่ากันว่าเหล้ามันมีฤทธิ์ทำให้ติด และเป็นสาเหตุของโรคภัยไข้เจ็บด้วยนะ

ตามกฎหมายของอาณาจักร กำหนดไว้ว่าการดื่มเหล้าต้องเริ่มตั้งแต่อายุสิบแปดปี

เพราะว่ามีเหตุผลว่า "ควรจะงดดื่มไปก่อน จนกว่าร่างกายจะสมบูรณ์ และได้รับภูมิคุ้มกันต่อสิ่งเหล่านั้น"

นอกจากนี้ ก็มีเหตุผลอีกอย่างว่า ตั้งแต่อายุ 18 ปี ก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลว่า "ควรจะเริ่มหลังจากเป็นผู้ใหญ่แล้ว" ครับ

จะดื่มเหล้าล่ะ

กฎของเผ่าอสูรไม่รู้หรอกนะ... แต่อัลนาร์ยังอายุแค่ 15 เอง

เป็นเหล้าสำหรับมื้อค่ำด้วยนะ

กังวลเรื่องร่างกายของอัลนาร์ที่ดูเหมือนจะมีประสบการณ์ดื่มเหล้ามาแล้ว

จะดื่มล่ะ

ผมซ่อนเหล้าไว้นะ... ดูเหมือนว่ามันจะทำให้อัลนาร์โกรธเสียแล้วล่ะ

ผมไม่ได้โกรธอะไรสักหน่อยนะ

ก็คงเป็นเรื่องของคุณเดียสสินะ คงทำไปเพราะคิดถึงผมใช่ไหม?

เราก็รู้จักกันมานานแล้ว เรื่องแค่นี้ก็เข้าใจได้

ที่เตรียมงานเลี้ยงโดยไม่ขออนุญาตน่ะ... ก็เป็นแค่การตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ น่ะ

ก็อยากให้เริ่มจากนี้ไปปรึกษากันให้ดีๆ น่ะครับ...

พวกเราน่ะ

ก็เป็นสามีภรรยากันนี่นา

เรื่องพวกเผ่าสุนัขกับเอย์ม่าอะไรพวกนั้น คุณก็ปรึกษาผมอย่างสม่ำเสมอ แต่ทำไมถึง... คิดแล้วก็รู้สึกเศร้าเหมือนกันนะ

ถ้าคุณเป็นห่วงผม ก็บอกออกมาตรงๆ สิครับ

...แล้วก็เป็นสามีภรรยากันด้วย...

พวกเรามาคุยกันให้ดีกว่านี้อีกนะ

...ขอโทษนะ

จากนี้ไปจะทำแบบนั้นเองครับ

งั้นมาเริ่มกันเลยเรื่องเหล้าก่อนดีกว่า...

...เหล้ามันไม่ดีต่อร่างกายอะไรกันนะ คุณเดียส พูดอะไรไร้สาระแบบนี้

เหล้ามันดีต่อร่างกายนะ!

อย่างเช่นเหล้าที่เผ่าอสูรชอบดื่มอย่างเหล้าจากน้ำนมม้า มันมีคุณค่าทางอาหาร แถมยังมีพลังในการขับไล่โรคภัยไข้เจ็บด้วยนะ

บ้านที่มีม้าก็จะให้ลูกที่หย่านมดื่มเข้าไป...

อ๊ะ! ให้เหล้ากับทารกเลยเหรอ!?

ไม่ๆๆๆ มันคงจะไม่ได้นะ นั่นน่ะ!

ถ้าทำแบบนั้น มันจะไม่ทำให้ตายไปเลยเหรอ!?

โธ่ ไม่จริงหรอกน่า!

บ้านของฉันไม่มีม้า เลยได้แต่น้ำยาบำรุงเท่านั้นแหละ

ตรงกันข้ามนะ ถ้าไม่ให้ดื่มมันก็อันตรายนะ เพราะอาจจะทำให้ป่วยหรือเสียชีวิตกะทันหันได้ด้วยซ้ำ!

อะไรนะ? นั่นมันโอ้!?

ฉันกับพี่น้องก็เคยป่วยตลอดเลยตอนเด็กๆ นะ!

พวกคุณนี่สนิทกันจริงๆ เลยนะ

อย่ามาหยอกกันอยู่เฉยๆ สิ พวกคุณก็ช่วยหน่อยสิ เรื่องเหล้าอะไรนั่น ค่อยคุยกันหลังงานเลี้ยงก็ได้นี่นา?

แต่ว่า...

ว่าแต่ว่านะ

พวกเราเจอถังเหล้าในโกดังมา นี่เป็นโอกาสที่ดีเลยนี่นา

ก็เลยเสนอว่า พอพวกเผ่าสุนัขนั่นมาถึง เราก็มาดื่มมันแล้วก็สนุกกันให้เต็มที่... แบบนั้นไงจ๊ะ คุณหนู!

งั้นคุณว่าไงล่ะ "พอเผ่าสุนัขมาถึง เหล้าที่ตัวเองดื่มได้ก็จะน้อยลง" แล้วคุณหนูก็รีบเริ่มงานเลี้ยงขึ้นมาอย่างนั้นแหละ...

ใครจะไปรู้ว่าเขาเป็นคนชอบเหล้าขนาดนั้น ถึงตอนนี้มาบอกว่า "อย่าดื่มนะ" แล้วจะทำให้เขาเชื่อได้ล่ะ

—ก็คงเป็นความรู้สึกที่อัลนาร์ไม่ได้โกหกสินะ

แถมตัวเองก็ผิดเหมือนกันที่รู้ว่ามีมุมมองที่แตกต่างกันไป แต่กลับไม่ได้พูดคุยกันให้ดี

ดังนั้นวันนี้ก็ขอทำเป็นมองข้ามไปก็แล้วกัน

ถ้าเผ่าพันธุ์ใหม่ๆ เพิ่มขึ้น ก็จะมีการนำวัฒนธรรมใหม่ๆ เข้ามาในหมู่บ้านอิรุคุ

ก็ลองคิดดูว่าจะทำกฎเฉพาะของหมู่บ้านอิรุคุขึ้นมายังไง เพื่อไม่ให้เกิดความสับสนในตอนนั้นนะ

ใช่แล้ว

เพราะว่าผมเป็นเจ้าของดินแดนนี่นา

ก็ต้องมีความสำนึก

แล้วก็ต้องปกป้องหมู่บ้านนี้

ไม่ว่าจะเป็นศัตรูแบบไหนก็ตาม...

รายงานสถานการณ์ดินแดนเน็ตซ์ลอธ

・อัลนาร์ เซไน กับ ไอฮะ เมอา 2 ตัว คุณย่าคลอส มายา และคนอื่นๆ

! ใหม่!・เผ่าหนูหูใหญ่ เอย์ม่า เจรีโบอา ม้าพันธุ์ดีสี่ตัว และ กีขาวสองตัว

·เต็นท์ ·โกดัง ·ห้องน้ำ ·บ่อน้ำ ·ลานรวมตัว ·ลานกว้าง

ครั้งหน้า ศัตรูที่แข็งแกร่งกำลังจะมาถึงหมู่บ้าน!? วางจำหน่ายเล่ม 3 เดือนมิถุนายน!!