ตอนที่ 27

การแย่งชิงตำแหน่งนายกเทศมนตรีก็ถึงบทสรุปแล้ว งานเลี้ยงฉลองก็...

คุณพ่อไปไหนมาคะ

หืม? ไปเข้าห้องน้ำหน่อย

นี่ล้างมือเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ

เจ้าเมืองชายแดนผู้เริ่มต้นจากชาวบ้าน

ต้นฉบับ: ฟูโรว คินตะ มังงะ: ยุนโบ

หลังจากนั้น

ก็ได้มีการจัดงานเลี้ยงเล็กๆ เพื่อฉลองชัยชนะของฟรานซิส

ทุกคนต่างก็มีความสุขและหัวเราะอย่างสดใส ในบรรยากาศเช่นนั้น

ฉันจึงตัดสินใจตั้งชื่อให้กับเหล่าเมอาที่เหลือด้วย

ที่น่าประหลาดใจคือเหล่าเมอาเหล่านี้เป็นเพศเมียทั้งหมดเลย

และดูเหมือนว่าพวกเธอจะเป็นภรรยาของเอเซลบัลด์ด้วยนะ

เพราะเป็นเด็กผู้หญิง เลยคิดว่าชื่อที่น่ารักหน่อยคงจะดี

อ่า ใช่แล้ว...

ชื่อของเหล่าภรรยา เนื่องจากเป็นความต้องการของพวกเธอเอง และให้เข้ากับชื่อของเอเซลบัลด์ด้วย

เอเซลเดีย

เอเซลกู

เอเซลฟานา

เอเซลมี่

เอเซลลิร่า

จึงถูกตั้งชื่อเช่นนั้น และก็เป็นที่ชื่นชอบของพวกเธอเองด้วย จึงถูกยอมรับไปอย่างราบรื่นเลยล่ะ

ดูเหมือนว่ามันจะเป็นแค่ความกังวลลมๆ แล้งๆ เท่านั้นเองนะ

กังวลว่าการที่ภรรยาเลือกให้ฟรานซิสเป็นหัวหน้าจะทำให้ความสัมพันธ์ในชีวิตคู่แย่ลงหรือเปล่า แต่ว่า...

ก็คงจะเพราะว่าเขามีใจกว้าง หรือไม่ก็เป็นคนดีเลิศ

...ถ้าอย่างนั้น ฟรานซิสที่ชนะเอเซลบาร์ด

ก็หมายความว่าเขามีใจที่ยิ่งใหญ่กว่าเขาอีกหรือเปล่า?

ฟรานซิสเขาใส่ความรู้สึกอะไร

ลงไปในเพลงนั้นกันนะ...

อย่างไรก็ตาม พวกเมียร์ทั้งแปดคนก็กลายเป็นแบบนี้

ฟรานซิสก็ได้รับหน้าที่เป็นหัวหน้าในการนำพวกเขาไป

ดินแดนคาสเต็กซ์ คฤหาสน์เจ้าเมือง

ในวันนี้ เอลดันที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากเมืองหลวง

กำลังก้าวเดินไปเพื่อพบกับชายคนหนึ่ง

ยินดีที่ได้รู้จักครับ เอลดัน!

ชื่อของข้าคือ "จูฮะ"

นักวิชาการทหารอันดับหนึ่งของอาณาจักร! หนุ่มหล่ออันดับหนึ่งของอาณาจักร! ผู้มีวัฒนธรรม! และก็...

ของเดียส

สหายร่วมรบ

เขา

ชายผู้นี้

ที่ได้เที่ยวเตร่กินดื่มอย่างสนุกสนานในเขตปกครอง

และสุดท้ายก็ถูกจับกุมเพราะพิสูจน์ได้ว่าเขาเป็นชายชั้นต่ำที่ไม่มีเงินแม้แต่บาทเดียว

ตามปกติแล้วการที่เอลดันจะไปพบชายแบบนั้นเป็นเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้เลย

แต่ระหว่างการสอบสวน จูฮะก็ได้

「ข้าคือวีรบุรุษเงา ที่เคยมีบทบาทเป็นแขนขวาหรือมันสมองของเดียสในสงครามครั้งก่อน」

「อยากจะขอเข้าเฝ้าท่านเจ้าเมืองแห่งดินแดนนี้สักครั้งจริงๆ ครับ」

เขาพูดเช่นนั้นน่ะ...

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เอลดันก็

แม้จะคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ตัดสินใจที่จะพบเขาไว้ก่อน

อ่า~ อ่า~ ว่าแต่คุณกรามคางนี่น่าสนใจเหรอ?

ไม่ๆ ทำไมผู้หญิงที่ได้เจอมาทุกคนถึง

ชมว่า "รูปทรงนี้ดีจัง" "รูปทรงนี้ดูเป็นผู้ชายจัง" น่ะสิ

ไม่นะ ได้ยินมาแล้วนะ

คุณจูฮะ... คุณนี่เป็นใครกันแน่?

เรื่องที่บอกว่าเคยมีบทบาทร่วมกับคุณเดียสในสงครามครั้งนั้นเป็นเรื่องจริงเหรอ?

อ่า~ อ่า~ จริงสิ จริงอยู่แล้วล่ะ

ถึงอย่างนั้นก็ลองไปถามไอ้โง่เดียสคนนั้นดูสิ

ใช่แล้ว

ก็...เพราะว่ามันเป็นคนที่เคยชกต่อยกันมาหลายครั้งเรื่องวิธีจัดการกับเหล้ากับผู้หญิงน่ะ

“ระเบียบการทหารที่แกตั้งขึ้นมาว่าต้องมีภรรยาก่อนถึงจะกอดผู้หญิงได้ในสมรภูมิเนี่ย มันเป็นระเบียบการทหารที่แย่ที่สุดในประวัติศาสตร์เลยว่ะ”

คิกิกิ

ถึงจะไม่ชมข้าหรอกนะ

ถ้าบอกไปแบบนั้นก็น่าจะรู้แล้วล่ะ

...ถ้าอย่างนั้นสมมติว่าเรื่องนั้นเป็นความจริง เรามาดำเนินเรื่องต่อกัน ถ้าอย่างนั้นคุณจูฮะ ท่านมาที่นี่เพื่ออะไรหรือครับ?

ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ได้มาแบบไม่มีเหตุผลนะ ทั้งการมากินดื่มฟรี หรือการเอ่ยชื่อคุณเดียสต่อหน้าเจ้าหน้าที่สอบสวน ดูเหมือนคุณจะมีเป้าหมายบางอย่าง

โอ้! ดีจังเลย ไม่เหมือนไอ้โง่นั่นเลย พูดง่ายดีจัง!

ตอนแรกข้าก็ตั้งใจจะไปหาไอ้หมอนั่นเหมือนกันนะ แต่พอได้เห็นเมืองนี้แล้วก็เปลี่ยนใจล่ะ

มีเหล้าอร่อยๆ กับอาหารดีๆ แถมไม่ว่าจะมองไปทางไหนในเมืองก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้หญิงและเด็กๆ เลยล่ะ...

โดยเฉพาะอันนั้นสิ อยู่ตรงกลางเมืองเลย...

ที่คุณเป็นคนสร้าง "สวนสาธารณะ" นั่นน่ะเหรอ? อันนั้นแหละที่เป็นตัวตัดสินเลยนะ

การที่ลงทุนเงินมากมายขนาดนั้น เพื่อสร้างที่ให้เด็กๆ ได้เล่น มันไม่ใช่เรื่องที่คิดได้ง่ายๆ เลยนะ และก็ทำได้ง่ายๆ ด้วยเหมือนกัน

เพราะว่าวัฒนธรรมน่ะ มันก็เบ่งบานออกมาจากการเล่นนี่แหละ

ในฐานะคนมีวัฒนธรรมอย่างข้าแล้ว ข้าจะมองข้ามคุณค่าของ "สวนสาธารณะ" นั่นไม่ได้เด็ดขาดเลยล่ะ

ด้วยเหตุนั้นแหละ ข้าถึงตั้งใจจะมารับใช้ในดินแดนนี้ไงล่ะ

แต่ถึงจะเดินหน้าเข้าไปตรงๆ ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับการตอบรับเลยล่ะ

ก็เลยต้องใช้วิธีแบบนี้แทนสินะ

ผลก็คือได้มาเจอคุณได้แบบนี้แล้ว ก็ถือว่าไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ?

...ถ้าคุณบอกมาตรงๆ ว่าอยากจะเข้ารับราชการ หรือว่ารู้จักคุณเดียส ก็พอแล้วล่ะ

ถ้าคิดถึงความเป็นไปได้ที่อาจจะไม่ได้เจอผม แล้วถูกลงโทษในฐานะอาชญากรด้วย

พูดตามตรงนะ มันเป็นวิธีที่แย่เลยล่ะ

ปกติแล้วท่านเจ้าเมืองของอาณาจักรทั่วไปน่ะ ไม่น่าจะมาเจอคนอย่างผมตรงๆ หรอกนะ

เออ ก็คงเป็นเพราะคุณเป็นแบบนั้น ถึงได้คิดถึงสวนสาธารณะอะไรแบบนั้นขึ้นมาได้ล่ะมั้ง

เป็นไงล่ะ? คุณจะให้ค่ากับข้าเท่าไหร่ล่ะ?

เดียสเนี่ย เป็นคนเลวร้ายที่บอกว่าจะยุติสงครามแล้วก็ซื้อตัวข้าฟรีๆ เลยนะ

คุณต่างจากเดียสใช่ไหมล่ะ?

หลังจากกล่าวเกริ่นไว้ก่อนว่า "เป็นเพียงสมมติฐานเท่านั้นนะ"

เอลดันที่ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ก็

ก็ตัดสินใจว่าจ้างชายชื่อจูฮะในราคาที่พิเศษสุดๆ ไปเลย

นับตั้งแต่วันที่อีไลกับไอซะออกจากหมู่บ้านอิลคุ ก็เป็นวันที่เจ็ดแล้วนะ

ใกล้จะถึงเวลาที่จดหมายที่มีความคิดของฉันจะไปถึง "กิลด์" แล้วล่ะมั้ง?

ตามที่ได้ยินจากท่านพ่อว่า อีกไม่นานนี้จะมีคนมาที่นี่

คนที่มีชื่อว่า "คิเนชิ" น่ะ

เรื่องที่ว่าจะให้ยืมรถม้าเพื่อทำการค้าขาย

"คิเนชิ" พวกสัตว์อสูรที่ถึงแม้จะเป็นเผ่าสัตว์ แต่กลับสูญเสียความเป็นสัตว์ไปตั้งแต่กำเนิด สาเหตุยังไม่ทราบแน่ชัด

ตัวมันเองก็ไม่ได้แย่นะ...

ในอาณาจักรที่มีการกีดกันแบบนี้ การให้พวกเขาทำมาค้าขาย มันก็ยังมีความกังวลอยู่ล่ะนะ

ดังนั้นคิดว่าการตั้ง "สาขาแคสเท็กซ์" ของกิลด์ก็คงจะดีนะ

เพราะว่าดินแดนแคสเท็กซ์ที่ไม่มีจิตใจเหยียดเชื้อชาติ ก็จะสามารถค้าขายได้โดยไม่มีปัญหาเลย

ส่วนเรื่องการซื้อขายในอาณาจักรหลังจากนั้น ก็ให้คนของกิลด์เราเป็นคนเป็นตัวกลางให้ก็คงจะดีไม่ใช่เหรอ

ก็คิดเรื่องแบบนั้นขึ้นมาได้นี่นา~

เรื่องนี้มันมีประโยชน์กับกิลด์เรามากเลยนะ

ต้องรีบดำเนินการให้ได้แน่ๆ เลย~

เป็นอะไรไปเหรอ อัลนาจัง

นั่นไข่เป็ดเหรอ?

อ่า ไข่วันนี้ไม่มีวิญญาณอยู่ในตัวเลยล่ะ จะเอาไปทำอาหารเย็นนะ

ปกติจะใส่ในซุปนะ แต่ว่าเขาว่าต้มแล้วก็อร่อยเหมือนกัน เลยว่าจะลองทำดู

ว่าแต่ อัลนาจังนี่สามารถมองเห็นวิญญาณด้วยเวทมนตร์ได้ใช่ไหม?

ด้วยเวทมนตร์นั้น คุณมองเห็นได้ว่าวิญญาณของฉันเป็นของผู้หญิง หรืออะไรทำนองนั้นเหรอ?

แล้วก็เอามาประยุกต์ใช้ให้เก่งจนสามารถแยกแยะไข่ที่ไม่มีวิญญาณและไม่ฟักได้...

สามารถเพิ่มลูกเจี๊ยบได้อย่างแม่นยำ แถมยังได้กินไข่ที่เพิ่งฟักใหม่ๆ อีกด้วย...

อืมมม ช่างน่าอิจฉาจริงๆ เลยนะ

ไข่ตัวอื่นๆ เป็นยังไงบ้าง? เอ่อ... พวกที่มีวิญญาณน่ะ

อ่า เป็นไปได้ด้วยดีเลย เมื่อเช้านี้ก็มีลูกเจี๊ยบฟักออกมาสองตัวด้วยนะ

เซไนกับไอฮันบอกว่าลูกเจี๊ยบที่ตามหลังคุณน่ะน่ารักจังเลย...

เดียสกำลังตามติดอย่างตั้งใจเลยนะ

ทำอะไรกันอยู่เหรอคะคุณพ่อ

ก็เพราะว่าได้ทำงานเสร็จเรียบร้อยแล้วถึงได้มาเล่นนี่นา ไม่ต้องกังวลหรอก

ถ้าคิดว่ากำลังดูแลลูกอยู่ นั่นก็ถือว่าเป็นหน้าที่ของพ่อได้เหมือนกันนะ

ถ้าทำงานอยู่ตลอดเวลาก็จะทำให้ร่างกายและจิตใจป่วยไปได้เหมือนกันนะ

เป็นแนวคิดหรือค่านิยมของคุณอาร์น่าจัง... "ความเป็นชายชาตรี" ใช่ไหมนะ? ตั้งใจสงสัยมาตลอดเลย...

คุณอาร์น่าจังก็เป็นคนขยันมากเลยนี่นา? ในกรณีของเด็กผู้หญิงที่ขยันแบบนั้น ก็ถือว่ามีความเป็นชายชาตรีด้วยเหรอคะ?

ปกติแล้วไม่น่าจะพูดออกมานะ

ถึงจะพูดก็คงจะเป็นประมาณว่า "ขยัน" อะไรแบบนั้น หรือ "ผู้หญิงดี" อะไรทำนองนั้นล่ะ

เพราะตัวฉันมันไม่เหมือนคนปกติในหลายๆ เรื่อง เลยถูกพูดถึงเรื่องความกล้าหาญของผู้ชายอะไรแบบนี้บ่อยๆ น่ะ...

อาร่า อาร่า อาร่า น่าสนใจจังเลยนะ เรื่องความกล้าหาญของคุณอาร์นาจัง!

เล่ามาๆ เลยสิ!

มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอกนะ

ก็แค่เพราะบ้านเกิดของฉันมันจน เลยต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเองไปเรื่อยๆ ในฐานะที่อายุมากกว่าคนอื่นน่ะ

ก็แค่ถูกพูดว่ามีความกล้าหาญในเชิงประชดเท่านั้นเอง

แล้วก็ยังลงมือทำในงานที่ผู้หญิงทั่วไปไม่ทำอย่างการล่าสัตว์ หรือการลาดตระเวนด้วย...

เอาน่า ก็เพราะงานพวกนั้นนี่แหละ ถึงได้ได้พบกับคุณเดียสแล้ว จะมาบ่นตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ

อ๊ะ ยาดะ โดนปาหัวใจเข้าให้แล้วสิ

ชะ...นะ...มิ...นะ...

ทำไมถึงได้รู้สึกดีๆ เวลาได้ฟังเรื่องที่ว่าบ้านเกิดของคุณมันยากจนอะไรแบบนั้นล่ะคะ?

ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นเรื่องของอดีตไปแล้วนี่นา

เหตุผลที่บ้านของข้ามันยากจน... ก็เพราะว่า...

ครอบครัวของข้ามีคนกินข้าวเยอะเกินไปคนน่ะ

เป็นรูปแบบที่มาจากคนในครอบครัวสินะ

พ่อของข้าเป็นผู้ชายธรรมดาที่มีจิตใจธรรมดาอยู่นะ

เป็นคนที่น่าจะห่างไกลจากความยากจนที่หาได้ยากเลยล่ะ

แต่ "พี่ชายคนโต" ของข้าเนี่ย มันแย่เกินไปแล้ว...

คำว่า "กินข้าวเยอะ" เนี่ย มันยังไม่พอเลยนะ มันเป็นสภาพที่แย่เกินไปจริงๆ น่ะ

มีอารมณ์ร่วมด้วยนี่นา

ถึงแม้ว่าจะเป็นพวกหน่วยสำรวจที่ออกไปทำงานหาเงินข้างนอกเป็นระยะเวลานาน

แล้วก็เอาเงินที่หามาได้ทั้งหมดไปเปย์ให้ผู้หญิงที่อยู่นอกหมู่บ้าน

แถมยังไปแตะต้องทรัพย์สินของครอบครัวตัวเอง

แล้วก็สร้างหนี้สินขึ้นมาอีกด้วย

เขาเป็นผู้ชายแบบนั้นนี่เอง

...แต่ก็ดีใจที่ได้รู้เรื่องนี้

เรื่องแบบนี้ถ้าเก็บไว้ในใจมันจะแย่กว่าการบ่นออกมาให้หมดเสียอีก

เรื่องของผู้ชายคนนั้นนี่พอแล้ว

ตอนนี้ก็เพราะเดียส ทำให้ครอบครัวมีทรัพย์สินเพียงพอแล้ว และไม่ต้องกังวลเรื่องความอดอยากอีกต่อไป...

กับคุณเดียส... แล้วก็โมลที่ช่วยจัดการเรื่องต่างๆ ให้ด้วย ก็รู้สึกขอบคุณจนจะบรรยายไม่หมดเลยล่ะ

โมลเหรอ? ชื่อนี้ฟังเป็นครั้งแรกเลยนะ?

โมลคือชื่อของหัวหน้าเผ่าเผ่าอคินินนะ

เขาเอาใจใส่ฉันในหลายๆ เรื่องเลยล่ะ

แล้วก็เรื่องที่โมลพยายามจะจับฉันกับคุณเดียสให้อยู่ด้วยกันเนี่ย

ก็น่าจะเป็นเพราะเขาเห็นใจสถานการณ์ของฉันสินะ

พอคิดดูตอนนี้แล้ว การที่เขาให้เมอาอันล้ำค่า... ให้กับคุณแฟรงซิสกับคุณฟร็องซัวด้วยเนี่ย

อาจจะเป็นเพื่อตัวฉันเองมากกว่าเพื่อคุณเดียสก็ได้นะ

คุณอาร์น่าจัง ที่มาแย่งตำแหน่งภรรยาของคุณพ่อไปจากฉัน

ที่ฉันไม่สามารถเกลียดคุณอาร์น่าจังได้

สถานการณ์ของเด็กคนนั้น

อาจเป็นเพราะมันคล้ายกับพวกเรามากเลยล่ะมั้งคะ

เหมือนกับพวกเราตอนที่ยังเป็นเด็กกำพร้าเลย...

คุณอาร์น่าจังก็คงจะ

เป็นหนึ่งในคนที่ได้รับการช่วยเหลือจากเจ้าชายม้าขาวอย่างคุณพ่อสินะคะ

เจ้าชายม้าขาวเหรอคะ?

มันเป็นสำนวนที่หมายถึง "คนที่โชคชะตาพามาเจออย่างกะทันหัน" น่ะค่ะ

โอ้...

ดีจังเลย

ดูเหมือนว่าจะมีจิตใจแบบผู้ชายที่ยิ่งใหญ่มากๆ เลยนะ

ก็ต้องเป็นแบบนั้นสิคะ คุณพ่อเองนี่นา!

ไม่เอาแล้ววว

พอสนิทกันขนาดนี้แล้ว

จะให้เกลียดได้ยังไงกันล่ะคะ

แย่จังเลย มัวแต่เพลินกับการคุยกัน

จนลืมไปเลยว่าต้องต้มไข่

อ๊ะ แย่แล้ว! คุณอาร์น่าจัง ไม่รู้วิธีทำไข่ต้มเหรอคะ?

อ๊ะ!

ให้ฉันเป็นตัวอย่างให้ก่อนเลยนะ!

ถึงจะไม่ได้เป็นการเริ่มต้นใหม่ก็ตาม

ขอตั้งสติให้ดีๆ แล้วก็... คุณพ่อกับคุณแม่ของพวกคุณ...

ให้ฉันช่วยพวกคุณอาร์น่าจังทำนะ...!

เอาล่ะ เตรียมอาหารเย็นเสร็จแล้วนะ

มีเวลาว่างขึ้นมานิดหน่อยล่ะ...

เดี๋ยวจะไปฝึกยิงธนูแล้วนะ อ่า

คนที่อยู่ใกล้ๆ ก็ถอยออกไปหน่อยสิยยย!

คุณอาร์น่าจัง...ก็หาเวลาว่างระหว่างทำงานบ้านแล้ว

ฝึกยิงธนูทุกวันอย่างไม่ขาดเลย เก่งจังเลยนะเนี่ย

นี่ๆ คุณอาร์น่าจัง

อือออ

คันธนูนั่นเป็นแบบ "ชอร์ตโบว์" ใช่ไหมคะ

ชอร์ตโบว์ (คันธนูสั้น) มีความโดดเด่นเรื่องการยิงรวดเร็ว และใช้งานง่ายแม้จะอยู่บนหลังม้า แต่ถ้าเทียบกับลองโบว์ (คันธนูยาว) แล้ว ระยะยิงและความสามารถในการทะลุจะด้อยกว่าหน่อย

ทำไมมันถึงมีพลังโจมตีสูงขนาดนั้นล่ะคะ?

นั่นก็เป็นเพราะวิธีการทำกับวัสดุของมันล่ะมั้งคะ

ดูเหมือนว่าคันธนูของพวกเรากับคันธนูของอาณาจักรจะเป็นคนละแบบกันเลยล่ะค่ะ

...อ๊ะ แย่แล้ว นี่มันอะไรกันเนี่ย

ใช้ไม้เนื้อบางเป็นหลัก แล้วก็ติดกระดูกหรือเขาเข้าไปด้วย...

นี่มัน... มีการเปลี่ยนวัสดุที่ใช้ในแต่ละส่วนเลยนี่นา!

ถูกต้องแล้วค่ะ!

แค่เห็นก็รู้เรื่องขนาดนั้นเลยสินะคะ

ด้านที่ถูกดึงออกไปจะมีวัสดุที่อ่อนนุ่มอย่างเอ็นของสัตว์

ส่วนที่หดตัวจะมีการติดวัสดุที่แข็งอย่างเขาหรือกระดูกด้วยกาว

แล้วก็เสริมความแข็งแรงด้วยวัสดุที่เหมาะสมสำหรับส่วนด้ามจับและส่วนสำหรับขึงสายด้วย

นอกจากนี้ยังมีการปรับเปลี่ยนวัสดุและรูปร่างให้เข้ากับแรงและรูปร่างของผู้ใช้ด้วย

แล้วผลงานก็จะแตกต่างกันไปตามช่างที่ทำด้วย

พวกเรามักจะยิงธนูอยู่บนหลังม้า

ธนูที่เหมือนกันก็ไม่มีอยู่จริงหรอกนะ

ดังนั้นจึงมีการคิดค้นจนออกมาเป็นรูปทรงแบบนี้ล่ะมั้ง

ลองดึงดูหน่อยไหม?

ไหนๆ ดูซิ...

ห๊ะ อะไรเนี่ย?

มันแข็งเกินไปจนดึงไม่ออกเลยนี่นา!?

ปกติก็เป็นแบบนี้แหละ

คนที่ดึงมันออกได้ทันทีนี่คงมีแค่คุณเดียสเท่านั้นแหละ

คันธนูนี้ใช้ส่วนผสมจาก "อีร์ธดราก้อน" น่ะนะ

เวลาดึงจะต้องใส่พลังเวทเข้าไปด้วยถึงจะได้

อ๊ะ อีร์ธดราก้อน!?

ตามที่คุณอาร์น่าจังบอกมา มอนสเตอร์ระดับสูงอย่างดราก้อนน่ะ

ไม่ใช่แค่หนังหรือกระดองเท่านั้นนะ แต่กล้ามเนื้อกับเส้นเอ็นของมันก็มีความแข็งแกร่งที่ผิดปกติด้วยล่ะ

ถ้าถามว่ากล้ามเนื้อกับเส้นเอ็นที่แข็งขนาดนั้นมันขยับกันได้ยังไง คำตอบก็คือ "พลังเวท" น่ะค่ะ

ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ คือการไหลเวียนพลังเวทในปริมาณที่คงที่ จะทำให้ความแข็งกระด้างคลายตัวจนสามารถเคลื่อนไหวได้

และคุณสมบัตินั้นก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปแม้จะอยู่ในวัสดุแล้วก็ตาม

คือการใส่พลังเวทเข้าไปแล้วดึงสายธนู แล้วก็ปล่อยลูกศร แล้วดึงพลังเวทนั้นออก

การทำแบบนั้นแหละค่ะ ถึงจะทำให้พลังโจมตีนั้นถูกปลดปล่อยออกมา

ว่าแต่ การจะใส่พลังเวทแล้วเล็งเป้าหมายขณะที่กำลังขี่ม้า แล้วยิงออกไปเนี่ย...

มันไม่ง่ายเกินไปเหรอคะ?

คุณเดียสก็เคยพูดเรื่องนี้เหมือนกันนะคะ

แน่นอนว่าต้องมีการฝึกฝน แต่ก็ไม่ได้ยากอย่างที่เขาว่าหรอกค่ะ

คุณเซไนกับคุณไอฮันก็เริ่มฝึกยิงธนูบนหลังม้าได้ประมาณห้าวันแล้วก็สามารถยิงนกที่บินอยู่บนฟ้าได้แล้วนะ

โอ้โห นั่นน่ะ ฉันคิดว่าเด็กๆ พวกนั้นมันพิเศษจริงๆ นะคะ

เคยเห็นตอนที่พวกเขากำลังฝึกอยู่หลายครั้งแล้วค่ะ

ใช้ลมช่วยให้วิถีกระสุนโค้งไปได้

หรือจะยิงขึ้นไปบนฟ้าแล้วก็ปล่อยให้มันตกลงมาปุ๊บ! แล้วก็ตกตรงจุดเป๊ะๆ เลยก็ได้นะ? ทำอะไรบ้าๆ บอๆ เต็มไปหมดเลยล่ะ

ก็จริงนะว่าสองคนนั้นมีพรสวรรค์เป็นพิเศษอยู่แล้ว แต่ว่า...

เรื่องการยิงธนูบนหลังม้าเนี่ย ถึงแม้แต่ฉันกับพวกเด็กเผ่าโอนิก็ทำได้ ดังนั้นมันถึงไม่ยากก็เป็นเรื่องจริง

ถึงจะเป็นเด็กๆ ก็จริง แต่พลังโจมตีก็ไม่ได้สูงมากนัก แต่ความเฉียบคมของทักษะพวกนั้น... น่ากลัวจนขนลุกไปหมดเลยล่ะ

คุณเอลลี่ลองไปฝึกดูบ้างสิ ถ้าเก่งเรื่องยิงธนูบนหลังม้าได้เมื่อไหร่ เวลาออกรบก็จะได้เปรียบขึ้นเยอะเลยนะ

อืมม สำหรับฉันแล้วก็อยากจะพยายามใช้สติปัญญาและวาจาจัดการให้ได้มากกว่านะ

คุณอาร์น่า! ไปอยู่ไหนกันน่ะะะะ!

คุณอาร์น่าะะ!

ใครน่ะ? เสียงคนที่ไม่รู้จักนี่นา!

เผ่าคนอสูรเหรอ? แต่ว่าท่าทางมัน...

ชิ กลับมาได้ด้วยเหรอเนี่ย

น่าจะถูกสัตว์กินตายไปซะยังจะดีกว่า...

คุณอาร์น่า!

เจ้าขุนนางชั่วร้ายเอ๊ย! ในช่วงที่พี่ไม่อยู่ ก็กล้าทำกับคุณอาร์น่าแบบนี้ได้ยังไงนะ

เดี๋ยวพี่จะช่วยให้ทันทีเลยล่ะ อ่าาาา!

พี่ที่เลื่องลือ ปรากฏตัวแล้ว!!