ตอนที่ 26

ในเมืองหลวงที่กลับคืนสู่ความสงบ มีความเคลื่อนไหวใหม่เกิดขึ้นอีกแล้ว...!

ท่านเจ้าเมืองชายแดนที่มีประชากรเริ่มต้นจากชาวบ้าน

ประมาณหนึ่งเดือนหลังจากศึกกับคุณเดียร์เนะ

ในเมืองหลวง

หืมมม...

องค์ชายริชาร์ดกำลังมุ่งเน้นไปที่การฟื้นฟูหลังสงคราม พร้อมกับการขยายและรวบรวมกลุ่มอำนาจ

องค์ชายไมเซอร์ ไม่ได้ฟื้นฟูกลุ่มอำนาจให้เข้าที่ แต่กลับหมกมุ่นอยู่กับการระดมทุน

ทว่าก็มีความเคลื่อนไหวที่ไม่น่าไว้วางใจปรากฏขึ้น จึงจำเป็นต้องระแวดระวัง

กลุ่มอำนาจอื่นไม่มีความเคลื่อนไหวที่โดดเด่น จึงเฝ้าดูสถานการณ์อย่างเงียบๆ...

ต้นฉบับ: คาเซย์โรว・คินตะ มังงะ: ยุนโบ

เดียร์เนะ...

เพราะไม่เห็นท่าทีสำนึกผิด เลยตัดสินใจส่งไปยังวิหารที่อยู่ไกลออกไป...

ตง

ก็เพราะชื่อเสียงที่สั่งสมมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้กับความสัมพันธ์กับคุณเดียสไงคะ เลยแสดงการสนับสนุนต่อองค์ชายริชาร์ดน่ะค่ะ

แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีไปกว่านี้แล้วล่ะค่ะ...

ได้ยินมาว่าองค์ชายริชาร์ดไม่เห็นด้วยกับการที่ท่านเอลดันจะได้รับมาตรการยกเว้นภาษีนะคะ...

ตอนนี้ท่านก็แสดงท่าทีที่ผ่อนปรนแล้วล่ะค่ะ บอกว่า "ในเมื่อเขาให้การสนับสนุนแล้ว"

ทั้งความสามารถและนิสัยใจคอ ท่านดูเหมือนจะมีมากกว่าที่เราคาดไว้เลยค่ะ

จริงด้วยสิคะ

ถ้าเป็นท่านคนนี้ คงจะจัดการเรื่องขององค์ชายไมเซอร์ให้ได้แน่ๆ เลยค่ะ

สำหรับเจ้าชายไมเซอร์นั้นนะครับ...

หน่วยข่าวกรองเขาสงสัยว่า "อาจจะมีความเกี่ยวข้องกับจักรวรรดิ" น่ะครับ

ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด จึงยังไม่ได้ระบุไว้ในรายงาน แต่ว่า... เขาบอกว่ามีความเป็นไปได้สูงครับ

เข้าใจแล้วสินะ

สำหรับเรื่องนั้น ขอให้บอกให้เขาจัดการให้พอประมาณก็แล้วกันนะ

ถ้าเกิดบาดเจ็บ หรือหลงทางขึ้นมา จะแย่เลยนะ

รับทราบครับ

โอ๊ะ น่ารักจังเลย

สมแล้วล่ะ ทุกคนใส่ชุดสไตล์อาณาจักรแล้วดูเข้ากันจริงๆ เลยนะ!

ขยับยากจัง

ไม่ทิ้งตัวเลย

แม้จะดูหรูหรา แต่แบบนี้ก็ทำงานลำบากแย่เลยนะ

ใช่แล้ว มันไม่ใช่ชุดสำหรับทำงานนี่นา

นับตั้งแต่นายไอซ่ามาถึงหมู่บ้านอิรุคุ ก็ผ่านไปห้าวันแล้วนะ

ทุกคนต่างก็มีความสุขกับชีวิตในหมู่บ้านอิรุคุด้วยวิธีของตัวเอง

แต่สิ่งที่ทำให้ประหลาดใจก็คือ

ทุกคนสวยจัง อิจฉาจังเลย

ฉันนี่ไหล่กว้าง เลยใส่ชุดราตรีแล้วไม่เข้าทรงเลยล่ะ

คือเรื่องที่อัลนากับเอริกสนิทกันน่ะ

คุณพ่อคะ ภรรยาของคุณคือฉันน่ะค่ะ!

จะไม่มีทางยอมรับเรื่องของแกเด็ดขาดเลยนะ!

สำหรับแกแล้ว คุณเดียสเป็นคนสำคัญสินะ

ความรู้สึกนั้นฉันเข้าใจดีเลยล่ะ

แกมันยังเด็กเกินไปนะ!

อายุแค่นั้นเองแล้วคิดว่าคู่ควรกับภรรยาของคุณได้เหรอ!?

ตอนนี้คงยังมีเรื่องที่ยังทำได้ไม่ดีนัก

แต่หัวใจที่คิดถึงคุณเดียส มันลึกซึ้งกว่าใครๆ เลยนะ

ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นด้วยชีวิตของฉันเลยค่ะ

แกนี่...โดนฉันพูดแบบนี้แล้วไม่โกรธเลยเหรอ!?

ฮึก

ทำไมไม่โกรธล่ะ!? ฉันจะพูดให้แรงกว่านี้ก็ได้นะ!?

ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เข้าใจความรู้สึกของคุณดีเลย

คุณตานาตะ...

มันไม่มีเหตุผลที่จะต้องตำหนิเลยสักนิด

ทำไมล่ะ...

ทำไมถึงใจดีขนาดนี้ล่ะคะะะะะ‼

ความรู้สึกที่ท่วมท้นนั้น ทั้งหมดเป็นเพราะความรักที่ลึกซึ้งที่มีต่อคุณเดียสต่างหาก

พวกเราคือครอบครัวของคุณเดียส มาช่วยกันสนับสนุนคุณเดียสให้เต็มที่เถอะนะ

เอริคที่เริ่มเปิดใจคุยกับคนอื่น

ก็ปรึกษาเรื่องความกังวลต่างๆ กับคุณอัลนาร์ด้วย

จนตอนนี้กลายเป็นคนที่ช่วยงานในชีวิตประจำวันได้แล้วด้วย

พี่ชาย

เป็นอะไรไป คุณอีไล

พวกเรา...คิดว่าจะกลับเข้าเมืองแล้วล่ะ

ก็เช็กว่าพี่ชายปลอดภัยแล้ว แถมยังให้ของฝากด้วยนะ

อืม...อย่างนั้นเหรอ

เข้าใจแล้ว จะไปบอกพวกทุกคนให้รู้เอง

นึกว่าคงจะรั้งไว้ได้สักหน่อยซะอีกนะ...

สำหรับแกน่ะ ก็มีบ้านกับงานของตัวเองอยู่แล้ว การกลับไปที่นั่นมันเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ

ว่า

ลูกโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว จะมีพ่อแม่ที่รั้งไว้ตรงไหนล่ะ?

แกก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ

ถ้าแกพูดว่าอยากจะทิ้งความรับผิดชอบทั้งหมดแล้วอยู่ตรงนี้ต่อล่ะก็

ก็คงจะต่อยแกกระเด็นไปแล้วโดยไม่ปรานีเลยล่ะ

อา... ในวัยนี้แล้วก็ไม่อยากเป็นแบบนั้นเลยนะ

ไม่ว่าพวกแกจะอายุเท่าไหร่ พ่อก็จะเป็นพ่อของพวกแกเสมอ

ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น พ่อก็จะดุในฐานะพ่ออยู่ดี

เตรียมใจไว้ให้ดีล่ะ

อืม...

สมแล้วที่เป็นพี่ชาย...

``

ถ้าฉัน

เพื่อที่ฉันจะได้เป็นพ่อแม่ของพวกแกต่อไปไงล่ะ

การที่จะไม่ตอบรับความรู้สึกของเอริค...

ไม่ว่าจะเป็นเอริค หรือใครคนอื่นก็ตาม

ตอบรับความรู้สึกนั้นไปแล้ว

ฉันก็จะไม่ได้เป็นพ่อของเด็กคนนั้นอีกต่อไป

เพราะฉะนั้นมันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ

และก็ไม่มีความคิดที่จะทำอย่างนั้นด้วย

คุณพ่อคะ!

คุณพ่อคะะะะ!

ได้ยินมาจากคุณอัลนาร์ว่า ที่หมู่บ้านเผ่าอสูรน่ะ

ถึงจะเป็นร่างวิญญาณแบบคุณเอริก เขาก็หาคนที่ถูกใจแล้วมีความสุขอยู่ด้วยกันหมดเลยนะ

ถ้าคุณเอริกหาคนที่ใช่เจอ ก็คงจะดีนะ

ถ้ามีอะไรก็มาปรึกษาฉันได้เลยนะ

ไม่สิ...คุณอัลนาร์หรือคุณยายมายาพวกท่านน่าจะเหมาะกว่าไหมนะ?

เป็นอะไรไปเหรอคะ? ได้ยินเสียงคำรามทุ้มๆ ดังมานะ...

อะไรเหรอ คุณเอลลี่?

อาาาาาา... กำลังถูกลูบอยู่ค่ะ~

ฉันด้วยๆๆ

นี่ๆ อย่ามาเบียดกันสิ

ทุกคนต้องเข้าคิวกันนะ

อะไรกันล่ะ? คึกคักจังเลยนี่นา

กำลังกล่าวคำอำลากันอยู่เหรอ?

น่าจะกลับเข้าเมืองในวันมะรืนนี่นา?

เอ๊ะ?

พวกทุกคนจะหายไปเลยเหรอ?

อย่าร้องไห้สิ อย่าร้องไห้ เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีกนะ

อีกอย่างนะ ข้าจะอยู่ตรงนี้ แล้วก็มีคุณเมียร์กับพวกอีกด้วย

มันไม่มีอะไรให้ต้องเหงาเลยสักนิดหรอกนะ

ถ้างั้นคุณลุงเบน ทางวัดก็โอเคแล้วใช่ไหมครับ/คะ?

ถ้าจะเลือกใช้คำพูดแบบนั้น ก็พูดแบบธรรมดาก็ได้สิ พูดแบบปกติเลย

ข้าจะไม่กลับไปที่วัดแล้วนะ ไม่ว่าจะเป็นทางเก่าๆ อะไรนั่น มันก็กลายเป็นเรื่องไร้สาระไปหมดแล้ว...

ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตช่วงปลายอยู่ที่นี่ ดูแลแกะพวกนี้แหละ

เผื่อว่าแกจะทำอะไรโง่ๆ ล่ะ ข้าจะคอยจับตาดูแกให้ดีเลยนะ

อ่า ฉันก็จะอยู่ตรงนี้เหมือนกันนะ

ร้านค้าอะไรพวกนั้น ก็ยกให้คนอื่นหมดแล้ว ถ้ากลับไปก็ไม่มีอะไรเหลือเลยล่ะ

นอกจากนี้ หมู่บ้านนี้เนี่ย คนพูดจาเก่งๆ มีน้อยเกินไป ปล่อยไว้เฉยๆ ไม่ได้หรอกนะ

ต่อจากนี้ไป ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเรื่องการเจรจาเอง ฝากไว้กับฉันเถอะนะ!

ฝีมือที่ทำได้ดีขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แน่นอนนี่นา!

เอลลี่ก็จะอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอ?

เย้!

เฮ้อ...

หมู่บ้านนี้ก็ดูจะ

คึกคักขึ้นไปอีกขั้นแล้วสิ...

เอาล่ะนะ...

พลเมืองคนใหม่อีกกลุ่ม

คือเหล่าผู้ว่าฯ ทั้ง 6 คนน่ะ

เหตุผลที่พวกเขามาอยู่ที่นี่ก็คือว่า

เมื่อหลายเดือนก่อน ก็อาศัยอยู่อย่างสงบสุขในอาณาเขตของตัวเอง แต่แล้วก็ถูกพวกอันธพาลจากราชอาณาจักรลักพาตัวไป ถูกกักขังอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายสุดๆ และสุดท้ายก็ถูกประหารชีวิตเพื่อความสุขส่วนตัวอันน่าเกลียดของพวกมัน พอได้ยินเรื่องนั้น ฉันก็ตั้งใจว่าจะต้องหนีออกไปให้ได้ จึงได้วางแผนไว้แล้ว แต่แล้วก็ได้ยินว่าทางทิศตะวันตกมีวีรบุรุษอาศัยอยู่กับเมอา จึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังที่นั่น เพื่อที่จะได้เป็นอิสระ หัวใจก็ตัดสินใจแล้ว และก็ได้เริ่มแผนการนั้นแล้ว ในการเดินทางครั้งนั้น มีอุปสรรคมากมายรออยู่ แต่พวกเราก็ไม่ยอมก้มหัวให้เลย เดินทางต่อไป และได้พบกับนักเดินทางผู้มีจิตใจดี และด้วยความช่วยเหลือของเขา เราก็สามารถมาถึงที่แห่งนี้ได้

อย่างนั้นเอง

เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธพวกเขาก็เลยตัดสินใจย้ายถิ่นฐานได้ทันที... แต่ว่า

ก็มีปัญหาหนึ่งผุดขึ้นมา

นั่นก็คือ

ว่าใครจะเป็น "หัวหน้า" ของฝูงเมอา?

นั่นเอง

ฉันไม่รู้มาก่อน แต่จนถึงตอนนี้ ดูเหมือนคุณฟรานซิสจะเป็นหัวหน้าของหมู่บ้านอิรุคุอยู่แล้ว

หัวหน้าครับ

แล้วพวกคุณเมียร์ที่มาถึงก็มีหัวหน้าตัวผู้ด้วยนะ

ว่าแต่ว่าระหว่างสองคนนี้ ใครจะเป็นหัวหน้าของหมู่บ้านนี้

ก็ต้องเป็นคนตัดสินใจให้ได้

ฉันคิดว่า "การมีหัวหน้าสองคนสำหรับสองฝูงก็คงจะดีไม่ใช่เหรอ?"

แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณเมียร์จะมีกฎของพวกตัวเอง แล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ยอมให้ง่ายๆ นะ

สิ่งที่น่ากังวลในการตัดสินหาหัวหน้าของเหล่าผู้ว่าฯ น่ะ

ก็คือวิธีการคัดเลือกนั่นแหละนะ...

ดูองอาจ หรือว่ากำลังเรียกร้องอะไรบางอย่างอย่างหนักแน่น

เพลงแบบนั้นน่ะ

มันเป็นเพลงน่ะ

ในเพลงนั้นมันมีข้อเรียกร้องของแต่ละคน หรือว่า

ความปรารถนาว่าจะนำฝูงไปในทิศทางไหนต่อไปน่ะ

ว่าตัวเองจริงจังแค่ไหน

ว่าคิดถึงพวกฝูงมากแค่ไหนน่ะ

ดูเหมือนว่ากำลังพยายามจะบอกให้ทุกคนในฝูงได้รับรู้

เหล่าผู้ว่าฯ ที่เป็นคนเลือกน่ะ ไม่ได้ดูแค่ว่าใครร้องเพลงเก่งหรือไม่เก่ง

แต่จะดูจากความเข้มข้นของความรู้สึก หรือว่าแนวทางที่จะเป็นหัวหน้า หรือจากเพลงที่ร้องออกมาน่ะ

ว่าใครสมควรเป็นหัวหน้ามากกว่ากันน่ะ

แล้วพอเลือกหัวหน้าได้แล้ว ฝ่ายนั้นก็จะร่วมกันร้องเพลง เพื่อเสริมให้ข้อเรียกร้องนั้นเด่นชัดขึ้น

สุดท้ายแล้ว คนที่ได้รับการสนับสนุนจากคนส่วนใหญ่

……ทำไมคุณฟร็องซัวถึงไม่สนับสนุนคุณฟรานซิสเป็นคนแรกเลยล่ะ?

ในฐานะภรรยาอย่างคุณฟร็องซัวก็น่าจะเข้าข้างฝั่งคุณฟรานซิสเป็นคนแรกสิ...

นี่นายเอ๊ย... การที่คนนั้นเป็นสามีที่ดี หรือการที่ฉันรักเขาจากใจจริงน่ะ

มันเป็นคนละเรื่องกับว่าเขาเก่งในฐานะผู้นำหรือไม่เลยนะ

เจ้าแกะตัวนั้นน่ะ ต่อไปก็ต้องมีลูกสินะ?

เพราะอย่างนั้นแหละ เพื่อลูก... และเพื่อสามีที่กำลังพยายามอยู่ตรงนั้น เราก็ต้องเลือกผู้นำที่ดีให้ได้

เจ้าแกะตัวนั้นน่าจะเข้าใจตรงจุดนี้ดีอยู่แล้วล่ะนะ

จริงด้วย...

เป็นการตัดสินใจที่จะกำหนดอนาคตของฝูงเลยนี่นา

ก็หมายความว่าไม่สามารถเข้าข้างพวกพ้องตัวเองได้สินะ...

การต่อสู้ของทั้งสองคนกลายเป็นการต่อสู้ที่ยาวนานมาก

ดวงอาทิตย์ก็เริ่มจะคล้อยต่ำลง

ด้วยความเหนื่อยล้า ทำให้เสียงแหบและเสียงก็เบาลง...

แต่ทั้งสองคนก็ไม่หยุดร้องเพลง

คุณฟร็องซัวเองก็ยังตัดสินไม่ได้ว่าใครจะเป็นหัวหน้ากันแน่

ท่ามกลางการต่อสู้แบบนั้น คนแรกที่เริ่มเคลื่อนไหวคือ

คนหนึ่งที่อยู่ข้างพวกคุณเมียร์คิ้วหนา

ตามมาด้วยอีกคน

และอีกคนก็เคลื่อนตัวต่อไป...

แล้วคุณฟร็องซัวก็

เพิ่งจะเริ่มเคลื่อนไหวในสถานการณ์แบบนี้เอง

เสียงประสานของฝ่ายคุณฟรานซิสก็เริ่มต้นขึ้น

บางทีคุณฟร็องซัวอาจจะ

ตั้งใจรอจนถึงที่สุดก็ได้

เพราะคิดว่าถ้าภรรยาเข้าข้างฝ่ายนั้นทันที มันอาจจะไม่ดีต่อคุณฟรานซิสก็ได้

อาจจะเป็นแบบนั้น

สถานการณ์การต่อสู้ครั้งนี้คงไม่พลิกแล้วล่ะ

แบบนี้ก็ตัดสินแล้ว...

ไม่นะ! เขายังไม่ยอมแพ้การแข่งขันเลย!

แม้จะอยู่ตัวคนเดียว

แม้ว่าเสียงของตัวเองจะถูกกลบหายไปก็ตาม

หยุดเพลงของตัวเองแล้ว

เข้าข้างคุณฟรานซิสแล้ว!

ทุกคนกำลังร้องเพลงของคุณฟรานซิสพร้อมกัน!

นั่นหมายความว่า...

คุณฟรานซิสเป็นหัวหน้าแล้ว!

สุดยอด สุดยอดไปเลย!

แบบนี้ครั้งแรกเลยแฮะ!

ทำได้แล้วนะคุณฟรานซิส!

คุณเมียร์นี่ฉลาดจริงๆ เลยนะเนี่ย

คุณเมียร์คิ้วหนานั่นไม่อยู่เหรอ...?

ก็ถือว่ายอดเยี่ยมเลยนี่นา

สู้จนถึงที่สุดไม่ยอมแพ้

ตรงที่ยอมรับคู่ต่อสู้แล้วเข้าร่วมร้องเพลงด้วยน่ะ

มันรู้สึกสดชื่นจริงๆ... ถึงจะคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำได้นะ

แล้วก็ไม่แสดงท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อยต่อเพื่อนร่วมฝูงที่ไม่ได้เลือกตัวเอง

แต่ดูเหมือนจะบอกว่าตัวเองยังไม่สมบูรณ์อยู่เลย

ท่าทีของคุณเมียร์คนนี้ที่ดูเหมือนจะพูดแบบนั้น มันน่าชื่นชมมากเลยล่ะ

ว่าไปแล้วก็ยังไม่ได้ตั้งชื่อให้พวกนายเลยนี่นา

ลองชื่อ อาร์จิม หรือ เทิร์นมุส ล่ะเป็นไง?

อืม... ดูเหมือนจะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่เลยนะ

ถ้างั้นล่ะ... "เอเซลบาร์ด" ล่ะเป็นไง?

คิดว่าเสียงมันเพราะดีนะ...

อย่างนั้นเหรอ! ชอบมันเหรอ!

ก็อย่างที่คิดไว้เลยนะว่านายจะเหมาะกับชื่อที่ดูเท่ๆ น่ะ

ดีมาก! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนายคือเอเซลบาร์ดนะ

ก็เพราะว่า...

พ่อชอบฉัน...

อืม

ด้วยชื่อใหม่และตำแหน่งหัวหน้าคนใหม่ จะใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนแห่งนี้...

ก็จริงอย่างนั้น...