ตอนที่ 31

เดียสล้มลงกะทันหัน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!?

เดียส!?

รู้สึกได้แล้วสินะ!

ฉันจะรู้ได้ยังไง!?

อัลนาร์...เหรอ?

ท่านเจ้าเมืองชายแดน ที่เริ่มต้นจากชาวบ้านธรรมดา

ฉัน...นี่มัน...

ตามคำอธิบายของอัลนาร์

ฉันล้มลงกะทันหัน ตอนที่กำลังกลับจากทะเลสาบเมื่อวานนี้

บอกว่าได้มีไข้สูงและกระสับกระส่ายตลอดทั้งคืนเลยล่ะ

สาเหตุคือ

บาดแผลที่ได้รับระหว่างการต่อสู้กับวินด์ดราก้อน

น่าจะเป็นพิษของมอนสเตอร์ตัวไหนสักตัว

ที่เกาะอยู่บนปีก หรือไม่ก็เป็นพิษของพืช

ตามที่บอกว่าคนทั่วไปคงจะล้มลงไปเร็วกว่านี้

แต่เพราะร่างกายฉันแข็งแรง เลยใช้เวลานานกว่า

ความร้อนนี่ถ้าแย่ลงก็คงเป็นอาการหนักที่ถึงชีวิตแล้วล่ะ

มันคงไม่หายง่ายๆ หรอก

ทุกคน... คงต้องรบกวนไปอีกสักพักนะ...

ฝากด้วยล่ะ...

เป็นความรับผิดชอบของฉันเอง...

ที่ไม่ได้สังเกตอาการของเดียส แล้วปล่อยให้ออกไปข้างนอกได้...

ไม่จริงหรอกนะ

ถ้าล้มตอนทำงาน อาจจะถูกพบช้าและอาการก็คงแย่ลงไปอีกนะ

แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ คุณพ่อก็คงทำงานได้ตามปกติล่ะ

วันนี้ให้พวกเราดูแลเถอะ พักผ่อนซะนะ

เพราะว่าล้มตอนที่เราพักอยู่ด้วยกัน พวกเราเลยสังเกตเห็นได้ทันทีนี่นา

คุณก็ไม่ได้นอนเฝ้าตลอดเลยนี่นา ถึงกับจะล้มตามไปด้วยแล้วนะ

ขอโทษนะ...

เดียส...

เดียส...

ยาไง

กินยานะ

เซไน... ไอฮัน...

ยังรู้สึกว่าคงจะดื่มน้ำได้แค่หยดเดียวเองนะ...

ไม่สิ... จะให้พวกเธอเป็นห่วงไม่ได้

ขอบคุณนะ ฉันจะรับไว้เอง...

...?

อร่อยจัง...

น้ำยาประจำวันของฉันน่ะ กลิ่นแรงมากเลย แล้วก็รสชาติขมฝาดสุดๆ

อันนี้อร่อยมากเลยนะ ส่วนผสมอะไรเหรอ? ดูไม่เหมือนสมุนไพรของอัลนาร์เลยนะ...

มันหวานแปลกๆ แต่ก็ให้ความสดชื่นด้วย... แม้แต่ตอนนี้ฉันก็ ดื่มง่ายมากเลย

เอ่อ... ทำมาจากใบไม้ที่เดียสถืออยู่น่ะ

จากใบหนึ่งของซามัยนะ แล้วก็ปลูกไว้ที่ฮาตะด้วยล่ะ

เอ๊ะ?

ไม่มีถุงใบที่มีใบไม้นั่นเลย

ทำไมพวกเซไนถึงคิดว่านั่นเป็นยาล่ะ? รสชาติแบบนี้เลยเหรอ แล้วยานั่นมันคืออะไรกันเนี่ย...

7

อื้อ...

ไม่ไหวแล้ว สติยัง...

ไม่สิ... ต้องทำให้พวกเธอสบายใจก่อน...

ขอบคุณนะ ยาตัวนี้ดูเหมือนจะออกฤทธิ์ดีจัง

เพราะยาแล้วก็เริ่มง่วงแล้วล่ะ ขอหลับสักหน่อยนะ...

อืม!

ราตรีสวัสดิ์นะ เดียส...

โฮ้ย! เดียส!

โฮ้ย! ได้ยินไหม!

เดียส!

อืม... หืม?

เป็นอะไรไปเหรอ อัลนาร์...

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เดียส!

เอ๊ะ?

ไข้สูงเมื่อกี้มันหายไปหมดเลยนี่นา!!

!

ทั้งไข้กับอาการคลื่นไส้ก็หายไปแล้ว...

แถมยังรู้สึกว่าร่างกายดีกว่าปกตินะ...

นี่มัน...อะไรกันเนี่ย...?

หืมมม...

...ตัวบาดแผลเองก็ยังไม่ปิดสนิทนะ แต่

ดูจากสภาพแบบนี้แล้ว คงจะเกิดสะเก็ดและหายได้เองตามธรรมชาติล่ะมั้ง

โล่งอกจัง...

อย่าทำให้เป็นห่วงสิ จริงๆ นะ...

...ขอถามหน่อยนะ เดียสไม่ได้หายเร็วเพราะว่าเป็นเดียสใช่ไหม?

แน่นอนอยู่แล้ว

แม้แต่ในสนามรบก็เคยมีแผลที่อักเสบและมีไข้สูงอยู่หลายครั้งนะ

แต่ที่หายเร็วขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกเลยล่ะ

อืมมม

มีอะไรที่นึกออกไหม? เช่น ช่วงนี้...

ได้กินอะไรที่มันเป็นพวกสมุนไพรอะไรแบบนั้นเข้าไปรึเปล่า

กินเข้าไปเหรอ อัลนาร์...

อ๊ะ ว่าแต่

ฉันได้รับน้ำยาจากพวกเซไนกับไอฮันมานะ

พวกเซไนกับไอฮันเหรอ? พวกเขาให้กินอะไรกัน...

ขออนุญาตครับ!

มีข่าวล่วงหน้ามาจากเขตปกครองข้างเคียงครับ

ดูเหมือนว่าท่านเคานต์คาสเท็กซ์จะมาแล้ว ถ้าอาการยังไม่ดีนักล่ะก็...

เดี๋ยวนะ!?

ท่านเดียส!? ลุกขึ้นมาได้แล้วเหรอครับ!?

สมกับเป็นท่านเดียสเลย! ต้องรีบไปแจ้งให้ชาวบ้านที่กำลังเป็นห่วงรู้แล้วสิ

แล้วก็

เพราะว่ายังไม่รู้สาเหตุที่อาการดีขึ้นน่ะ

อัลนาร์ยังเป็นห่วงฉันอยู่เลยนะ

เพราะว่าฉันได้รับความช่วยเหลือจากเอลดันมาหลายเรื่องแล้ว ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ๆ ก็คงจะปล่อยผ่านไปไม่ได้น่ะ

เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันจะไปต้อนรับการมาเยือนของเอลดันก่อนแล้วกัน

ถ้าไม่สบายขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ต้องบอกฉันทันทีนะ

อืม ขอบคุณนะ

เดียสจัง~!

เดิมทีตั้งใจว่าจะแวะไปเร็วกว่านี้

แต่ว่ามีเรื่องต่างๆ เลยทำให้มาถึงเวลานี้เสียแล้วล่ะ~~!

ขอโทษด้วยนะ~~!

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เอลดัน

เป็นเพราะว่าพวกเกรนท์น่ะ ไม่มีเวลา เลยติดต่อล่วงหน้าไม่ได้น่ะ

ที่มาแบบกะทันหันแบบนี้ ต้องขอโทษด้วยนะ!

ถ้าเป็นพวกเอลดันน่ะ มาเมื่อไหร่ก็ได้เลยนะ

ดีใจจังเลยที่ได้ยินแบบนั้น!

...จริงๆ แล้วคุณแม่น่ะ

ทำเรื่องวุ่นวายมากเลย เพราะว่าท่านบอกว่า "อยากเจอคุณเดียสด้วยนะ" "อยากไปกับเขาด้วย!"

ทั้งๆ ที่เป็นภารกิจสำคัญนี่สิ มันลำบากจริงๆ เลยนะ...

ฮ่าๆๆ

เอลดันบ่นนี่เป็นเรื่องแปลกนะ

เรื่องของคุณแม่ของเอลดันน่ะ เคยได้ยินมานิดหน่อยนะ

คุณแม่สมัยที่เป็นทาส

ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีด้านที่เป็นอิสระด้วยนะ

แล้ววันนี้มาทำอะไรล่ะ? บอกว่ามาทำราชการนี่นา...

ใช่แล้วล่ะ!

อ๊ะ ก่อนอื่นเลย มีเรื่องที่อยากจะขอให้ท่านเดียสหน่อยน่ะ

อย่างแรกเลย อยากจะขออนุญาตพักอยู่ที่นี่สักสองสามวันน่ะ

เพราะว่าเรื่องราชการที่ว่านี่...มันไม่ใช่เรื่องที่จะเสร็จง่ายๆ น่ะ

และที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น ก็อยากจะขออนุญาตตั้ง "เต็นท์สำหรับค้างแรม" ของพวกเราไว้ที่นี่ด้วยน่ะ

สำหรับเสบียงหรือของที่จำเป็นอื่นๆ ก็มีแผนว่าเกวียนจะนำมาให้ในภายหลังนะ

จะไม่เป็นการรบกวนเลยล่ะ

อะไรกัน เรื่องแค่นั้นเองเหรอ

แน่นอนอยู่แล้ว จะพักกี่วันก็ได้เลย

ส่วนเรื่องเต็นท์ก็ทำตามใจชอบได้เลยนะ

ขอบคุณมากเลยล่ะ!

แล้วก็อีกอย่าง...

อยากให้คุณเดียสรับคำขอที่สำคัญที่สุดสักอย่าง!

อยากจะขอไป

“เยี่ยมชม”

หมู่บ้านของคุณเดียสจังน่ะค่ะ!

แล้วก็

“ฉันรอที่จะได้เห็นหมู่บ้านนี้ด้วยตาตัวเองมาตลอดเลย ถ้าปล่อยให้มันมืดลงแบบนี้ คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ๆ”

“ขอให้พาไปชมหน่อยก็พอแล้วนะ”

เพื่อเอลดันที่พูดแบบนั้น

เพื่อโยรัลดัน

ฉันเลยต้องช่วยแนะนำหมู่บ้านอิรุคุให้เขาหน่อย

ตอนนี้ทุกคนคงยุ่งกับการเตรียมอาหารเย็นอยู่ล่ะ งั้นไปที่ทุ่งนาดีกว่าไหม

โตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย

ท่านดิโคเดียส! ทุ่งนาตรงนี้เป็นยังไงบ้างคะ?

ก็เป็นเรื่องที่น่าสนใจนี่นา

ทำไมถึงมีหน่อสีกลมๆ งอกออกมานะ

ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ แล้วถึงจะคิดเท่าไหร่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้เลยล่ะ

ก็คงจะคิดว่า "เป็นแบบนั้นแหละ" แล้วก็ยอมแพ้ไปแล้วล่ะ

สำหรับพวกเราก็อยู่ในสถานการณ์ที่ยอมรับทุกอย่างตามที่มันเป็นน่ะ

อึ...

อื้อๆ

ทุกคนดูแข็งแรงดีก็ดีที่สุดแล้วล่ะค่ะ

สีหน้าก็ดี ขนก็สวย

ดูเหมือนจะกินเยอะและอ้วนท้วนสมบูรณ์ มีความสุขเต็มที่เลยล่ะค่ะ

อ๊ะ ขนพวกนั้นนี่มัน...ม้าหลวงหรือเปล่านะ...!

มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงล่ะ?

แต่ว่ามาแจ้งเรื่องแบบนี้ตอนนี้ก็...

ว่าแต่ เมื่อกี้ก็...

เป็นอะไรไป เอลดัน?

ไม่มีอะไรหรอกล่ะ!

จะทำเป็นไม่เห็นไปซะเองล่ะ!

อืม?

ทุ่งนาก็คืออะไรเหรอคะ?

อ่า

เป็นทุ่งนาที่เซไนกับไอฮันดูแลอยู่ค่ะ

ตอนแรกมีแค่ทุ่งนาเล็กๆ ไร่นึงเองค่ะ

แต่ไม่รู้ตัวเลยว่ามันเพิ่มขึ้นมาหลายแปลงแล้ว บอกตามตรงว่าไม่ค่อยแน่ใจว่าปลูกอะไรบ้างเลยค่ะ

แต่ทุ่งนาทุกแปลงก็ดูไปได้สวยดี เลยปล่อยให้สองคนเขาทำตามใจตัวเองไปค่ะ

อ๊ะ ท่านเอลดัน!

ท่านเอลดันจัง~!

ไม่ได้เจอกันนานเลยค่ะ ท่านเอลดัน!

ไม่ได้เจอกันนานเลยค่ะ~

พวกเรามีความสุขทุกวันเลยล่ะค่ะ!

ดีใจจังที่ได้มาที่หมู่บ้านอิรุคุนะคะ!

ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณเอลดัน!

ทุกคนดูแข็งแรงดีก็ดีที่สุดแล้วล่ะค่ะ

คุณเอลดันคะ การสร้างเต็นท์เสร็จแล้วค่ะ

หืม?

เดียส!

...ไม่มีไข้ แล้วการเต้นของหัวใจก็ไม่ได้ผิดปกติ

แค่ดูเหมือนว่ากำลังหมดแรงเท่านั้นเองล่ะนะ

ขอบคุณนะ คุณอัลนา ที่ทำให้เป็นห่วง...

อ๊ะ

หิ

อ๊าาา!!

โอ้! อร่อยจังเลย...

เหมือนกับว่าได้นำเฉพาะส่วนที่ดีที่สุดของชาดำมาเข้มข้นไว้เลยล่ะค่ะ

นี่เป็นรสชาติที่ฉันได้ลิ้มลองเป็นครั้งแรกเลยค่ะ

ทำให้มีกำลังใจขึ้นเลยค่ะ

ขอบคุณนะคะ

อ๊ะ! รอเดี๋ยวนะ ทั้งสองคน!

เอลดัน! อ๊ะ พวกเด็กๆ นั่นคงให้พวกเขากินอะไรแปลกๆ เข้าไป คงต้องขอโทษด้วยนะคะ

นั่นน่าจะเป็นชาใบที่ทำจากใบที่ชื่อว่า "ซันจีบานี่" ที่ได้รับมาจากคนคนหนึ่งค่ะ

ฉันเองก็เคยดื่มไปครั้งหนึ่งแล้ว มันก็ไม่น่าจะเป็นของมีพิษหรอกค่ะ...

จมูกของฉันมันพิเศษต่างหากล่ะค่ะ!

แค่ดมกลิ่นก็สามารถแยกได้แล้วว่ามันมีพิษหรือไม่ค่ะ!

เพราะรู้แล้วว่ามันปลอดภัยถึงได้ดื่มเข้าไป ก็เลยอยากให้คุณไม่ต้องกังวลนะคะ

ท่านเอลดันเป็นคนที่ดมกลิ่นพิษมาแล้วหลายครั้งเลยนะคะ

มันคงไม่ผิดแน่ๆ เลยใช่ไหมคะ

อีกอย่าง ฉันก็ทราบดีว่าคุณเซไนกับคุณไอฮันเป็นห่วงอาการของฉันมากกว่าเดิมแล้วนะคะ

ดังนั้น ฉันเลยรับสิ่งนี้ไว้ในฐานะความห่วงใยจากพวกคุณทั้งสองคนค่ะ

อีกอย่าง ซันจีบานี่ก็เป็นสมุนไพรในตำนานที่สืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยเทพเจ้าเลยนะคะ

ถ้าเป็นของจริงล่ะก็ คงจะเกิดเรื่องใหญ่โตวุ่นวายแน่ๆ เลยค่ะ!

แต่ก็นะ มันก็ไม่น่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นได้หรอกค่ะ

น่าจะเป็นสมุนไพรธรรมดาที่แค่ยืมชื่อมาเท่านั้นเองล่ะค่ะ

ตามคำอธิบายของคุณเอลดันแล้ว

ซันจีบานี่ก็คือ

สมุนไพรวิเศษที่แค่ได้ดื่มเข้าไปคำเดียว ก็สามารถรักษาโรคภัยไข้เจ็บได้ทุกชนิดในทันทีเลยค่ะ

ว่ากันว่ามันเติบโตอยู่บนยอดเขา

ที่เป็นที่สถิตของเหล่าทวยเทพ

และยังมีการเล่าขานกันว่า

เหล่าทวยเทพจะมอบให้แก่ผู้ที่สมควรได้รับ

และยังมีตำนานที่เล่าว่า กษัตริย์ผู้ก่อตั้งเมืองในสมัยก่อน เมื่อครั้งที่ทรงเป็นโรคระบาด ก็ได้ขอร้องเหล่าทวยเทพจนได้รับมา และสามารถรักษาโรคนั้นให้หายได้ด้วยค่ะ

แต่ก่อนหน้านี้ก็ยังไม่เคยมีการค้นพบอะไรที่ดูเหมือนจะเป็นเลยนะคะ

ถูกเล่าขานกันมาว่าเป็นแค่ตำนานหรือเรื่องเทพนิยายเท่านั้นเอง... ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นค่ะ

ฉันเองก็เคยภาวนาว่าจะมีซันจีบานี่ตัวจริงให้ได้บ้างนะคะ...

ซันจีบานี่ก็เป็นเสมือนสัญลักษณ์ของความรู้สึกที่อยากจะยึดมั่นไว้เพราะมันเป็นสิ่งที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ค่ะ

คนที่มอบให้คุณเดียสก็

อาจจะตั้งชื่อมันว่าซันจีบานี่ด้วยเหตุผลแบบนั้นก็ได้นะคะ

หลังจากนั้น เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ก็ถามเซไนกับไอฮันว่า

“ทำไมถึงแอบนำสมุนไพรออกมาแล้วให้ฉันกับเอลดันดื่มล่ะคะ”

ก็ถามไปแบบนั้นค่ะ

ไม่ได้ทำตามใจตัวเองสักหน่อยนะคะ!

เป็นอย่างนั้นค่ะ

ที่เป็นห่วงฉันที่กำลังทุกข์ทรมาน

และคิดที่จะช่วยฉันในแบบของตัวเองค่ะ

ให้ฉันที่กำลังหลับอยู่

เอาใบนี้ไปได้ไหมคะ?

เอาไปใช้ได้ไหมคะ?

อืมมม...

แล้วก็ดูเหมือนว่าจะนำมันออกไปโดยได้รับอนุญาตจากฉันแล้วค่ะ

แถมยังปรึกษาคุณเอมะกับคุณยายมายาด้วยนะคะ

แล้วก็ได้รับความร่วมมือมาเพื่อทำเป็นชาใบนี้ค่ะ

หนึ่งใบให้ฉันดื่ม

และอีกสองใบให้เอลดันกับพวกดื่มค่ะ

...งั้นก็แปลว่าพวกคุณสองคนไม่ได้ทำอะไรผิดสินะคะ

ยังได้ขออนุญาตฉันด้วยนี่นา...

ไม่ว่าจะยังไง สมุนไพรก็เป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับชีวิตคนนะคะ

ดังนั้นเวลาที่จะให้ใครดื่มสมุนไพร

ต่อจากนี้ไปก็ต้องทำภายใต้การดูแลของคุณอัลนาร์

อืมมม

และได้มีการให้คำมั่นสัญญาไว้แล้วค่ะ

เตรียมตัวนอนเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ?

คุณเซไนกับคุณไอฮันน่ะค่ะ เสียพ่อแม่ไปเพราะอาการป่วย

ตอนนี้ถึงแม้ว่าจะแสดงให้เห็นถึงสภาพที่แข็งแรงแล้วก็ตาม

แต่ในใจลึกๆ ก็น่าจะยังมีความผูกพันต่อพ่อแม่

กับความทรงจำที่แสนจะเจ็บปวดหลงเหลืออยู่สินะคะ

กับพวกเขาสองคนนั้น

ภาพของฉันที่ล้มลงไป

ทุกคน

คงจะมองเห็นมันอย่างไรกันนะ...

วันนี้ทำให้เป็นห่วงไปแล้ว แต่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ

ขอบคุณนะคะ

อัลนา เซไน ไอฮัน

น่าสมเพชจัง...

ที่ตั้งใจจะปกป้องทุกคนเองแต่ว่า

ฉันได้รับการปกป้องจากทุกคนเลย

แต่ตอนนี้

รู้สึกดีใจที่สัมผัสได้ถึงสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับทุกคนแบบนี้ค่ะ

พวกเราคือครอบครัวนะ

เมื่อได้อยู่ท่ามกลางครอบครัวที่รัก...

สายใยของครอบครัวน่ะ

มันจะไม่มีอะไรมาตัดขาดได้เลย

คุณเอมะ วันนี้มานอนทางนี้ไหมคะ?

อ๊ะ

งั้นพวกเราจะไปอยู่ข้างๆ คุณอัลนาร์นะคะ!

ซัว!

อืม? อืมมม...