ตอนที่ 36

ตอนที่ 36

◆พวกเดียสที่กำลังเร่งเตรียมตัวรับฤดูหนาว...

ท่านเจ้าเมืองชายแดนที่เริ่มต้นจากชาวบ้าน

ต้นฉบับ: คาเซย์โรว คินตะ มังงะ: ยูจิโบุ

ไฮ่!

จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเจ้าตัวน้อยที่จะเกิดในอนาคตครับ!

ทุกคนนนนน กลับมาแล้วค่าาาาา

ตั้งแต่รู้สึกได้ถึงฤดูใบไม้ร่วง ก็ 10 วันแล้วนะ

วันนี้ก็ล่าได้เยอะอีกแล้วล่ะค่าาาา!

หมู่บ้านอิรุคุนี่

ถูกห่อหุ้มไปด้วยทิวทัศน์เตรียมรับฤดูหนาวจนหมดเลย

การฟันฟืนของเดียสเสร็จแล้วเหรอ

...อ๊ะ พวกเคลาส์กลับมาแล้วนี่นา

อัลนาร์

...เซไนกับไอฮันเป็นไงบ้างนะ?

ก็ด้วยความช่วยเหลือของเอมะ ทำให้พวกเขาคล้อยตามได้แล้วล่ะ

ทำไมล่ะ!?

เพราะการเตรียมตัวรับฤดูหนาวในป่าที่ทำกันเป็นประจำทุกวันน่ะ

ทำไมต้องไปป่าอีกแล้วล่ะ!?

เซไนกับไอฮันน่ะ ก็ทำให้ฝีมือของพวกเขา พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วเลย

ด้วยเหตุนั้น อาหารจึงถูกรวบรวมมาในปริมาณที่เกินกว่าที่คาดไว้มากเลย

อัลนาร์ที่กังวลว่าจะเก็บมากเกินไป

ก็ประกาศว่า "จะไม่ไปป่าแล้วนะ"

แล้วก็...

การต่อต้านอย่างรุนแรงของทั้งสองคนก็เริ่มต้นขึ้นแล้วล่ะ

ทำไมล่ะ ทำไมล่ะ!

ทั้งที่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อทุกคนเลยนะ!!

นั่นเป็นเพราะว่านะ...

ถ้าเดียสพูดมันจะซับซ้อนไปหมด งั้นช่วยไปฟันฟืนให้หน่อยสิ!

โครม

อืมม...

—เอ่อ ก็ยังมีงานเตรียมการเก็บเกี่ยวที่กองอยู่ใต้ภูเขาอยู่นะ

คงให้พวกเธอสองคนช่วยกันทำตรงนั้นไปก่อนนะ

เดี๋ยวสักวันฉันจะพาพวกเธอไปที่ป่าเอง

แล้วการตัดไม้ที่เซไนพวกเธอบอกว่ามันไม่ดีน่ะ ก็ยังไม่เสร็จเลยนะ

นั่นสิ ฝากด้วยนะ

ถ้าแค่เล่นไปมาเฉยๆ โดยไม่ได้ออกไปหาอะไร ก็คงไม่มีปัญหาหรอก

แต่ก่อนหน้านั้น ต้องทำให้การเตรียมตัวรับฤดูหนาวเสร็จให้เรียบร้อยก่อนนะ

ยังมีเรื่องการหุ้มยู่รท์ด้วยนะ ต่อจากนี้แหละคือช่วงสำคัญแล้วล่ะ

ฟุ่บๆๆ

เข้าใจแล้วค่ะ อัลนาร์

โอ้! เกรนท์นี่นา!

ไม่ได้เจอกันนาน เป็นยังไงบ้าง?

ซ่าซ่าซ่า

ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ

ฟุฟุฟุฟุ

ขอบคุณที่ห่วงใยนะคะ!

ของเยอะ แถมระหว่างทางยังถูกเหยี่ยวไล่ด้วย...

ถึงจะเหนื่อยไปหน่อย แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วค่ะ!

เอาล่ะ... พอรู้สึกเข้าที่เข้าทางแล้ว ก็ขอเข้าเรื่องหลักเลยนะครับ

ถึงจะพูดแบบนี้ แต่ว่าก็แค่ได้รับจดหมายมาเท่านั้นเอง

คนเยอะแยะไปหมดเลย...

ขออนุญาตอธิบายให้ฟังนะครับ

เนื้อหาในจดหมายส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับอาการของเอลดาน

ตั้งแต่ตอนนั้น เอลดานก็กำลังฟื้นตัวไปอย่างราบรื่นเลยครับ

อาจเป็นเพราะช่วงที่กำลังเติบโตด้วยหรือเปล่า ถึงได้สูงขึ้นอย่างรวดเร็วเลยล่ะ

แล้วก็เกี่ยวกับแผนการก่อสร้างบนถนน

ว่าจะเริ่มก่อสร้างอย่างจริงจังหลังจากรอให้หิมะละลายในปีหน้าครับ

นอกจากนั้น ก็มีจดหมายขอบคุณจากคุณนายต่างๆ ด้วย

และจดหมายจากคุณพ่อของท่านคานิส ซึ่งเป็นผู้นำเผ่าสิงโต, ผู้นำเผ่ากวาง, ผู้นำเผ่าสุนัข...

ห่อนี้คืออะไรเหรอ?

นี่คือสิ่งของที่เป็นสัญลักษณ์ของแต่ละเผ่าพันธุ์เลยค่ะ

“ขนแผงคอ”

ชิ้นส่วนของเขา

ขนหาง

จะเรียกว่าอะไรดีนะคะ... เป็นของที่แสดงความขอบคุณเกี่ยวกับ“เรื่องของคุณเอลดัน”ค่ะ

ตัวสิ่งของเองก็ไม่ได้มีคุณค่าพิเศษอะไรเป็นพิเศษ

การที่มีมันอยู่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะมีอะไรมากมายอะไรหรอกค่ะ

ถ้าคุณคิดว่ามันเป็นเครื่องยืนยันเกียรติยศก็คงจะดีแล้วค่ะ

ฉันจะเก็บมันไว้ในกล่องอัญมณีของฉันเองค่ะ

จดหมายส่วนใหญ่คุณอ่านได้เมื่อมีเวลาว่างก็ได้ค่ะ...

แต่จดหมายฉบับนี้ที่มีตราประทับน่ะ เขาบอกว่าอยากให้รีบตอบกลับมาค่ะ

ก็เลยอยากจะให้คุณลองอ่านมันตรงนี้เลยค่ะ

...นี่คือ

ตรงนั้นมีเรื่องราวเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์ของเอย์มะที่เคยโจมตีฉันเมื่อก่อน

เกี่ยวกับอนาคตของเผ่าหนูหูใหญ่ด้วย

เผ่าหนูหูใหญ่ที่ถูกจับตัวไปในครั้งนั้น

ก็ดูเหมือนว่าจะได้รับการฝึกฝนอย่างหนักจากเผ่าสิงโต...

ตอนนี้ก็ถึงขั้นที่สามารถสื่อสารกันได้แล้วล่ะ

เผ่ามนุษย์น่าจะหมายถึงเผ่าชิฮิโตะ

และเพื่อเป็นการไถ่บาป พวกเขาก็ถูกให้ทำงานบางอย่าง...

คือ "การสืบสวนและรับมือกับผู้ต้องสงสัยที่ซ่อนตัวอยู่ในเขตปกครองข้างเคียง"

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะคิดว่าถ้าให้พวกเขาทำแบบนั้นก็คงจะดี

ดังนั้นจึงอยากจะขอความเห็นชอบหรืออนุญาตจากฉันซึ่งเป็นผู้เสียหายในเหตุการณ์นี้...

ดูเหมือนว่านี่คือจุดประสงค์ของจดหมายฉบับนี้

พวกเขาน่ะตัวเล็กและคล่องแคล่ว เลยน่าจะเหมาะสมนะ

แต่ว่านั่นก็หมายความว่าพวกเขาจะเป็นอิสระ

และก็มีความเสี่ยงที่จะแค้นเคืองแล้วงับฟันใส่คุณเดียสอีก...

แต่ดูเหมือนว่าคุณเอลดานจะคิดว่าจะให้โอกาสพวกเขาได้กลับตัวใหม่...

แน่นอนว่าเราจะระมัดระวังอย่างถึงที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดสถานการณ์เช่นนั้นขึ้น

ดังนั้นก็หวังว่าคุณเดียสจะเมตตาให้พวกเขาด้วยนะครับ...

ในเมื่อได้พูดออกไปแล้วว่า "จะฝากให้คามาล็อตดูแล"

ก็คงจะไม่ว่าอะไรอะไรหรอก

แล้วถ้าเอย์ม่าได้ยินว่าพวกเขาสำนึกผิดและทำงานอย่างขยันขันแข็ง

เขาคงจะดีใจน่าดูเลยล่ะ

เอย์มะก็ช่วยดูแลฉันหลายอย่างเลยนะ แล้วก็รู้สึกขอบคุณด้วย...

เพื่อเธอและเพื่อพวกเขาด้วย

ขอให้มันออกมาเป็นผลที่ดีนะ

อ๊ะ! ต้องมีการตอบกลับนี่นา เดี๋ยวเขียนให้เลย

ดีจังเลย!

?

ดีจังเลย!

คุณเดียส...

ขอบคุณมากเลยค่ะ!

นิดหน่อยก็เขินจัง

แล้วก็

เกรนท์ที่ได้พักที่หมู่บ้านอิลค์หนึ่งคืน ในเช้าวันรุ่งขึ้น

ก็กลับมาพร้อมกับคำตอบที่ฉันเขียนไว้

เอาล่ะ...ต้องไปทำเรื่องเตรียมตัวสำหรับฤดูหนาวต่อแล้วล่ะ

แล้ว...ฉันควรทำอะไรต่อไปดีนะ?

หืม?

พอมีเสบียงอาหารพอสมควรแล้ว ต่อไปก็เรื่อง "การรับมือกับความหนาวเย็น" ล่ะนะ

การทำที่พักสำหรับฤดูหนาวของยูลท์...

แล้วก็ต้องทำ "ชุดนอนฤดูหนาว" สำหรับมายะกับพวกเด็กทารกด้วย

มายะคุณย่า

อืม...? ชุดนอนฤดูหนาวนี่หมายถึง...

แค่สำหรับมายะคุณย่ากับพวกทารกอย่างเดียวน่ะเหรอคะ?

ก็ต้องเป็นแบบนั้นสิคะ พวกเราวัยรุ่นอย่างพวกเรานี่จะไปมีชุดนอนฤดูหนาวอะไร...

อย่างนั้นเหรอคะ ทางทิศตะวันออกมันไม่หนาวขนาดนั้นสินะ

ช่วงฤดูหนาวแถวนี้มันหนาวจัดมากๆ เลยนะ

ร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น

มันจะมีอุณหภูมิเพื่อไม่ให้แพ้ความหนาวเย็น ด้วยการเผาไหม้เลือดภายในร่างกายน่ะ

โดยเฉพาะตอนที่กำลังหลับ อุณหภูมิก็จะเพิ่มสูงขึ้น... แต่ว่า

โดยเฉพาะตอนที่กำลังหลับ ความร้อนมันจะยิ่งแรงขึ้น... แต่ว่านะ

พวกทารกกับคนแก่เนี่ย คงเพราะว่าร่างกายมันไม่ค่อยแข็งแรง

เลยไม่สามารถมีอุณหภูมิที่พอจะต้อนรับเช้าได้น่ะ

ถ้าเป็นแบบนั้นก็มีโอกาสที่จะเสียชีวิตได้เหมือนกันนะ

ด้วยเหตุนั้นแหละถึงต้องมีชุดนอนสำหรับฤดูหนาว

โอ้...

เข้าใจแล้วล่ะ

นั่นหมายความว่าขนของซานุกะก็เป็นชุดนอนสำหรับฤดูหนาวด้วยใช่ไหม?

ไม่นะ?

ถ้าใส่ของแบบนี้ เข้าไปล่ะก็ ตัวมันจะเย็นไปหมด จนนอนไม่หลับเลยนะ

?

ขนกวางของซานุกะน่ะ ถึงจะดีสำหรับการสวมใส่ตอนกลางวันเพื่อป้องกันฝนและหิมะได้นะ

เพราะว่ามันไม่ดูดเหงื่อเลยสักนิด

มันเลยไม่เหมาะที่จะใส่ตอนนอนล่ะ

เหงื่อมันก็จะสะสมอยู่ข้างในขน แล้วเหงื่อนั้นก็จะเย็นลง...

ถ้าแย่มากๆ มันก็อาจจะแข็งตัวจนเป็นอาการน้ำแข็งกัดได้นะ

ถ้าจะนอนบนที่นอน ชุดนอนฤดูหนาวผ้าเมียร์นี่แหละดีที่สุดเลย

เหงื่อ

ความร้อน

มันจะดูดเหงื่อออกไปอย่างรวดเร็วแล้วก็แห้งทันที ทำให้ความหนาวเย็นไม่สามารถเข้ามาใกล้ได้เลย

...เข้าใจแล้วล่ะสิ?

ขนกวางก็น่าจะให้ความอบอุ่นมากพอแล้วนะ...

พอถึงฤดูหนาวก็จะรู้เองล่ะ

อ่า...แล้วฉันควรทำอะไรดีนะ?

ก็ทำชุดนอนนั่นน่ะเหรอ?

ว่าแต่...มันเป็นเรื่องนั้นสินะ

สำหรับคุณเดียส ก่อนอื่นในฐานะการเตรียมการก่อนสร้างที่พักฤดูหนาว

อยากให้เขาตรวจเช็คและซ่อมแซมยูลท์แต่ละหลังก่อน

เช็คว่าเสาไม่หัก หรือว่าผ้าหุ้มด้านนอกไม่มีรอยขีดข่วนอะไรน่ะ

พอเสร็จแล้วก็สร้างที่พักฤดูหนาว

เสริมความแข็งแรงให้เสาและหุ้มผ้าสองชั้นให้แน่นหนา เพื่อไม่ให้แพ้ลมและหิมะ

อืม งานแถวนี้พวกเราช่วยกันทำก็แล้วกันนะ

รับทราบค่ะ อัลนาร์

แล้วฉันก็ไปตรวจเช็คยูลท์ทีละหลังกับเผ่ามนุษย์หมาป่าบางคนด้วย

※สามเท่าความเร็ว

ตั้งแต่ฉันมาถึงที่นี่ ก็ไม่เคยมีฝนตกหนักหรือลมแรงเลยสักครั้ง

ไม่มีความเสียหายอะไรเลยสักอย่าง

วันรุ่งขึ้น

โอย

ด้วยความช่วยเหลือของทุกคน

เราก็สามารถทำให้การทำที่พักสำหรับฤดูหนาวของยูลท์ทั้งหมดเสร็จสิ้นได้

ถ้ามองเผินๆ ก็ไม่ต่างจากยูลท์ปกติมากนัก

แต่พอเข้าไปข้างในแล้ว จะรู้สึกได้ว่าสัมผัสของอากาศมันเปลี่ยนไปเยอะเลยล่ะ

ความหนาวเย็นของฤดูหนาวก็น่าจะป้องกันได้เพียงพอแล้วล่ะ

แต่ว่าก็ระวังๆ แล้วไปตรวจดูอีกครั้งดีกว่า

อืม...ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาตรงไหนเลยนะ

คุณพ่อคะ—

ขอคุยหน่อยได้ไหมคะ?

เป็นอะไรเหรอ เอลลี่?

คือว่า ฉันได้ฟังเรื่องพ่อค้าเร่จากคุณอัลนาร์มา แล้วก็...

ฉันกับเอย์มะช่วยกันประมาณการไว้แล้วว่า จะต้องขายผ้าเมียร์เท่าไหร่ถึงจะซื้อเสบียงได้บ้างค่ะ

ดูเอกสารนี้สิคะ?

เพราะความช่วยเหลือของพวกคุณเมียร์นี่แหละคะ ที่ทำให้สต็อกมันเพิ่มขึ้นอย่างราบรื่น ผ้าเมียร์น่ะ

แต่ถ้าเราเก็บส่วนที่จะใช้ในหมู่บ้านอิลค์ไว้น่ะ ยอดขายก็น่าจะออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ

ในทางกลับกัน ฝั่งที่ซื้อก็น่าจะมีความต้องการหลากหลาย

พูดตามตรงเลยนะ มันอาจจะขาดทุนได้เลยล่ะ

โชคดีที่พ่อมีเหรียญทองที่หามาได้เยอะแยะ ยังพอไหวอยู่หรอกค่ะ...

เลยอยากจะมาเช็คความคิดของพ่อไว้ก่อนตอนนี้ค่ะ

ถ้าเราใช้ขนสัตว์ที่ไม่ใช่ผ้าเมียร์มาทำเสื้อผ้าของทุกคนแบบลวกๆ ไปก่อน

ก็สามารถเลี่ยงการขาดทุนได้นะ

ถ้าเหรียญทองหมด ก็หามาใหม่ได้นี่นา

งั้นก็ใช้มันไปได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ

อีกอย่าง ต่อให้เก็บเหรียญทองไว้เยอะแยะ

มันก็ไม่ได้กลายเป็นเสื้อผ้าหรืออาหารหรอกนะ

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทุกคนจะได้ผ่านฤดูหนาวไปได้อย่างสบายใจต่างหาก

ตอนนี้ก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นก่อนเถอะ

เข้าใจแล้วค่ะ...

...ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าคุณพ่อคงจะพูดแบบนั้นแหละ

อย่างน้อยก็ช่วยตรวจเอกสารให้หน่อยได้ไหมคะ?

อืม ตรวจสอบแล้วล่ะ

...ก็แล้วแต่คุณเถอะ

หรือว่าฉันมีเรื่องสำคัญอีกอย่างน่ะ

มันเป็นเรื่องชุดฤดูหนาวที่คุณอัลนาร์กำลังจะทำน่ะ

เราจะใช้เงินซื้อของสำหรับชุดนั้นสักหน่อยได้ไหมคะ?

หืม?

ก็มันเป็นของที่จำเป็นสำหรับฤดูหนาวนี่นา อยากจะใช้เท่าไหร่ก็ได้เลยล่ะ

อ่า ขอโทษนะ คำพูดมันน้อยไปหน่อย

ชุดฤดูหนาวเหรอคะ

ฉันอยากจะใช้เงินสักหน่อยเพื่อทำให้มันดูเก๋ไก๋ขึ้นน่ะค่ะ

ถ้ามีฟังก์ชันที่พอใช้ได้ ก็บอกว่าไม่จำเป็นก็จริงนะ

แต่มันก็เสียดายแย่ ถ้าไม่ให้ทุกคนได้ใส่เสื้อผ้าที่น่ารักๆ ล่ะ?

การมีสไตล์มันช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้นด้วยนะ

และที่สำคัญกว่านั้น มันยังส่งผลดีต่อสินค้าในอนาคตด้วย...เป็นไงคะ?

เรื่องนั้นแน่นอนว่าไม่เป็นไรหรอก

ถึงอย่างนั้น เรื่องแฟชั่นอะไรพวกนั้น มันเป็นเรื่องของเขตปกครองคุณอัลนาร์มากกว่าผมนะ

ลองปรึกษากับอัลนาร์แล้วค่อยดำเนินการดูนะ

เอ่อ...แน่นอนค่ะ! ขอบคุณค่ะคุณพ่อ!

ถ้าเป็นแบบนั้น ก็ต้องรีบไปขอให้ไอซะกับคนอื่นๆ ช่วยจัดหาของต่างๆ มาให้แล้วล่ะ!

อ่า แต่แถวๆ นั้นมันติดเรื่องเงินนิดหน่อย...

แหม! เอาไปให้คุณกอร์เดียเป็นหนี้ไปเลยดีกว่า!

หืม? เป็นหนี้คุณกอร์เดียเหรอ?

ก็เพราะพวกเรานี่แหละ ถึงได้สร้างสาขาใหม่ได้ จะมาบ่นได้ยังไงล่ะ!

อ๊ะ แย่แล้ว เกือบจะลืมตามเรื่องไปแล้ว...

หัวหน้ากิลด์ ท่านเพื่อนเก่าของเดียสสมัยหนุ่มๆ

ดินแดนคาสเท็กซ์ เปลี่ยนเป็นดินแดนมาร์ฮาตี

ในส่วนหนึ่งของเมืองบังการ์ทางทิศตะวันออก

...ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าในระยะเวลาสั้นๆ แบบนี้ จะมีเงินกับเอกสารสิทธิ์มากมายขนาดนี้...

สมแล้วที่เป็นคนติดเงินอย่างคุณเลยนะเนี่ย

...ห๊ะ?

เหรียญเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้มันอะไรกัน?

แค่ระดับนี้เอง ถ้าตั้งใจแล้วใครๆ ก็รวบรวมได้น่ะ

แต่ถ้าเป็นสมองงี่เง่านั่น อาจจะทำไม่ไหวก็ได้นะ

ถึงจะพูดแบบนั้น...แต่ฉันเองก็ทำแบบนั้นไม่ได้เหมือนกันนะ

เดียร์เน่ (ไอ้โง่)

แถวๆ นั้นทั้งหมดนี่แหละทั้งหมดเลย

การยกเลิกภาษีศุลกากรและตลาดเสรีน่ะ ดีมากๆ เลยนะ

แต่ก็ต้องระวังพวกที่จะฉวยโอกาสจากตรงนั้นด้วยนะ

เป็นเพราะความผิดพลาดของพวกเด็กๆ คาสเท็กซ์นี่แหละ

เพราะมีคนเฝ้าดูน้อย เลยมีสินค้าลักลอบและของต้องห้ามด้วย...

ถือว่าได้ทำธุรกิจที่ดีจริงๆ เลยนะ!

แบบนี้เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้นเอง

ต้องสะสมเงินให้มากกว่านี้อีก ถึงจะเริ่ม 'รอบจริง' ได้ล่ะ

จะใช้พลังแห่งเงินครอบงำแถวนี้ให้ได้!

หลังจากสั่งสอนไอ้หนูเดียสกับคาสเท็กซ์ให้รู้ซะ แล้วก็ทำให้พวกมันกลายเป็นหุ่นเชิด!

จะใช้ "คน" กับ "สัตว์" เป็นสินค้า เพื่อจัดตั้งกลุ่มอำนาจขึ้นมาใหม่!

หลังจากนั้นก็ให้พวกแกชนะไปให้หมด ก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

พอเรื่องนั้นเสร็จแล้ว ก็จะขอปลีกตัวไปพักผ่อนอย่างสบายๆ ล่ะนะ

...แผนการที่ว่าตอนที่แกขึ้นครองราชย์ จะมอบประเทศนี้ให้ใครน่ะ มันหายไปไหนแล้วล่ะ?

ถึงตอนนี้แล้วยังพูดแบบนั้นอีกเหรอ

ตอนนี้แล้วบัลลังก์ก็เป็นของรีชาร์ดแน่นอนแล้ว เรื่องนี้ไม่มีทางพลิกได้

แหม ถึงอย่างนั้นภายในสองสามปีก็จะทำให้มันเป็นรูปเป็นร่างให้ได้ล่ะ

ถ้าแกไม่สามารถได้ครองบัลลังก์ได้

ก็ยังมีทางเลือกที่จะกลับไปยังจักรวรรดิ โดยมีหัวของแกกับเงินก้อนนี้เป็นของฝากนะ

เฮ้ๆ หยุดเถอะน่า อย่าพูดจาเพ้อเจ้อแบบนั้นสิ

ถ้าทำได้ พวกมันก็คงทำไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ

นอกจากนั้น ฉันเองก็เตรียมตัวไว้แล้ว ถ้าพวกมันจะฆ่าฉันล่ะก็

เรื่องสนุกๆ แบบนี้มันจะแพร่สะพัดไปทั่วอาณาจักรในพริบตาเลยนะ?

ฟู่วววว

จักรวรรดิก็ขาดแคลนคนอย่างหนักเลยสินะ

ส่งมาได้แต่คนระดับนี้เองเหรอ...

...นี่แกเป็นอะไรกันแน่

มัวแต่ยึดติดกับเงิน แล้วก็ไม่ลังเลที่จะขายชาติกับครอบครัว...

อะไรกันที่ทำให้แกเป็นแบบนั้นล่ะ?

ถึงขนาดนั้นเพื่อเงินเนี่ยนะ?

อ๊ะ?

คนที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ก็คือพวกแกจักรวรรดิกับ

ชาวบ้านโง่ๆ ของประเทศนี้ไงล่ะ

ว่าแต่ว่านะ

พ่อก็เก่งจริงอยู่แหละ

แต่คนที่ขายประเทศนี้ไม่ใช่พ่อนะ!

ถึงอย่างนั้นท่านก็เป็นกษัตริย์ที่ดีและมีคุณธรรมนะ

พวกชาวบ้านโง่ๆ ก็ทรยศพ่อแล้วขายประเทศนี้ไป...

แต่พอจักรวรรดิบุกเข้ามาล่ะก็

พวกชาวบ้านโง่ๆ!

เอาไปขายทั้งเสบียง อาวุธ และข้อมูลเลยเชียว!

ก็...คงเป็นแผนการของจักรวรรดิที่ทำให้เป็นแบบนั้นล่ะมั้ง

ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นเรื่องที่เลวร้ายเกินไปแล้วนะ

แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าสถานการณ์สงครามเป็นฝ่ายอาณาจักรได้เปรียบ

พวกมันก็จะหันหลังกลับมาประจบสอพลอทันทีเลยสินะ...

มีบางคนในกลุ่มนั้นที่ถูกลงโทษเป็นตัวอย่างไปแล้วนะ

แต่พวกพ่อค้าที่ทรยศเป็นคนแรกเพื่อหาผลประโยชน์ส่วนตัว ก็ได้รับการปล่อยตัวโดยไม่มีข้อกล่าวหา ด้วยเหตุผลเรื่องการฟื้นฟูเศรษฐกิจหรือสินบน...

ด้วยเหตุนั้นฉันก็เข้าใจแล้วล่ะ

ว่าโลกนี้มันก็มีแต่เงินเป็นทุกสิ่งทุกอย่างนั่นเอง

ถ้าแพ้สงคราม พ่อคงโดนฆ่าไปแล้วล่ะมั้ง...

ทั้งที่พ่อทำงานหนักจนแทบไม่ได้นอน ไม่ได้ใช้ชีวิตหรูหราอะไรเลย

เพื่อประเทศชาติ เพื่อประชาชนทั้งหลาย...เนี่ยนะ

ไม่ว่าจะใช้ชีวิตดีงามแค่ไหน หรือจะเป็นกษัตริย์ก็ตาม...

มันก็ไร้ความหมายต่อหน้าเงินนั่นแหละ!

สู้เหรียญทองที่เปื้อนเลือดนั่นสิ มันมีค่าและมีพลังเป็นสิบเท่าเลยนะ!

...พ่อกับพี่ๆ น่ะ

ทำไมถึงไม่รู้ตัวเลยนะ...

จะลอบโจมตีกันเหรอ?

โจมตีได้เลยมั้ง?

บ้าจริง! ต้องบันทึกการสนทนาก่อนสิ!

ถ้ามีคำไหนหลุดไปแม้แต่คำเดียวล่ะก็ จะโดนผู้ฝึกสอนจับกินเข้าให้แล้วนะ!!

พวกแกตั้งใจหน่อย!

หลายวันต่อมา

ห้องทำงานของเอลดัน

อะไรเหรอ?

ยังเสียใจกับการตัดสินใจเมื่อวานอยู่เหรอ?

ตอนนี้ยังพอจะหยุดมันได้นะ

แต่นั่นมันจะนำไปสู่...เส้นทางที่เลวร้ายที่สุดเลยล่ะ...

ถ้าดูจากรายงานของพวกเผ่าหนู

ก็เข้าใจแล้วว่าการทำตามที่คุณจูฮะบอกนั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

แต่ว่านะ...

การลอบสังหารคุณไมเซอร์...

ถ้ากลายเป็นการฆ่าสมาชิกราชวงศ์แล้วล่ะก็

ก็ต้องถอนหายใจออกมาสักหนึ่งหรือสองครั้งเลยล่ะ...

▶เส้นทางที่เอลดันเลือกคือ...?