ท่านเจ้าเมืองชายแดนผู้เริ่มต้นจากชาวบ้าน ต้นฉบับ: คิชิตะ ฟูโร
◇ผู้ชายลึกลับ...
ตอนที่ 47
ผู้ชายที่ดูอ่อนแอคนนี้ ชื่อว่าฮิวเบิร์ต
ที่จริงแล้วน่าจะสืบเชื้อสายมาจากเผ่าสัตว์
คุณปู่ของผมเป็นเผ่าสัตว์ครับ
พอถามถึงเหตุผลที่มาถึงที่นี่
ก็เพราะว่าไม่รู้ว่าเขตปกครองข้างๆ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเขตมาร์ฮาตีแล้ว และการเหยียดเผ่าสัตว์ก็หมดไปแล้ว
เพราะพยายามหลีกเลี่ยงปัญหา เลยจ้างคนมาช่วย แล้วก็ซ่อนตัวอยู่บนรถม้าตอนผ่านไป
ไม่รู้ว่าที่นี่เป็นที่แบบไหน เลยต้องมาเยือนแบบนี้
ดูเหมือนว่าจะต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้เสียแล้วสิ
ถ้าได้เจอคุณเอลดัน แล้วได้คุยเรื่องของคุณเดียส
น่าจะมีการเตรียมการไว้ให้ได้พอสมควรเลยนะ
นี่สิ กินนี่ด้วยเถอะ
อะไรเหรอคะ? นั่นน่ะ
คันระ
นี่เครื่องเทศนะ
โอ้
……ยังคิดอยู่เหรอ?
ก็จริงนะว่าพึ่งพาเวทมนตร์อย่างเดียวมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่
แป๊ะ
แต่ถึงอย่างนั้น การไม่ใช้ของที่มันสะดวกสบายเลยนี่มันก็แปลกเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?
……อึก...
เท่าที่สืบค้นดูแล้ว ก็ไม่ได้พกของที่น่าสงสัยอะไรมา แล้วก็ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้เวทมนตร์ด้วย
เพื่อที่จะได้ตัดสินใจเรื่องต่อไปได้ ก็ลองประเมินมันให้ดีเลยนะ
อ๊ะ?
โยนโย
วันนี้อากาศหนาวจังเลยนะ—
อุ๊ย?
คุณอัลน่าคะ ของที่เก็บได้ตื่นแล้วค่ะ
ที่นี่คือ...?
เป็นสถาปัตยกรรมที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยค่ะ
それに...
あの...
พวกคุณเป็นชาวประเทศอะไรเหรอคะ?
คุณเดียสกับพวกคุณเป็นอะไรกัน...
พวกเราเป็นชาวเขตปกครองของที่นี่ค่ะ
เป็นหนึ่งในพลเมืองผู้สง่างามแห่งราชอาณาจักรซานเซริเฟค่ะ
พวกเผ่าสุนัขตรงโน้นก็เหมือนกันนะคะ
แล้วฉันก็เป็นภรรยาของคุณเดียสนะคะ
เอ่อ... เอ๊ะ!?
นั่นมันผิดกฎหมายในราชอาณาจักรนะคะ...
เสียงดังน่า! อยากกินเครื่องเทศอีกแล้วเหรอ?
ขอโทษค่ะ!
คุณ... ที่นี่
คุณบอกว่ามาเพื่อสนับสนุนคุณเดียสที่เป็นเจ้าเมืองนี่คะ
นั่นเป็นเรื่องจริงเหรอคะ?
คะ ค่ะ
คุณมาตามคำสั่งขององค์ราชาใช่ไหมคะ?
ใช่แล้วค่ะ...
มีใครสั่งอะไรคุณ หรือว่าคุณมีแผนส่วนตัวอะไรอยู่หรือเปล่าคะ...?
อ๊ะ...
ไม่มีเลยค่ะ! ไม่เลยนะคะ!
ดิฉันแค่ทำตามพระบัญชาของฝ่าพระบาท! เพื่อจะคอยสนับสนุนคุณเดียสในฐานะข้าราชการค่ะ!
ดูเหมือนว่าจะเป็นการกังวลไปเองสินะ
ชื่อของฉันคือเอลลี่ค่ะ
อัลน่าค่ะ
ที่นี่เรียกว่าเขตเมอาบาดาลค่ะ...
พอจะเข้าใจสถานการณ์โดยรวมแล้วค่ะ
...เข้าใจแล้วค่ะ
คน...
เหลือเพียงแต่จะเสียใจในความไร้ความสามารถและความประมาทของตัวเองเท่านั้นค่ะ
ทางนั้นคือคุณเดียสใช่ไหมคะ? ไม่ผิดแน่เลยค่ะ
ซ็อ
คุณเดียส ท่านดยุคแห่งเมอาบาดาล ผู้ปกครองแผ่นดินนี้
ดูเหมือนว่าตอนนี้คุณจะสนใจเรื่องของเมอาป่ามากกว่าคุณเสียอีกนะคะ
ถ้าจะคุยกับคุณพ่อ ก็รอก่อนอีกนิดน้า
เมอา เมอา เมอา
...สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเมอา
ถ้ามองเผินๆ ก็เหมือนแกะที่ดูแปลกๆ น่ะค่ะ...
ที่สามารถสื่อสารได้ในระดับหนึ่ง และสามารถผลิตเส้นไหมคุณภาพสูงได้
ว่าจะมีสิ่งมีชีวิตแบบนั้นอยู่ด้วย...
それに
พวกชาวเขตปกครองที่อาศัยอยู่ที่นี่
ภาพตรงหน้านี่มันเหมือนกับว่า...
คุณปู่เคยเล่าให้ฟังเลย...
โอ๊ย แย่จัง
พวกเขาอยากจะคงความเป็นสัตว์ป่าเอาไว้ให้ได้น่ะ
อย่างนั้นเหรอ...
คุณฟรานซิสกับพวกเขาก็พยายามเกลี้ยกล่อมแล้วล่ะค่ะ...
ก็คงจะบังคับให้ไม่ได้สินะคะ
เอาเถอะ ถ้าตัวเขาเองบอกแบบนั้น ก็คงต้องเคารพแล้วล่ะค่ะ
...แต่ว่าถ้าเป็นแค่เรื่องแค่นั้น มันก็ค่อนข้างจะยาวนานไปหน่อยนี่นา?
นั่นสิคะ พวกเขาบอกว่าอยากจะอยู่แบบป่าๆ น่ะค่ะ
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องนั้นก็ตาม
เรื่องอาหารกับที่นอน
ก็ช่วยอำนวยความสะดวกให้หน่อยสิ
นี่คือสิ่งที่พวกเขาบอกค่ะ
ถ้าพวกเขายอมมาเป็นชาวเขตปกครอง ก็จะเตรียมยัวร์ทให้ด้วย
ถึงจะให้กินจนอิ่มก็ไม่เป็นไรหรอกนะคะ...
ก็จริงนะ... งั้นมันก็ดูสะดวกสบายเกินไปหน่อยหรือเปล่า...
ฉันเข้าใจความรู้สึกที่อยากจะผ่านฤดูหนาวไปให้ได้นะ
เอ่อ...
อาจจะดูเป็นการก้าวก่ายไปหน่อย แต่ขอให้ฉันพูดหน่อยนะคะ
ตามที่คุณอธิบายเมื่อครู่นี้
หมู่บ้านนี้กำลังจะสร้างถนนเพื่อทำการค้าและหาเลี้ยงตัวเองใช่ไหมคะ?
ถ้างั้นก็... ข้อเสนอของคุณเมอาพวกนั้น ก็ถือเป็นการค้า...
อืมมม
ธุรกิจอย่างหนึ่งก็ได้ไม่ใช่เหรอคะ?
ทางนี้จะจัดหาเสบียงและที่พักจนถึงฤดูใบไม้ผลิ แล้วพวกเมอาจะ...
อย่างเช่นขนของพวกมันบางส่วน
ที่พอจะตัดได้โดยไม่เป็นปัญหา ก็ให้มาทางนี้... เป็นยังไงบ้างคะ
มาโอะ
ถ้าเริ่มทำการค้าแล้ว ก็จะมีพ่อค้าหลายคนมา
และอาจจะมาขอที่พักและอาหารด้วย
นี่มันภาพแบบไหนกันเนี่ย
ส่วนต่างระหว่างอาหารที่ให้พวกเมอา
กับมูลค่าของขนเมอาที่ได้รับมา มันจะต่างกันมากแค่ไหนกันนะ...
ถ้าหากว่านำพวกมันไปซื้อขายนอกเขต จะมีส่วนต่างเท่าไหร่เหรอคะ
...หลังจากที่ลองทำไปหลายครั้งแล้ว ก็ได้ลองตรวจสอบดูแล้วค่ะ
ก็เป็นเหมือนการฝึกซ้อมการค้าขายล่วงหน้าน่ะค่ะ
ถ้าอากาศหนาวแบบนี้ คงจะเก็บเกี่ยวได้ไม่มากแน่ๆ เลยค่ะ
คิดว่าคงจะต้องรับมือกับภาวะขาดทุนแน่ๆ เลยล่ะค่ะ...
อะคาจิเหรอคะ?
อะไคจิเหรอคะ?
ในฐานะคนที่รู้สึกถึงความหนาวนี้จนเกือบจะตาย
จะพูดว่าคงจะทิ้งคุณเมอาทางนั้นไปไม่ได้น่ะค่ะ...
ก็เลยอยากให้มีคนยื่นมือมาช่วยเหมือนกับที่ช่วยฉันนะคะ
คงจะออกหน้าไปมากเกินไปหน่อยสินะ...
เข้าใจแล้ว
รับพวกเมอาในแนวทางนั้น
นั่นอาจจะดีก็ได้นะ
ลองดูไหมว่าเราจะทำได้ในขอบเขตของการไปซื้อขายกับเขตปกครองข้างเคียงได้ไหม
ขอบคุณนะ เป็นข้อเสนอที่ดีมากเลย
เอ่อ...
ห๊ะ? เธอเป็นใครน่ะ!! มาจากไหนเหรอ?
ทาร์
เดียส
หลายวันต่อมา
จ๊า
ซู่ซ่า
ของขนเมอาก็หมดแล้วทั้งหมดนี่ค่ะ
แล้วนี่ก็เป็นคลังเสบียงสำหรับฤดูหนาวนะคะ...
ช่วงนี้ฉันเห็นบ่อยๆ เลยนะ ที่เอลลี่กับเอย์มะกับฮิวเบิร์ต
กำลังพูดคุยกันอยู่
บางทีก็สงสัยว่า
ฮิวเบิร์ต
...เหรอคะ?
ไม่ใช่นะคะ
ความคิดของเธอมันแสดงออกทางสีหน้าออกมาหมดเลยนะ คุณพ่อ
มันไม่ใช่เรื่องที่เย้ายวนขนาดนั้นซะหน่อยนะคะ
อย่างนั้นเหรอคะ?
สองคนนั้น
นึกว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันไปแล้วโดยที่ฉันไม่รู้ซะอีก...
2 คนนั้น
ไม่มีๆ คนที่ผอมบางแบบนั้นมันไม่ใช่สไตล์ของฉันเลย...
ที่ฮิวเบิร์ตคุยกับฉันกับเอย์มะบ่อยๆ เนี่ย
ก็เพราะว่าเขากำลังทำหน้าที่ของข้าราชการให้สมบูรณ์น่ะค่ะ
งานของข้าราชการคือการบันทึกเรื่องต่างๆ หรือทำด้านธุรการ ไม่ว่าจะเป็นด้านภาษีหรือการพัฒนาที่ดิน
แต่ก่อนหน้านี้หมู่บ้านอิรุคุไม่มีคนที่จะทำหน้าที่นั้นได้เลยค่ะ
ส่วนฉันน่ะสนใจแต่เรื่องการค้าเท่านั้นเอง
ถึงแม้ว่าเอย์มะจะทำหน้าที่แบบข้าราชการให้บ้างแล้วก็ตาม
แต่ว่าค่อนไปทางด้านการศึกษามากกว่า เลยยังไม่ถึงขั้นสมบูรณ์ในฐานะข้าราชการเลยค่ะ
ในสภาพที่ไม่มีข้าราชการที่สมประกอบแบบนี้
ฉันกับเอย์มะจัง หรือจะเรียกว่าเป็นหัวหน้าของพวกเราก็ได้
ฮิวเบิร์ตกำลังพยายามทำให้มันอยู่ในรูปแบบที่สมบูรณ์อยู่ค่ะ
นั่นหมายความว่าเขาจะเป็นตัวกลางที่เชื่อมระหว่างพวกเราชาวล่างกับคุณพ่อสินะคะ
อืมม์
...นั่นเป็นงานที่จำเป็นจริงๆ งั้นเหรอคะ?
ฉันรู้สึกว่าแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรนะ...
สถานการณ์ปัจจุบันก็เป็นอย่างนั้นค่ะ
แต่ตอนนี้ก็ดีแล้ว แต่ถ้าในอนาคตคนเพิ่มขึ้น หมู่บ้านใหญ่ขึ้น
แล้วช่วงปลอดภาษีมันหมดลง ต้องจ่ายภาษีให้รัฐบาลแล้วล่ะ
ช่วยจ่ายภาษีให้ด้วยสิคะ
มันจะไม่ได้จบแค่แบบลวกๆ ไปอย่างนั้นหรอกใช่ไหมคะ?
ไม่ก็คุณพ่อ
คุณเข้าใจเรื่องการเสียภาษีอย่างถ่องแท้แล้วเหรอคะ?
อ๊ะ... เหมือนกับที่ได้เรียนรู้จากการประชุมของเอลดันเลย...
ขอโทษนะ ฉันจำไม่ได้เลย...
งานธุรการที่สำคัญแบบที่จำไม่ได้น่ะ
ฮิวเบิร์ตจะเป็นคนทำแทนให้ต่างหากล่ะค่ะ
เข้าใจแล้ว...
แถมเด็กคนนั้นก็เป็นคนธรรมดานะคะ
ธรรมดาเหรอคะ?
จะเรียกว่าธรรมดา หรือจะเรียกว่าคนมีสามัญสำนึกก็แล้วแต่ค่ะ
เพราะว่าคุณพ่อเป็นคนที่ทำแต่เรื่องที่นอกกรอบและบ้าๆ บอๆ เต็มไปหมดเลยนี่คะ
การที่มีคนธรรมดาแบบนั้นอยู่ข้างๆ ก็คงจะไม่เลวเลยล่ะค่ะ
ใช่ไหมคะ?
...ก็จริงของเธอ...
คนอื่นก็คิดแบบนั้นอยู่เหมือนกันค่ะ
อีกไม่กี่วันต่อมา
ฮิวเบิร์ตได้เสนอข้อเสนอใหม่ให้กับเหล่าเมอากับป่า
เพราะว่าเป็นฤดูหนาว เลยตัดขนไปแค่ส่วนเกินเท่านั้นค่ะ
ต้องขอบคุณความทุ่มเทของพวกคุณ ทำให้เราสามารถเก็บขนได้มากกว่าที่คาดไว้เลยค่ะ
ถ้าเราสามารถเพิ่มปริมาณการผลิตได้อีกนิดหน่อย กำไรก็ไม่ใช่เรื่องในฝันแล้วล่ะค่ะ
ดังนั้น จึงอยากจะขอปรึกษาหน่อยค่ะ
อยากจะขอให้ช่วยเรียกเหล่าเมอากับป่าที่คงกำลังลำบากในสภาพอากาศที่หนาวจัดอยู่บ้าง...
แม้จะเป็นเพียงเล็กน้อยก็ตามค่ะ
เมอาก็ป่าๆ เนี่ย ดูเหมือนจะระแวดระวังตัวสูงนะคะ
แต่ถ้าเป็นคำพูดของพวกคุณที่เป็นป่าเหมือนกัน ก็อาจจะรับฟังก็ได้ค่ะ
...ถ้าคุณเรียกให้ จะเพิ่มอาหารให้ตามจำนวนที่เรียกเลยนะคะ
แถมยังมีของพิเศษอย่างเกลือกับน้ำตาลอีกด้วย จะเป็นอย่างไรบ้างคะ?
!
ถึงจะไม่ได้ แต่ก็มีอยู่แล้วนะ
แล้วอีกประมาณสามวันข้างหน้า
เหล่าเมอากับป่าทั้ง 16 ตัวจาก 5 ครอบครัว
ก็
มารวมตัวกันที่หมู่บ้านอิรุคุ เพื่อขอที่พักชั่วคราวในช่วงฤดูหนาวค่ะ
ผลลัพธ์คือเหล่าเมอากับป่ารวมทั้งสิ้น 18 ตัวมาถึง
ทำให้ปริมาณการบริโภคอาหารเพิ่มขึ้นอย่างมากเลยล่ะค่ะ
ว้าว
และเราก็ได้รับขนเมอากับป่าเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
ตามแผนเลย
ทำให้เราสามารถสำรองผ้าเมอากับป่าได้เป็นจำนวนมากเลยค่ะ
โชคดีจริงๆ ค่ะ
ในเขตปกครองของเรามี
คุณเอลลี่ที่เก่งเรื่องการเจรจา
ถ้าฝากไว้กับคุณเอลลี่ ท่านน่าจะขายได้ราคาสูงแน่ๆ เลยค่ะ
...ถึงเวลาทำธุรกิจแล้วสินะคะ
ส่วนอีกฝ่ายก็คงจะทำให้ราคาซื้อถูกลงให้ด้วยค่ะ
ฝากไว้กับคุณได้เลยค่ะ!
แถมจะไปขายขนหมาป่าตัวนั้นให้ได้ราคาดีๆ มาให้ด้วยนะคะ!
ถึงจะพูดซ้ำหลายครั้ง แต่ถึงกรณีที่แย่ที่สุด แม้จะขาดทุนก็ไม่เป็นไรเลยค่ะ
ให้อาหารแก่เหล่าเมอากับป่า
แล้วรับขนพวกนั้นเป็นค่าตอบแทน...
แล้วถ้าเรานำไปขายต่อในเขตปกครองอื่นจะเป็นยังไงล่ะคะ
เพราะว่าการได้รับข้อมูลนั้นเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดค่ะ
สำหรับพ่อค้าแล้ว อาจจะรับได้ยากหน่อยนะคะ...
แต่ถ้าแบบนั้น ราคาที่เหมาะสมของผ้าเมอากับป่าก็จะชัดเจนขึ้น
ใช่ๆ
แล้วก็จะทำให้การจ่ายค่าขน/ผ้าเมอากับป่าตามที่คุณว่ามันตั้งหลักที่หมู่บ้านอิรุคุได้ใช่ไหมคะ?
รู้แล้วค่ะ
ถึงอย่างนั้น การใช้ผ้าแลกนี่ก็เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมจริงๆ เลยนะ
ฉันคิดไม่ถึงเลยนะ
ที่บ้านเกิดของฉันมีการปลูกฝ้ายที่ค่อนข้างเยอะเลยค่ะ
มีวัฒนธรรมการแลกด้วยฝ้าย คือเอาฝ้ายไปแลกซื้ออาหารหรือปศุสัตว์ค่ะ
ดังนั้นฉันเลยคิดว่าผ้าเมอากับป่าก็น่าจะทำแบบนั้นได้ค่ะ
...ฮิวเบิร์ตนี่เป็นผู้ชายที่พึ่งพาได้ไม่เบาเลยนะ
อาจจะลองพิจารณาดูไหมคะ อัลนาร์
อืมม...
อืม ใช่แล้วล่ะ...
...ยอดเยี่ยมมากค่ะ
พักสักครู่ก่อนไหมคะ
อืม ใช่เลย
◇ผู้แข็งแกร่งคนนี้คือใครกันนะ...!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/32)
ชอบตอนนี้ไหม? ตอนนี้แปลโดยระบบของ MANGA-TH
💛 สนับสนุนเว็บมังงะ ที่คุณอาจชอบ
ชาวบ้านคนนี้ LV999
เกิดใหม่ไปเป็นกองหลังสุดแกร่ง
เกิดใหม่ต่างโลก วุ่นวายสามวิญญาณ
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
เกิดใหม่ทั้งทีก็เป็นสไลม์ไปซะแล้ว
เกษตรตามใจพี่ที่ต่างโลก
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
บันทึกสงครามของยัยเผด็จการ
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
ซากาโมโตะเดย์ส นักฆ่าวัยเก๋า
ศึกโลกเวทมนตร์คนพลังกล้าม
