ตอนที่ 55

◆การปรึกษานี่มันคืออะไรกันนะ...?

การเรียนวันนี้เอาแค่นี้ก่อนเถอะ

ส่วนที่เหลือไว้พรุ่งนี้อีกทีนะ

เหนื่อยจัง...

เอ่อ...คุณเบน

พอจะรบกวนเวลาคุณได้ไหมครับ/คะ?

คือว่า...

อ้าว เป็นอะไรไปล่ะ

มีเรื่องอยากจะขอคำปรึกษาเกี่ยวกับการเลี้ยงลูกน่ะครับ/ค่ะ...

เจ้าเมืองชายแดนผู้เริ่มต้นจากราษฎร

ต้นฉบับ: คาเซะรุ คินตะ มังงะ: ยุนโบ

ชายผู้หมดแรง ชีวิตจะไปทางไหนกันแน่—

ลูกๆ ของพวกเราน่ะครับ/ค่ะ...

เมื่อวันก่อน ได้ไปดูการฝึกซ้อมรบของ คุณเดียส มาแล้วน่ะครับ/ค่ะ

แล้วก็ได้รับอิทธิพลมาเต็มๆ เลย...

พวกมาสติๆ น่ะ ฝึกกับคุณเดียสกับคุณคลาอุสแล้วเท่จัง!

พ่อก็ฝึกจนกลายเป็นนักรบแล้วนะ!

ไปรบให้ดูหน่อยสิ!

สำหรับเด็กๆ น่ะ

ก็บอกว่า "อาชีพนักรบมันอันตรายมากๆ เลยนะ" "ถ้าออกไปสนามรบแล้ว พ่ออาจจะไม่ได้กลับมาก็ได้นะ"

แบบนั้นน่ะนะ

เฮ้อ...

แต่ดูเหมือนจะยังเข้าใจยากอยู่เลย...

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา

ที่เด็กผู้ชายจะชื่นชมในตัวนักรบที่แข็งแกร่งมันก็เป็นเรื่องธรรมดา

แล้วเด็กๆ ก็มักจะเอาภาพในอุดมคติไปใส่ไว้ในตัวผู้ปกครองของตัวเองเสมอ

แต่ว่าสนามรบสินะ...

ถึงจะเพราะความไร้เดียงสาของเขาก็เถอะ...จะให้สอนยังไงดีนะ

เอ่อ...

คุณเดียส พอจะรบกวนเวลาคุณได้ไหมครับ/คะ?

คุณฮิวเบิร์ตกับพวกเขากลับมาแล้วครับ/ค่ะ...

หืม? พวกเขาควรจะยังอยู่ระหว่างสำรวจในทุ่งรกร้างไม่ใช่เหรอ? กลับมาเร็วเชียว

คือว่านะครับ/คะ...

ระหว่างทางเจอ

คนหลงทาง

แล้วจะไม่ไปอีกเหรอ

พรุ่งนี้อีกทีนะครับ/คะ

เป็นไงบ้างล่ะ คุณอัลนาร์ ดูสภาพของเด็กคนนี้สิ

ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรนะ คงไม่เป็นไรหรอก

ตื่นมาแล้วให้ดื่มน้ำอุ่นผสมเครื่องเทศดีกว่า

อืมมม...

แต่ว่า...ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้ล้มอยู่คนเดียวเนี่ย

......อื้อ...

รู้สึกตัวแล้วเหรอ

ไม่เป็นอะไรนะ?

ข้าคือเจ้าเมืองผู้ปกครองดินแดนเมอาบาดาลแห่งนี้

เดียสเอง

ที่นี่คือหมู่บ้านอิรุคุ...

!!

00

อ๊ะ

แกนี่มันคุณเดียสสินะ!

เอ๊ะ! ดาบของฉันล่ะ?

อา... ของของเธอน่ะ เดี๋ยวจะคืนให้เรียบร้อยนะ

ว่าแต่... เธอรู้จักฉันเหรอ?

ฉันน่ะคือ "เก็ดดัน" ลูกชายของนักรบกัตเทม!

เทียส! แกคือศัตรูของพ่อ!

มาประลองกับฉันสิ!

......คุณเกดดันครับ/คะ

เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ/คะ?

...ช่วยไม่ได้นี่นา

พ่อของฉันน่ะ เป็นนักรบผู้ทรงเกียรติของจักรวรรดิเลยนะ

และเป็นคนที่ฉันชื่นชมมากๆ เลยล่ะ!

แต่เพราะว่าได้มาเผชิญหน้ากับหน่วยของแกในสนามรบ พ่อของฉันเลย...

ถึงอย่างนั้น ฉันก็จะล้างแค้นให้พ่อเอง!

เพื่อสิ่งนั้น ฉันเลยเดินทางมาถึงทุ่งหญ้านี้ด้วยการอาศัยข่าวลือมาเลยนะ!

เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีนักรบเลยนะ เดียส...

อย่ามาทำเป็นเล่นน่า

โอ๊ย! อะไรเนี่ย...

!!

พวกเราไม่อยู่ด้วยก็คงต้องตายเกลื่อนกลาดไปแล้วล่ะ

แกคิดจะตอบแทนบุญคุณด้วยการทำร้ายพวกเราอย่างนั้นเหรอ?

งอ... เขาเหรอ?

แก...

...... "เผ่าไพร" สินะ

......ห๊ะ?

เผ่าอสูรอย่างพวกแกน่ะ มีความแค้นเก็บไว้ใช่ไหม? ข้าจะยกโทษให้เอง

ไม่สิ ข้าเองนะ...

ก็มีพวกคนที่มีลักษณะเหมือนควายด้วยสินะ...

นี่!

เจ้าหมอนี่นี่สมองไม่ค่อยดีรึไง?

......ข้าคือเก็ดดัน ลูกชายของกัตเทม

รับคำท้าประลองนั่นไว้เลย!

เดียส...แน่ใจเหรอ?

การประลองแบบนี้ ถ้าไม่สนใจมันก็...

ในการรบครั้งก่อน

ข้าได้พรากชีวิตของศัตรูไปหลายคน

ถึงแม้จะไม่จำได้ทีละคนหรอกนะ

แต่พ่อของเด็กคนนั้นก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้นสินะ

ถึงแม้ว่าฉันจะไม่มีศักดิ์ศรีนักรบก็ตาม

แต่เด็กคนนั้นก็มีสิทธิ์ในการล้างแค้น

อยากจะเคารพศักดิ์ศรีของผู้อื่นนะ

สำหรับฉันแล้ว มันคือหน้าที่ที่ต้องรับไว้

นี่ก็เป็นธรรมเนียมในสนามรบแล้วล่ะ

เดียส...

ปัญหาคือ...

ว่าจะทำยังไงให้เขากลับไปได้โดยที่ไม่ได้รับบาดเจ็บดีนะ

ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากจะให้จบลงแบบไม่เป็นอะไรเลยจัง...

นี่ เดียส

ข้ามีความคิดดีๆ อยู่หน่อย

เดียสซามะ สู้ๆ นะครับ/คะ!

・วันนี้คนที่ไม่ได้ทำงาน

สู้ๆ นะ เดียส!

สู้ๆ นะ!

ไม่ค่อยมีบรรยากาศเลยแฮะ

เอ๊ะ?

คุณอัลนา ล่ะครับ/คะ?

เอ๊ะ? เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนั้นเลยนะ...

เตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม เดียส!

ไปกันเลย!

?

ห๊ะ...

แกคิดจะทำอะไรกันแน่!

อย่ามาทำเป็นเล่นน่า!!

ขอประกาศไว้เลยนะ

ว่าแกน่ะ จะต้องพ่ายแพ้ให้ข้า

โดยที่ไม่ได้สัมผัสแม้แต่ปลายนิ้วเลยสักนิด

งอให้ได้เลยนะ!

!?

หะ...อะไรเหรอ?...

รู้สึกหนาวขึ้นมาทันที...อุ๊บ!

ทำอะไรลงไปกันแน่...!

แกนี่...

ก็ได้ครับ คุณเดียส

ทำตัวไปเรื่อยๆ อย่างนั้นแหละ

แล้วก็พูดตามคำพูดของผมนะ

อืมมม

โอ้ จริงๆ ด้วย เจ้าหนูคนนั้นเท่านั้นที่กำลังทรมานอยู่

ยอดเยี่ยมจริงๆ ดาบพิษนั่น

ไม่หรอกครับๆ เป็นเพราะเวทมนตร์อำพรางของคุณอัลนาต่างหากครับ

พิษของเจ้าหมอนี่มันจะออกฤทธิ์ไม่ได้ถ้าไม่เข้าใกล้เลยล่ะครับ

อืมม

อืมม

อืมม

อ๊ะ

ปายจู

อืมม

อึก...

ความหนาวเย็นมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ...

ไร้สาระสิ้นดี! ต้องสู้กันอย่างเปิดเผยและสมศักดิ์ศรีสิ...!

เอ่อ... คำถัดไปคือ...

"ที่แกเริ่มรู้สึกไม่ไหวเนี่ย เป็นเพราะแกยังอ่อนหัดนั่นแหละ

พอเป็นนักรบระดับข้าแล้ว

ก็จะสามารถสู้ได้ด้วยแค่ 'มุน' แบบนี้ล่ะ

มุน!?

มุนนี่มันอะไรกัน!?

มันแผ่ออกมาจากร่างกายที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก... พลังที่แปลกประหลาดนี่นา

พลังที่แปลกประหลาด!?

ก็เพราะว่าแกไม่ได้คิดให้ดีไง ถึงได้อยากจะซักไซ้มากขนาดนี้ล่ะครับ"

คอของแกถูกตัดแล้ว

การดวลครั้งนี้ ข้าชนะแล้ว

ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างสง่างามแล้วไปจากที่นี่ซะ

ซุงโอ

สงครามมันจบแล้วนะ

จากนี้ไปจงถือจอบแทนดาบซะ

ทั้งที่ข้าไม่ได้พูดอะไรเลยนะ

คำพูดเมื่อกี้...

ต้องเป็นของคุณเดียสแน่ๆ เลย...

เป็นชัยชนะของคุณเดียสครับ!

ฟังให้ดีนะพวกเจ้าเด็กๆ

เจ้าหนูคนนั้นได้สูญเสียพ่อไปในสนามรบแล้วล่ะ

นักรบเนี่ย

มันก็เป็นงานที่อันตรายในการช่วงชิงชีวิตด้วยกันด้วยนะ

!

พวกเจ้าคงพอจะเข้าใจแล้วใช่ไหม?

ที่นี่เป็นหมู่บ้านที่สงบสุขนะ

ถึงแม้จะไม่เป็นนักรบ ก็ยังมีหลายอย่างที่สามารถทำได้นะ

คุณพ่อที่ทำงานเพื่อทุกคนเนี่ย

เท่ไหมล่ะ?

คุณพ่ออยู่ตรงนี้ตลอดไปเลยนะ!

ไม่อยากไปสนามรบเลยยยย!

เหนื่อยหน่อยนะครับ คุณเดียส

เหนื่อยหน่อยนะ~

...ให้ตายสิ!

?

แกก็พูดเหมือนพ่อเหมือนกันนี่!

เดียส! แค่แกเนี่ย...

ถ้าไม่มีแกนะ พ่อก็...

พ่อก็คงไม่ต้องเลิกเป็นนักรบ

แล้วไปเป็นชาวนาด้วยซ้ำ...!!

...หืม?

หืม?

เก็ดดัน...

พ่อของแกก็น่าจะตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ...

ไอ้บ้าเอ๊ย! อย่ามาฆ่าตามใจชอบสิ!

พ่อเห็นแกในสนามรบเข้า

ก็เลยทนไม่ไหวกับไอ้ตัวประหลาดแบบนั้น

จนต้องทิ้งดาบ

แล้วหันมาใช้จอบไถนาแทนซะ!

แถมเมื่อไม่นานมานี้ก็ยัง

แกก็อย่ามาพูดไร้สาระว่าจะเป็นนักรบสิ มาช่วยงานที่บ้านซะ!

แบบนี้พูดจาบ่นไม่หยุดเลย!

ดังนั้นข้าเลยออกเดินทางเพื่อโค่นแกให้ได้

แล้วทำให้พ่อจำความภาคภูมิใจในฐานะนักรบได้อีกครั้ง...

อย่าพูดว่ามันไร้สาระสิ!

ทำงานให้มันสมเป็น ไอ้ตัวบ้าเอ๊ย

จ๊อกๆ

ขอโทษนะ อ่า...

ว๊ะ!

สุดท้ายก็ทำให้บาดเจ็บเข้าแล้วสิ

เดียสจะไม่ไปรบอีกแล้วใช่ไหม?

จะอยู่ที่หมู่บ้านอิรุคุสินะ?

อืม

ฉันจะอยู่เคียงข้างทุกคนตลอดไปเลยนะ

ลวดลายที่พวกเธอสองคนคิดให้เนี่ย

เซไนไอฮัน

เราตัดสินใจจะใช้มันเป็นตราประจำตระกูลเมอาบาดาลแล้วล่ะ

ดังนั้นพวกเธอช่วยบอกให้ทุกคนในหมู่บ้านรู้ด้วยได้ไหม

ทุกคนนน! นี่คือตราประจำตระกูลของเรานะ!

พวกเราเป็นคนคิดขึ้นมาเองนะ!

เท่จังเลยนะ คุณเดียส

สมกับเป็นคนดีของฉันจริงๆ เลยนะ...

อ๊ะ อ่า...

ขอบคุณนะ อัลนา

...นี่ถึงเวลาแล้วใช่ไหม?

อะไรเหรอ?

เอย์มะที่พลาดจังหวะจะจากไปจนรู้สึกอึดอัด

ในภายหลังนะ~ ที่หมู่บ้านแห่งไหนสักแห่ง~

น่าประทับใจจังเลยนะ เจ้าหนูที่อยากจะเรียนรู้งานในไร่นา!

อยู่ได้ตามสบายเลยนะ!

ประชากรปัจจุบันของเขตปกครอง: 143 → 162 คน

・ซาฮี ของเผ่าทาคาทะ ได้กลายเป็นประชากรของเขตปกครอง

เงียบไปเลย! พอเรียนได้แล้วจะให้แกออกไปเลยล่ะ!

・เหล่าเมอาป่าที่เดิมทีตั้งใจจะมาพักแค่ช่วงฤดูหนาว ได้กลายเป็นประชากรของเขตปกครองแล้ว (18 คน)

・ได้รับมีดสั้นที่สามารถปล่อยเวทมนตร์พิษได้

・ตราประจำเขตปกครองเมอาบาดัลถูกกำหนดแล้ว!

・ได้รับ "หินปริศนา" จากเหล่าเมอา (น่าจะใช่?)

แม้จะอยู่ในช่วงวัยต่อต้าน แต่ก็มีสัญญาณของการกลับใจ... ?