ตอน 54: Chapter 54

♦เดียส ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนเลยนะ

มีคุณอาไหมคะ

โอ้โห

เอาของที่ได้รับมอบหมายมาแล้วครับ

อืม...

งั้นเรามาเริ่มการติวกันเลยนะ

สมกับเป็นคุณเลยนะเนี่ย

ความรักของคลาอุสกับคานิส ที่ทุกคนอิจฉา

เจ้าเมืองชายแดนที่ประชาชนต่างชื่นชม ต้นฉบับ: ฟูโรว คินตะ มังงะ: ยุนโบ

—ระวังตัวด้วยนะ

...ลูกของเผ่าสุนัขนี่โตเร็วแฮะ

นี่มันคึกคักจนทนไม่ไหวเลย

เอาล่ะ...ก่อนที่เราจะพูดถึงว่าขุนนางของอาณาจักรเป็นแบบไหน

ก่อนอื่นเลย มาอธิบายคร่าวๆ เกี่ยวกับการเป็น "กษัตริย์" หรือ "ระบบกษัตริย์" กันก่อนนะ

แล้วก็เกี่ยวกับการเป็น "ขุนนาง" หรือ "ระบบขุนนาง"

นะ

อุดมคติของระบอบกษัตริย์คือ

ที่กษัตริย์ซึ่งเป็นศูนย์กลางของประเทศควรจะจัดการทุกสิ่ง... แต่ว่า

มันขาดแคลนกำลังคน

ดังนั้นจึงจำใจต้องมอบหมายให้ขุนนางผู้ภักดี...

ที่สามารถทำตามความประสงค์ของตนเองได้ ไปดูแลดินแดนที่เข้าไม่ถึง

นี่แหละคือระบอบขุนนาง

แต่ว่าหลังจากที่ผู้ก่อตั้งอาณาจักรถึงแก่กรรมมานานหลายยุคสมัยแล้ว...

กลายเป็นสิ่งที่ไม่ห่างไกลจากคำว่า "ขุน臣" เลย...

ตอนนี้ดินแดนของอาณาจักรก็ลดลงเหลือไม่ถึงครึ่ง และเหล่าขุนนางก็เน่าเฟะ

จนกลายเป็นว่าทำแต่การแย่งชิงอำนาจที่น่าเกลียดเท่านั้น

ถึงจะมีขุนนางที่ดีอยู่บ้าง แต่ก็ดูเหมือนจะเป็นกลุ่มคนส่วนน้อย

สถานการณ์ปัจจุบันคือเหล่าขุนนางชั่วกำลังขับไล่เหล่าขุนนางดีออกไปน่ะ

เจ้าโชคดีที่มาโดยไม่ได้พบเจอพวกนั้นสินะ

แต่เมื่อเจ้าได้เป็นขุนนางแล้ว ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องได้พบเจออย่างแน่นอน

ถ้าไม่อยากถูกขับไล่ออกไป ก็เตรียมตัวให้พร้อมไว้นะ

ครับ/ค่ะ เข้าใจแล้วครับ/ค่ะ

สำเนียงแบบนั้นก็พอได้แล้วนะ

ทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่หน่อยสิ...

ตอนนี้เธอก็ไม่ใช่เด็กเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ

ต้องทำตัวให้สมกับเป็นดยุคด้วยนะ

...อ่า...

อืม...ใช่แล้ว

เรื่องสมัยเด็กๆ ก็ลืมไปได้เลย

จากนี้ไปจะเริ่มใหม่นะ

งั้นต่อไปนะ

ไม่ว่าจะเพื่อต่อต้านพวกขุนนางชั่วๆ นั่น หรือว่าจะเพื่อทำให้ดินแดนนี้เจริญรุ่งเรือง

เมอา ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของดินแดนนี้ ก็ต้องทะนุถนอมไว้ให้ดีนะ

ดังนั้น

ลวดลายนี้ให้เป็นตราประจำของดินแดนเรา...

เป็นตราของตระกูลเมอาบัดาล

และต่อไปนี้ เวลาทำการค้าหรือส่งจดหมายไปยังดินแดนข้างเคียง ก็ให้ใช้ลวดลายนี้ด้วยนะ

นี่คือลายปักของลวดลายเมอาที่เซไนกับไอฮันเป็นคนออกแบบ

แล้วอาลนาเป็นคนปรับปรุงให้

ก็คิดว่ามันจะเอาไปทำอะไรกันแน่

ที่แท้ก็มีจุดประสงค์แบบนี้เองสินะ

วัตถุประสงค์หลักคือการโฆษณาเมอาบะ แต่ว่า...

ในขณะเดียวกัน ก็จะถือเป็นการโฆษณาตระกูลเมอาบาดาลด้วยสินะ

แบบนั้นก็จะทำให้คนทั้งอาณาจักรได้รู้ว่าเจ้าเป็นเจ้าเมืองแบบไหน...

หลักคำสอนที่เราสร้างขึ้นเอง หรือว่า

อีกอย่างนะ

ก็จะนำไปใช้ในการโฆษณาวัดด้วย

ไหนๆ ก็ตั้งใจทำแล้ว

ก็จะคิดหลักคำสอนที่ทำให้พวกนิกายใหม่หรือพวกขุนนางชั่วๆ เสียเปรียบ

และทำให้พวกขุนนางดีๆ ได้เปรียบ

หลังจากเตรียมการอย่างเต็มที่แล้ว ก็จะใช้บารมีของเทพเจ้าให้เต็มที่เลยล่ะ!

ถ้าทำแบบนั้น ที่นี่ก็จะ...

เจริญรุ่งเรืองกว่าที่เป็นอยู่เยอะเลยล่ะ

เฮ้อ...

ถึงจะเป็นนักบวช แต่ก็ใช้เทพเจ้าจนหมดเปลือกไปซะแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย...

เข้าใจแล้วครับ/ค่ะ คุณอา

ถึงอย่างนั้นก็ตาม

คุณอาเองก็คิดถึงเรื่องหมู่บ้านอิรุคุอยู่เหมือนกันสินะ...

...อย่างนั้นสินะ

เผ่าโอนิก็เคารพในพลังแห่งธรรมชาติมาแต่โบราณ

สิ่งที่พวกเดียสเรียกว่า 'เทพเจ้า' น่ะ

ก็พอจะเข้าใจได้บ้างนะ

การนำเรื่องเทพเจ้าเข้ามาผูกกับกฎระเบียบของหมู่บ้าน

เพื่อให้เด็กๆ พูดคุยและจดจำได้ง่าย ก็ไม่เลวนะ

การตั้งขึ้นเหรอ?

ฉันเองก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ศรัทธาในเทพเจ้าอย่างจริงจังแล้ว

หลังจากที่สูญเสียพ่อแม่ไป หรือตอนที่ไปรบมาน่ะ

คุณอาเองก็คงมีความรู้สึกคล้ายๆ กันสินะ