ตอน 23.2: Chapter 23.2

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์จริงใด ๆ ทั้งสิ้น

ขึ้นแล้วนะ

เร็วเชียว

ให้ค่อยๆ เข้าไปได้ไงเนี่ย

ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ...

...ถ้ามองมาทางนี้แล้วนะ จะไม่ปล่อยให้ไปง่ายๆ หรอก

จนปวดหัวเลย...

โทวะ...

!?

เหอะ...

สึ...

...!!

ฮ่า

เกือบไปแล้ว

เกือบจะเสียทุกอย่างไปเลย

แปมย่า

...ขอให้มันจบเร็วๆ เถอะ...

พอแล้วล่ะ...

อึก

แป๊ก!

อืออออออ...

ถ้าอายขนาดนั้นตั้งแต่แรกก็ไม่น่าจะเข้ามาในที่พักเลยสิ...

ถ้าแม้แต่ครั้งเดียวที่ละเมิดคำพูดของอัศวิน

ฮ่า

ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก

คำพูดที่ผ่านมาทั้งหมดก็จะกลายเป็นแค่เปลือกบางๆ ไปเลยนี่นา ทั้งคำสาบานหรือความตั้งใจอะไรนั่น...

ก็เพราะอัลนี่แหละ!

อย่างน้อยฉันก็คิดแบบนั้นนะ

ที่ฉันคิดก็คือ...

เพราะคุณพูด

อะไรที่มันเหมือนมาเย้ยหยันฉันนี่นา!

เป็นความผิดของฉันเหรอ...

ว่าแต่ทำไมคุณถึงรู้ว่าที่นี่กลายเป็นที่พักแห่งรักล่ะ!?

มากับใครเหรอ!?

ถ้ามีแรงจะโมโหกลับได้ก็คงไม่เป็นไรหรอกนะ

อย่ามาแก้ตัวสิ!

ที่โรงเตี๊ยมที่ฉันไปไม่บ่อยๆ เนี่ย มีผู้หญิงเยอะแยะเลยนะที่ตอนเด็กๆ ถูกพ่อแม่ขายให้ แล้วก็ต้องใช้ชีวิตเป็นโสเภณี

แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยเหรอ?

ที่พวกเด็กๆ เห็นน่ะ ก็คงเป็นหนึ่งในนั้นล่ะมั้ง

ก็เลยพาพวกโสเภณีพวกนั้นออกไปข้างนอก โดยอ้างว่าเป็นการซื้อหนึ่งวันของพวกเธอ แล้วพาไปที่บ้านพักแห่งนี้ไงล่ะ

ถึงจะเป็นร้านที่รับแต่โสเภณี แต่ถ้าอยู่กับฉันก็น่าจะเข้าไปได้นะ

คงไม่มีใครคิดว่าองค์ชายจะพาโสเภณีมาเดินเล่นหรอก

ทำแบบนั้นอยู่เหรอ...?

แต่พวกเธอก็อยากจะออกไปเดินเล่นข้างนอกอย่างอิสระเหมือนกันนี่นา

ก็เลยพาออกไปไงล่ะ

สำหรับโรงเตี๊ยมพวกนั้นแล้ว สิ่งที่มอบให้พวกเธอก็มีแค่การทำงานเป็นโสเภณีเท่านั้น

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา อย่างน้อยก็ดีกว่าอดตายล่ะมั้ง

ถึงจะไม่คิดว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรอกนะ

แต่คิดว่าการทำดีแบบเสแสร้งมันดีกว่าการไม่ทำอะไรเลยนี่นา

...ถ้าทำให้คนอื่นรู้จักมากกว่านี้ก็คงจะดี

ถ้าทำแบบนั้นก็จะหยุดได้

ถ้าคนรู้ว่าราชวงศ์ไปเที่ยวโรงเตี๊ยมธรรมดาๆ ในเมืองน่ะ ก็คงจะสำคัญน่าดูเลยล่ะ

แต่ว่า...ชื่อเสียงของคุณอัลมันตกต่ำลงเรื่อยๆ นะ

ไม่เป็นไรหรอกน่า

ก็ยังเป็นการเที่ยวเล่นกับผู้หญิงอยู่ดีนี่นา

คุณอัล...ไม่รู้สึกทรมานเหรอ?

ถ้าอยู่คนเดียวก็คงทรมานล่ะมั้ง

แต่ว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียวนะ

มีคนมากมายที่ยอมรับในตัวฉันอย่างเต็มที่แล้วนะ

นายก็เป็นเหมือนกันนี่นา?

จ๊ะ

...พูดแบบนั้นนี่

มันได้เปรียบจังเลยนะ...

วันออกเดินทาง

ถ้างั้นเรื่องหลังจากนี้ก็ฝากไว้กับคุณมารีนะ

ฉันคิดว่าช่วงที่เราไม่อยู่ กลุ่มอำนาจอื่นน่าจะเริ่มโจมตีแน่ๆ

ช่วยฝ่าฟันมันไปให้ได้นะ โดยมีคุณฟีนเน่ช่วยประสานงานด้วย

ทางพวกเราไม่เป็นไรครับ ฝากไว้กับคุณได้เลย

ที่ฉันเป็นห่วงคือทางคุณเลโอนาร์ดน่ะครับ

คุณหมายความว่ารอบตัวผมมันอ่อนแอไปสินะ?

เพราะมีคุณเอลน่าอยู่ เลยไม่ต้องกังวลในเรื่องการคุ้มกันแล้วครับ

แต่ในส่วนอื่นๆ นอกเหนือจากนั้น ก็น่าจะขาดแคลนคนอยู่หน่อยนะครับ

ไม่เป็นไรหรอก เพราะว่ามีพี่ชายอยู่ไงล่ะ

ตรงนั้นแหละคือสิ่งที่น่ากังวลที่สุด

นี่นะ มารี

ถึงเธอจะไม่รู้ แต่พี่ชายเป็นคนเก่งมากๆ เลยนะ

คุณเลโอนาร์ดนี่ช่างยกย่องคุณอัลนอร์ทมากเกินไปเลย

สักวันเธอก็จะเข้าใจเอง

ทุกคนเรียกพี่ชายว่าองค์ชายที่หมดศักยภาพ แต่ว่า...

มันไม่ใช่แบบนั้นนะ

ผมไม่ได้หลงตัวเองนะ แค่ส่วนใหญ่แล้วถ้าพยายาม ผมก็ทำได้

แต่ว่าพี่ชายมันไม่เหมือนกัน...

แค่คิดจะทำ พี่ชายก็สามารถทำส่วนใหญ่ได้โดยไม่ต้องพยายามเลย

ก็เลยไม่ต้องกังวลหรอกนะ

ข้างๆ ผมนี่มีพี่ชายอย่างคุณอยู่นี่นา

...ถ้าคุณเลโอนาร์ดพูดแบบนั้นแล้ว ผมก็จะไม่พูดอะไรแล้วครับ

ขออวยพรให้คุณประสบชัยนะครับ

อืม ขอบคุณที่ลำบากใจให้เยอะแยะเลยนะ

ผมจะทำหน้าที่ให้สำเร็จแน่นอนครับ

แบบนี้แหละ คณะทูตของจักรวรรดิก็ ออกเดินทางจากเมืองหลวง

จุดหมายคือภาคใต้ของทวีป

สองประเทศเป็นพื้นที่ที่ไม่มั่นคงที่กำลังขัดแย้งกันอยู่