ตอน 37.2: Chapter 37.2

นี่มันโกรธเต็มที่เลยนะ

เหตุผลก็พอจะเข้าใจ

แถมยังมีเกราะป้องกันเสียงสำหรับคุยกันลับๆ อีกด้วย...

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น

คงเป็นเพราะบอกจุดอ่อนให้คุณซิลเวอร์ฟังสินะ

นี่มันกำลังจะเข้าเรื่องหนักๆ แล้วสิ...

...มีอะไรจะพูดไหม?

อืมมม...

ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?

จะ...เป็นอะไรได้ยังไงกันล่ะ!

คุณคิดว่าฉันเป็นใครกันยะ!?

ครั้งนี้ทะเลจะเป็นสมรภูมิหลักอยู่แล้ว

ก็เลยคิดว่านายอาจจะลำบากหน่อย เลยเป็นห่วงน่ะ

อาจจะดูเป็นคนชอบยุ่งเรื่องคนอื่นไปหน่อยนะ

ฉันฝากนายไว้กับซิลเวอร์นะ

ถ้าทำให้คุณรู้สึกไม่ดีไปก็ขอโทษด้วยนะ

แต่ว่า...คนที่เป็นห่วงคุณก็มีแค่ฉันคนเดียวนะ?

ก็เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่สำคัญนี่นา ปล่อยให้เป็นห่วงหน่อยสิ

~~~

พูดแบบนี้มันน่ารังเกียจจัง

ถ้าพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกนะ จะตัดลิ้นคุณทิ้งเลยเชียวล่ะ?

ถ้าโมโหแล้วดูเหมือนว่าฉันจะใจแคบไปหน่อยสินะ

จะมาทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรกันอีก

ครับ...

เอาเถอะ ช่างมันเถอะ

เรื่องที่บอกจุดอ่อนของฉันให้ไอ้นักผจญภัยหน้ากากนั่นไปน่ะ จะไม่ถือเป็นเรื่องนะ

แต่สิ่งที่ฉันไม่พอใจมันไม่ใช่เรื่องนั้นนะ

คุณอยากจะบอกว่าอะไรกันแน่?

……คุณซิลเวอร์คุยไปถึงไหนแล้วล่ะ?

เขาบอกว่าคุณกับคุณซิลเวอร์เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกันนะ

ถึงกับบอกจุดอ่อนของฉันเลย แสดงว่าคุณไว้ใจเขามากสินะ?

พวกคุณนี่คิดจะทำอะไรกันแน่?

ดูเหมือนว่าจะไม่ยอมปล่อยตัวถ้าไม่บอกเรื่องนะ

โอ้...

……ผมกับคุณซิลเวอร์มีเป้าหมายร่วมกันคือการทำให้เลโอเป็นจักรพรรดิ แล้วก็ต่างก็แอบวางแผนกันอยู่

แอบวางแผนเหรอ...?

ใช่ นั่นแหละการแอบวางแผนที่คุณไม่ชอบน่ะ

ผมใช้สถานะในฐานะราชวงศ์

ส่วนอีกฝ่ายก็ใช้สถานะในฐานะนักผจญภัยระดับเอสเอส

แล้วบางครั้งก็แสร้งทำเป็นบังเอิญเพื่อเพิ่มพวกพ้องให้ตัวเอง

ตระกูลดยุคไคลเนิร์ตก็ทำแบบนั้นแหละ ดึงคนมาเป็นพวก

ตอนที่เกิดเรื่องวุ่นวายของแวมไพร์ทางฝั่งตะวันออก ผมก็ติดต่อกับคุณซิลเวอร์อยู่ตลอด

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน

เจ้าหมอนั่นกำลังเคลื่อนไหวเพื่อเลโออยู่

ก็แค่...การที่เลโอกับคุณซิลเวอร์เชื่อมถึงกันโดยตรงมันก็ดูสะดุดตาเกินไปน่ะ

ผมก็เลยเป็นเหมือนเป็นฉากบังหน้าไงล่ะ

...เลโอเขารู้เรื่องนั้นด้วยเหรอ?

ก็บอกไปแล้วนะ

แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรที่เจ้าเล่ห์กว่าที่คิดไว้

ครั้งนี้ก็เช่นกัน เพื่อให้การแย่งชิงบัลลังก์เป็นไปอย่างได้เปรียบ ผมเลยขอให้คุณซิลเวอร์มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง

แล้วก็ให้เขาติดต่อกับคุณฟีนเน่ด้วย

จนสามารถหยุดยั้งไม่ให้อีกสามคนนำทัพได้

ผมเลยให้ความสำคัญกับการแย่งชิงบัลลังก์ ทำให้มีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมากน่ะ

...นั่นก็เพื่อการมีชีวิตรอดสินะ?

คุณคิดจริงๆ เหรอว่าพี่ชายหรือพี่สาวของคุณจะฆ่าคุณกับเลโอ?

อย่างน้อยตอนที่เอลน่าอยู่กับพวกเรานะ~~

~~ตอนที่องค์รัชทายาทยังมีชีวิตอยู่ มันก็ไม่เคยมีกระแสแบบนั้นเลย

เอลิคก็ฝึกฝนอย่างหนักไปพร้อมกับองค์รัชทายาท

แต่เขาก็ไม่ใช่พี่ชายที่คิดจะฆ่าใครซะหน่อย

ก็อร์ดันก็เป็นผู้ชายที่ตรงไปตรงมาในฐานะนักรบ

ซานดร่าก็ตั้งใจฝึกฝนในฐานะนักเวทเหมือนกัน

ใช่... ตอนนั้นมันสงบสุขดีนะ

แต่พอองค์รัชทายาทสวรรคต บัลลังก์ก็ว่างลง

ความทะเยอทะยานของทั้งสามคนที่ถูกกดไว้ด้วยฝาปิดขนาดใหญ่ที่ว่า 'องค์รัชทายาท' มันก็ล้นออกมาน่ะ

พวกมันต้องฆ่าฉันกับเลโอให้ได้แน่

และตลอดหลายปีที่แย่งชิงบัลลังก์ พวกเขาก็สูญเสียความอ่อนโยนไป

แล้วก็พวกคนรอบข้างด้วย...

ดังนั้นฉันจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้เลโอได้เป็นจักรพรรดิ

ตอนงานเทศกาลก็บอกไปแล้วนี่ ว่าอย่ามายุ่ง

ถ้าคุณเข้ามาเกี่ยวข้องกับพวกเราอีก คุณก็แน่นอนว่า

ตระกูลดยุคอัมสเบิร์กก็จะถูกมองว่าเป็นศัตรูไปด้วย

คุณโอเคกับเรื่องนั้นเหรอ?

……ตระกูลยูชัคไม่ยุ่งเรื่องการเมือง

ถูกสอนมาแบบนั้นมาตั้งแต่เก่าก่อนแล้วล่ะ

ว่าต้องอยู่ด้วยดาบ

แต่ฉันน่ะ...

มีสิ่งที่ตัดสินใจไว้ตลอดมาเลยนะ

ฉันจะไม่ทิ้งอัลนะ

คำสัตย์นี้ ต่อให้เป็นฝ่าบาทจักรพรรดิก็ไม่ยอมถอยหรอก

ถ้าคุณตั้งใจจริงว่าจะให้เลโอได้ขึ้นครองบัลลังก์ ฉันก็จะช่วยคุณเอง

ถ้าตระกูลเป็นตัวถ่วง ก็ทิ้งนามสกุลไปก็ได้นะ

ฉันจะให้คำสาบานของฉันมาก่อนสิ่งอื่นใดเลย

……ตกสภาวะของอัศวินองครักษ์เลยนะ สำหรับทายาทตระกูลดยุคด้วย

ไม่เป็นไรเหรอ?

ฉันเป็นคนดื้อรั้นนะ

คุณก็รู้อยู่แล้วนี่?

ก็...นะ

พูดตามตรงนะ ถ้าคุณเต็มใจจะร่วมมือด้วยความตั้งใจขนาดนั้น ก็รู้สึกขอบคุณนะ

ไม่สิ ช่วงนี้ก็ทำตัวสงบๆ อย่าให้ใครรู้ก็พอ

อื้อ! โล่งอกไปที!

ถ้าตระกูลยูชัคมาเข้าข้างเราเต็มตัว พวกเราก็จะกลายเป็นมหาอำนาจเลยนะ

แบบนั้นแล้วเราอาจจะถูกโจมตีแบบเต็มสูบก็ได้นะ

ถ้าตัดสินใจแบบนั้นแล้ว ก็มาพยายามกันเถอะนะ!

เรื่องแค่นั้นน่ะ ฉันก็เข้าใจได้อยู่แล้วล่ะ

ไม่เป็นไรหรอก แค่ตั้งใจก็พอแล้ว

จะไหวเหรอเนี่ย...

อ้อ ใช่แล้ว

ปัง!

ไหนๆ ก็เป็นผู้ร่วมมือที่สมบูรณ์แล้ว ก็อย่าปิดบังอะไรอีกนะ

ถ้ามีอะไรก็บอกมาตอนนี้เลยนะ จะยกโทษให้

อืมมม...

อา

ตอนที่นายได้เป็นอัศวินองครักษ์ ก็ให้ไข่มุกเป็นของขวัญให้ไม่ใช่เหรอ?

ใช่ค่ะ อัลเองก็วิ่งหาให้ถึงสี่ทิศเลยนะ?

อ่า...เรื่องนั้นน่ะนะ...

มันน่ารำคาญน่ะ เลยให้เลโอไปซื้อมาเอง...

แย่สุดๆ!!

!?

บอกว่าจะให้อภัยแล้วนี่นา...

ก็เลยรอดไปได้ที่ว่าพวกเรากับคุณซิลเวอร์เป็นคนเดียวกันโดยที่ไม่มีใครรู้...

แถมยังได้ความร่วมมือเต็มที่จากคุณเอลน่าด้วย

อัลนี่มันแย่จริงๆ เลยนะ!!

สิ่งที่ได้มาทางภาคใต้ครั้งนี้มันช่างยิ่งใหญ่จริงๆ

ช่วยด้วยนะ มาร์วา~

ถ้ากลับไปถึงเมืองหลวง เลโอก็คงจะได้รับการประเมินจากคุณพ่อเรื่องความดีความชอบที่ภาคใต้ แล้วการแย่งชิงบัลลังก์ก็จะยิ่งดุเดือดขึ้นไปอีก

ความประมาทแบบนี้ต้องระวังให้ดีล่ะ...