ตอน 38.1: Chapter 38.1

เมืองหลวง วิลท์

อืมมมม...

※มังงะเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น

กลับมาแล้วววว...

ฟุฟุ เหนื่อยหน่อยนะ

ดูอารมณ์ดีจัง มีอะไรเหรอ?

คุณอัลกลับมาแล้วครับ

ก็ต้องกลับมาสิ ที่นี่มันห้องของฉันนี่นา

ครับ

ที่นี่คือที่ที่คุณอัลกลับมาครับ

ฉันคงไม่สามารถปกป้องคุณอัลได้เหมือนคุณเอลน่าหรอกค่ะ

และก็ไม่ได้ฉลาดเหมือนคุณรินเฟียด้วย

คงจะไม่มีประโยชน์อะไรมากไปกว่านี้แล้วล่ะค่ะ

ฟีเนะ...?

...ดังนั้น

ฉันจะทำในสิ่งที่ตัวเองทำได้แล้วล่ะค่ะ

ที่นี่คือสถานที่ที่อัลจะกลับไปเป็นอัลได้

ดังนั้นฉันจึงอยู่ที่นี่

จะอยู่เคียงข้างคุณในแบบที่คุณเป็น

ไม่ใช่สถานที่สำหรับองค์ชายไร้ความสามารถ หรือนักผจญภัยที่เก่งที่สุดในจักรวรรดิ แต่เป็นสถานที่ที่กลับไปเป็นอัลธรรมดาได้

จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เป็นพื้นที่ที่สบายใจสำหรับคุณ

จะกล่าวว่า "ขอให้ไปอย่างปลอดภัย" เมื่อคุณออกไป และกล่าวว่า "กลับมาแล้ว" เมื่อคุณกลับมา

จะกล่าวว่า "ขอให้โชคดีในการรบ" เมื่อคุณออกไป และกล่าวว่า "เหนื่อยหน่อยนะ" เมื่อคุณกลับมา

...ทำแบบนั้นสิ

แค่นั้นก็ทำให้ฉันได้รับการช่วยเหลือแล้ว

ค่ะ... ฉันเป็นนกค่ะ

จะอยู่ ณ ที่นี้เป็นไม้ให้คุณ

ถ้าคุณไม่กลับมา ฉันก็จะอยู่ไม่ได้ค่ะ

ดังนั้น กรุณากลับมานะคะ

ต่อไปนี้ ณ ที่แห่งนี้

อย่าพูดอะไรตลกๆ ล่ะ

อืม ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันจะพยายามให้เต็มที่เลยนะ

เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่กลับมานี่นา

ถ้าถูกบอกว่าต้องการแค่อัลโนลท์ธรรมดาๆ ล่ะก็...

ถะ...

ไปได้ไหมนะ...

จะมีวันที่คุณอัลทำตัวได้ตามแบบฉบับคุณอัลนอกห้องนี้บ้างไหมนะ...?

จะเป็นยังไงนะ...

อย่างน้อยก็ต้องชนะการแย่งชิงบัลลังก์ให้จบลงก็แล้วกัน

ถึงจะชนะแล้วเลโอได้เป็นจักรพรรดิ แต่ถ้าเป็นคนไร้ความสามารถก็คงจะปลอดภัยกว่า

แกร๊ก

จะได้ไม่ถูกเสนาบดีหรือขุนนางจับตามองไงล่ะ

อย่างนั้นเหรอครับ...

สึ...

ไม่เป็นไร ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีแล้ว

ก็ยังดีกว่าโดนลอบสังหารนี่นา แถมยังมีเธออยู่ด้วย

แต่ว่านะ...

ถ้าคุณแบ่งปันความลับให้ฉันแล้ว ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย

ฉันอยากให้คุณอัลได้รับการยอมรับทั่วทั้งจักรวรรดิสักวันหนึ่งค่ะ

ฉันทุ่มเทความขยันของตัวเองไปกับการแย่งชิงบัลลังก์ครั้งนี้ทั้งชีวิตเลยนะ

พอจบแล้วก็ตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ แบบสบายๆ

ดังนั้นก็ไม่จำเป็น

อาจจะบอกกับคนที่สนิทๆ ก็ได้นะ... แค่นั้นเอง

ฉันพอใจกับแบบนั้นแล้วล่ะ

อย่างอื่นไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

แค่อยากได้ชีวิตประจำวันที่ไม่ต่างจากก่อนที่การแย่งชิงบัลลังก์จะเริ่มต้น

ถ้าคนที่สนิทๆ ทุกคนอยู่เคียงข้างและกำลังยิ้มอยู่แบบนั้นก็พอแล้ว

ฉันอยากจะนอนเกียจคร้านมองดูมันแบบนั้น

ดังนั้นตอนนี้ฉันถึงต้องพยายามเพื่อชีวิตประจำวันนั้น

เพราะฉะนั้น จะไม่ยอมให้ใครตาย ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใครก็ตาม

ฉันไม่ได้แข็งแกร่งพอที่จะทนต่อการสูญเสียอะไรบางอย่างได้

แต่ตั้งแต่เข้าร่วมการแย่งชิงบัลลังก์ สิ่งที่ต้องปกป้องก็มีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ปัญหาที่เวทมนตร์อย่างเดียวไม่สามารถแก้ไขได้มันกองพะเนินอยู่ตรงหน้าฉัน

ถ้าพลาดแม้แต่ครั้งเดียว ก็จะมีใครสักคนบาดเจ็บล้มลงไป

...ฉันนี่สิ—

—เชื่อมั่นในคุณอัลค่ะ

นั่นก็คงเป็นเช่นเดียวกับคุณเลโอและคุณเอลน่าด้วยล่ะค่ะ

ดังนั้น มาพยายามด้วยกันเถอะครับ

คุณไม่ได้อยู่คนเดียวนะครับ

ขอโทษนะ...

ฉันเองก็ยังไม่เก่งพอเลย...

ขออีกแก้วได้ไหมครับ?

อย่างน้อยตอนที่อยู่ที่นี่ก็ต้องพักผ่อนหน่อยนะ...

ถึงจะเป็นที่ที่ควรจะผ่อนคลาย แต่ก็ยังเกร็งอยู่เลย

ครับ ได้เลยแน่นอน

...คราวนี้มันหนักกับจิตใจมากเลยนะ

จริงๆ แล้วฉันสลับตัวกับคุณเลโอมาน่ะ

ว่าแล้วเป็นยังไงบ้างครับ? ความรู้สึกตอนเป็นคุณเลโอ

ขอโทษด้วยจริงๆ นะ

เธอคือผู้ร่วมแบ่งปันความลับ

เป็นคนที่คอยสนับสนุนฉัน ทั้งเรื่องดีๆ และเรื่องไม่ดีๆ ด้วยน่ะครับ