ตอน 56.2: Chapter 56.2

โอ้โห นี่มัน...

ฝ่าบาทองค์ชายรอง มีเรื่องใดให้รับใช้หรือขอรับ?

!

การย้ายมิติของเจ้ามีค่ามากเลยนะ

ขอให้รอสักครู่ แล้วให้กองกำลังที่ส่งไปของพวกเราติดตามไปด้วยได้ไหมครับ

ในปราสาทกำลังมีการปรึกษาหารือเกี่ยวกับเหตุการณ์ผิดปกติทางทิศใต้ครับ

ถึงกับองค์ชายต้องก้มหัวเลยเหรอเนี่ย...

ก่อนหน้านี้ก็ยังมีเวลาอยู่นะ

แล้วถ้ายังตัดสินใจไม่ได้ แล้วจะมีอะไรมาค้ำประกันว่าอนาคตจะตัดสินใจได้ล่ะ?

ตอนนี้ก็เรียกกองทัพแถวใกล้ๆ มายังเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว

จะมอบกองทัพนั้นให้ดูแลฝ่าพระบาทและป้อมปราการของวัง

กำลังจะรวมตัวกันในรูปแบบของการส่งอัศวินองครักษ์ไปทางทิศใต้

โอ้?

จากตรงนั้นแหละ การแย่งชิงผลงานก็จะเริ่มต้นขึ้นสินะ?

เพราะตอนนี้มันคือช่วงกลางของการแย่งชิงบัลลังก์จักรพรรดิเลยนี่นา

แน่นอนว่าเจ้าก็เช่นกัน

ใครๆ ก็อยากได้ผลงานของตัวเองทั้งนั้นแหละ

พวกเราไม่ได้ว่างพอที่จะรอการตัดสินใจที่รู้ผลอยู่แล้วหรอกนะ

ฉันได้เสนอชื่อก็อดดอนในฐานะผู้ที่จะนำเหล่าเสนาบดีและอัศวินองครักษ์แล้ว

น่าจะใช้เวลาไม่นานจนกว่าจะมีการตัดสินใจอย่างเป็นทางการนะ

...แปลกจังเลยนะ

ตอนเป็นเรื่องของต่างประเทศยังอยากจะเอาความดีความชอบขนาดนั้นเลยนะ

—

พอเป็นเรื่องของบ้านตัวเองปุ๊บ ก็ยอมยกความดีให้ไอ้รองนี่เลยเหรอ?

—ฉันเป็นองค์ชาย

และเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของจักรวรรดิ

ถ้าเป็นเรื่องของต่างประเทศก็ว่าไปอย่าง

แต่พอเป็นเรื่องของบ้านตัวเองแล้ว การแย่งชิงอำนาจอะไรนั่นมันก็เป็นเรื่องรองไปเลย

เพราะสิ่งที่ฉันคิดเป็นอันดับแรกก็คือเรื่องของจักรวรรดิไงล่ะ

ไม่ใช่ข้อเสนอที่ไม่ดีนะ

ถ้าเหล่าอัศวินองครักษ์มาให้ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นเยอะเลย

ถ้าเราจะบังคับทำตรงนี้ มันก็จะทำให้ ความรู้สึกของคณะผู้บริหารระดับสูงของจักรวรรดิ ต่อเหล่านักผจญภัยมันแย่ลงไปอีก รู้สึกอย่างนั้นนะ

จะถือว่าการแย่งชิงบัลลังก์จักรพรรดิเป็นเรื่องรอง แล้วยอมรับข้อเสนอนี้ดีไหมนะ...?

...ลีนเนเฟีย...?

กำลังขอความช่วยเหลืออยู่สินะ...?

แต่ว่า... ในระหว่างนั้นก็มีคนที่ต้องตกเป็นเหยื่อด้วย

ในขณะที่ประเทศกำลังเตรียมความพร้อมอย่างเต็มที่

ก็มีคนที่กำลังซื้อเวลาอยู่ด้วย

แล้วจะทำยังไงกับคนกลุ่มนั้นล่ะ?

จะทำทุกอย่างที่ทำได้

...ถ้างั้นก็รับข้อเสนอนั้นไม่ได้เหมือนกัน

นักผจญภัยไม่เหมือนกับอัศวินหรือทหารหรอก

พวกเขาอยู่เพื่อช่วยเหลือผู้ที่อยู่สูงๆ มองไม่เห็น

และผู้ที่ต้องปล่อยให้ถูกทอดทิ้งนั่นเอง

ไปให้พ้น

พวกเราเป็นนักผจญภัยนะ

ไม่รับคำสั่งจากใครทั้งนั้น

จะทำตามใจเราเอง

ชะตากรรมของประเทศมันแขวนอยู่เลยนะ?

คิดว่าเราควรจะทำให้มันชัวร์ไว้ก่อนไหมล่ะ?

พวกเราไม่สนหรอกว่าประเทศจะเป็นยังไง

สิ่งที่เราปกป้องเสมอมาก็คือชีวิตของประชาชนนั่นแหละ

กลับไปบอกองค์จักรพรรดิกับเหล่าเสนาบดีด้วย

ปัญหานี้มัน...

ถ้าคุณซิลเวอร์รับไว้แล้วล่ะนะ

คิดว่าเรื่องแบบนี้จะทำได้ตามใจชอบอย่างนั้นเหรอ?

การทำแบบนั้นได้น่ะ ก็เพราะเป็นนักผจญภัยระดับเอสเอสไงล่ะ

แถมอย่ามาดูถูกกันนักเชียว

นักผจญภัยของจักรวรรดิแข็งแกร่งกว่าที่องค์ชายคิดไว้หลายเท่าเลยนะ

...ทำไมถึงเป็นคุณล่ะ...?

พอได้ยินเรื่องภารกิจเรดน่ะ

ก็เลยชวนคนอื่นๆ มาด้วย

ถ้าลุกไหวก็ตามมาสิ

ถึงเวลาแล้วล่ะ ต้องทำแล้ว

ค่ะ...!

คุณซิลเวอร์...!