ตอนที่ 117

ถ้าสูดแก๊สพิษนี่เข้าไปก็อยู่ได้สัก 10 นาที...พวกที่เร็วหน่อยก็ตายในไม่กี่สิบวินาที

นักฆ่าพิษกำลังเข้ามาแล้ว...ฆ่าซะ

17 อย่าขยับ ฆ่ามัน ซูซูกิ ยูโตะ

แล้วทางรอดก็มีแค่ยาแก้พิษของผมเท่านั้นแหละ

พวกเรานี่อาการพิษมาเร็วมากเลยเนอะ

พิษนี่มันมีกฎอะไรบางอย่างแน่ๆ เลยนะ

จาคิ

ถึงจะรู้ตัวก็คงทำอะไรไม่ได้แล้วสินะ

!?

พี่สาว

อาคาโอะ...!?

อาคาโอะ อาคาโอะ! นางาคุโมะ! เร็วเข้า...

แค่กๆ

!!

ฉันมาถึงแล้วนี่นา...!

ครอบครัวคู่นี้มีคำสั่งให้จับเป็นไม่ใช่เหรอ?

ก็ไม่มีปัญหาหรอก

ตัวประกันไม่จำเป็นต้องมีชีวิตเสมอไปนะ

แค่ทำให้ฝ่ายตรงข้ามเข้าใจผิดว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว

ไม่ว่าทุกคนจะตายตรงนี้ไปเลย สำหรับฉันก็ไม่เป็นไร

●●●

ยาพิษนี่...

ทุกคนควรจะดูดพร้อมกันสิ

ทำไมมีแค่คุณอาคาโอะกับผมที่อาการหนัก ในขณะที่คุณมิมิกับคนอื่นๆ มีอาการแค่เล็กน้อยล่ะ?

ถึงจะปะทะกัน แต่เราก็ไม่ได้โดนโจมตีของศัตรูนะ

เมื่อดูจากคินดากะที่อยู่ห่างออกไปก็มีอาการยาพิษแสดงออกมาด้วย แสดงว่าระยะห่างจากศัตรูก็ไม่เกี่ยวด้วย...

น้ำหนัก เพศ การแต่งกาย ต่างกันหมดเลย

สภาพร่างกาย...ก็ไม่ใช่ เราพวกเราทนยาพิษได้ดีกว่าคนทั่วไป

ถ้างั้นก็...

จะเป็นไปได้ยังไงกันนะ...

คินดากะ! ฉันจะจัดการให้เสร็จๆ ไปเลย! ช่วยสนับสนุนด้วยนะ!

ปากดีจริงนะแก!

ทุกคนอย่าขยับ!

อึก!? ทำไม...

การลุกลามของยาพิษนี่

มีความเป็นไปได้สูงว่าเกี่ยวข้องกับปริมาณการเคลื่อนไหว

หา!?

!

จริงด้วย...

ถ้าอยู่นิ่งๆ ก็ยังดีอยู่เลยล่ะ...

ถ้าขยับเร็วๆ ก็แปลว่ายาพิษมันจะวิ่งได้ใช่ไหม...? พูดง่ายๆ ก็คือ...

ถ้าไม่อยากให้อายุสั้นลงไปกว่านี้ ก็คงต้องอยู่นิ่งๆ แล้วก็ฆ่าไปเลย

แล้วจะยังไงกันนะ

โดนจับได้แล้วเหรอ... ถ้ายังขยับต่อไปเรื่อยๆ อีกไม่กี่ก้าวไม่กี่วินาทีก็ตายแล้วเชียว...

นี่พวกนี้มันฉลาดกว่าฮิกุจิเป็นร้อยเท่าเลยว่ะ...

เฮ้ยๆ ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะนะ~

ถ้าลากให้มันเป็นการสู้แบบยืดเยื้อ เราไม่แพ้หรอก!

......

ตอนนี้ถ้าเกิดว่า

คินดากะ

ฆ่าได้

ถ้าพลาดก็ต้องฆ่าเด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า 1 คน

จะฆ่าตอนนี้เลยเหรอ...

หลังจากฆ่าแล้วล่ะ...? เปล่า...

ต้องทำตอนนี้เท่านั้น...!!

!! แค่ก

พี่ชาย คุณโอเคไหม!?

...! พิษ...?

คุณอาริซึกิไม่ได้ขยับเลย ทำไม...

...! ไม่ใช่ว่า

อาริซึกิ!? แกทำอะไรอยู่เนี่ย...!

ชี่...

ถ้าเป็นปริมาณการเคลื่อนไหวล่ะก็

มันก็สัมพันธ์กับการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อด้วย

เอ๋...

หมายความว่าอัตราการเต้นของหัวใจก็

ช่วยเร่งการลุกลามของยาพิษด้วย...!

!!

เคลื่อนไหวเร็วๆ ก็ไม่ไหว กลัวก็ไม่ไหว...เหรอ

มายิงให้เต็มที่เลยด้วยปืนที่ถืออยู่นี่แหละ

หงุดหงิดก็ไม่ดีนะคุณอาคาโอะ

...!

นี่กูบอกไปแล้วไง

ว่าแม้จะรู้ตัวไปก็ช่วยอะไรไม่ได้

แบบนี้มันก็เสียเปรียบอยู่นะ~

เฮ้ย คินดากะ มีอาวุธแบบไม่ขยับแล้วจัดการได้ไหมเนี่ย!?

มันจะมีแบบนั้นได้ยังไงกันนนน...

!

อาคาโอะ จะเป็นไปได้ยังไงกันนะ...

อา~ แม้แต่ตัวเองก็ยังคิดว่าตัวเองมันโง่เลยล่ะ

แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเป็นไอ้โง่นั่นมันต้องทำแบบนี้สิ...!

จริงด้วยนะ~

หืม?

โป๊ะ

ใช้รถเข็นกับระเบิดวารีแล้วก็...มาเลยสิ

อืม

ความเร็วระดับนั้นมันไม่มีน้ำหนักพอที่จะโจมตีได้หรอก

เฉียดฉิวไปหน่อยนะ...

อะ...

อุป!

ตัวมันยังอยู่ในสภาพผ่อนคลาย แต่มีเพียงแรงสะท้อนของปืนเท่านั้น...!

มันออกฤทธิ์แล้วสินะ

ถูกแล้วครับคุณอาคาโอะ

ในการต่อสู้ระยะประชิดมีดจะแรงกว่าการโจมตีเป็นเส้นตรงด้วยปืน...

อ่ะ โยนไปแล้ว

ตึ้ง!

อึก...

แย่แล้ว...

!!

จบแล้ว

เหงื่อแตก

ตี

กระสุนหมด

ฟุ

เฉียดฉิวไปหน่อยนะแก...

แต่ก็คงเหลือชีวิตอีกไม่กี่นาที

รู้สึกยังไงล่ะ?

ลองบุกตะลุยดูไหม ก่อนที่ยาพิษจะหมุนเวียนครบวงจร?

คนที่ต้านยาพิษของฉันได้ขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยนะ

อะไรกัน...? ไอ้หมอนี่...

ทำไมในสถานการณ์ที่สิ้นหวังขนาดนี้

น่ารำคาญชะมัด ไอ้ปลาหมึก!

ยาพิษถึงไม่หมุนเวียน...?

กั่ก

!!?

นี่มันอะไรกันเนี่ย...!?

อา~ ก๊าซพิษเหรอ?

เพื่อนพ้อง! อดีตตำนานได้ปรากฏตัวแล้ว!!

ทำไมบรรยากาศมันดูไม่ดีเลยที่นี่

เอ๊ะ...

ซาคาโมโตะ เดย์ส

วันที่ 117 / จบ