ตอนที่ 160

☆วันหยุดนี่นะ สองคนนี้...!!

เช้าวันเสาร์

เอ๋~

วันนี้เราจะไปเก็บป้ายประชาสัมพันธ์สำหรับชุมชนค่ะ

โปสเตอร์ของงานที่จบไปแล้วกับของใหม่ด้วย...

...นั่นมันการปล่อยตัวแบบนี้เหรอ

ก็เพราะว่า~

★เรื่องราวนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์จริงใดๆ ทั้งสิ้น

มันเป็นวันเสาร์นะ? เป็นตอนเช้าด้วยนะ!? ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ ทั้งที่อุรุซุมาคนเดียวก็ได้นี่นา

ส่งมอบงานให้นะ

ไม่ช้าก็เร็วเดี๋ยวก็เป็นงานของคุณแล้วล่ะ

เออ งั้นอุเมะก็ดีไม่ใช่เหรอ

เออ งั้นอุเมะก็ดีไม่ใช่เหรอ? ที่จริงแล้วก็อยากเล่นกับฉันเองนี่นาา~?

อย่าพูดไร้สาระสิ เดี๋ยวก็ทำให้

นี่ๆ ไปที่ศาลากลางชุมชนก่อนเลย

อุ๊ย~

●●●●

...พอคิดดูแล้วก็จริงด้วย

ทั้งไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย แถมยังไม่ได้ช่วยอะไรเลยด้วย

ทำไมฉันถึงไม่เลือกอุเมะคุงล่ะ ถึงเลือกทันจังแทน...

สุดท้ายก็ต้องมาทำกันสองคนเองเนี่ยนะ...

...ก็อย่างแรกเลย ทำไมเด็กคนนี้ถึงไม่มีแรงจูงใจเลยล่ะ

นี่มันไม่ให้เกียรติเลยนะ

ฉันตั้งตารอแบบอยู่นะ...

เอ๊ะ?

ที่จริงแล้วก็แค่อยากจะเล่นเฉยๆ เองเหรอ...?

นี่

นี่ๆ

ไม่ใช่ที่นี่เหรอー?

ศาลากลางชุมชน

...คึ

ขอโทษนะคะ

ต้องตั้งใจหน่อยสิเนี่ยー

พลาดซะแล้ว...!!

หืม? ไม่จะล็อกเหรอคะ?

เอ๊ะ?

ไม่ใช่เรื่องของเวลาซะหน่อยนะคะ

ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว

แต่ว่าถ้ามันถูกเอาไปทั้งก้อนก็ไม่มีความหมายนี่นา~

อีกแล้วนะ เรื่องหาเหตุผล...

ถ้างั้นก็ผูกไว้กับเสาดีไหมคะ?

อ้า ได้ๆ แล้วก็จ๋าๆ~

ฮ้า~ สุดท้ายแล้วฉันก็ชอบบทสนทนาที่งี่เง่าพวกนี้เหมือนกันสินะ

ยุ...

ว๊ะ ชิตะ ชิ กะ

เห็นเป็นพอลมั้ยเอ่ย～～?

มันตรงเกินไป เลยเผลอคิดผิดซะได้～～

นี่! อย่าล้อเล่นสิ เอาออกสิ!

มันเข้ากับคุณจังเลย~

กับฉันเหรอ? กับจักรยานเหรอ?

อ้า ขอโทษค่ะ มันขึ้นสนิม เลยใส่กุญแจไม่เข้า

ห๊ะ—!?

โธ่!! ปกติไม่ทำเลยนะ!

ให้ยืมหน่อยสิคะ ฉันจะทำเอง

อ๊ะ

อ๊าาาาา—!?

ทำอะไรกันอยู่คะ~!?

อ้า ฮิยะ ฮิยะ ติดแล้ว! อุรุซุ!

โอยย~ ชุดที่น่าสมเพชแบบนี้...!!

คีม! ไปยืมคีมที่ศาลากลางชุมชนมาตัดให้หน่อยสิ!

ไม่เอาอ่ะ~

เอ๋~?

เสียของจะเปล่าๆ

เดี๋ยวเธอก็ไม่ได้เอาไปติดหรอกนี่นา?

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา~ คงมีสำรองที่บ้าน งั้นใช้อันนั้นก็ได้ไหม?

คึ...ทำไมอีกฝ่ายถึงยอมอ่อนข้อให้ล่ะ...!! เอาแบบนั้นก็ได้แล้ว!

ช่วยเร็วๆ หน่อยสิคะ!

มันน่าอายจะตายอยู่แล้ว...!!

รู้แล้วๆ

โอยยย~ จะจบลงด้วยบทสนทนาโง่ๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน ก็รู้อยู่แล้วนี่นา...!?

ทำไมฉันถึง

โยชิโช

เอ๊ะ?

ห๊ะ?

ชุพปปป~

กรี๊ดดดดด!?

เดี๋ยวก่อนสิ!

หืม?

อะไรเหรอ? อุรุซุก็มาด้วยเหรอ?

ไม่ใช่! มันเชื่อมต่อกันอยู่ไม่ใช่เหรอ!

ไก่เหรอคะ!?

หยุดนะ!!

เสื้อผ้า!

ฮ้า

ดัรัน (ว่างเปล่า/เหงา)

ฮ่า

อา

อาาา

...มันเข้ากับคุณจังเลย

ทากะจัง โตขึ้นเยอะเลยนะ

ฟุฟุ ทากะคุงก็น่าจะโตไวๆ เหมือนกันนะ

ว๊าวว! หยุดนะ~!!

อยู่นิ่งๆ สิ!

?

ทางโน้นเสียงดังจังเลยนะ

อะไรกันนะ

(143)

จะไม่ให้อภัยแล้วนะ! ถอดมันออกสิ!

ทำไมถึงโกรธขนาดนั้นล่ะ

ไม่เอาๆๆ ช่วยด้วยยยยยย!

วันนี้มันแปลกๆ นะ อุรุซุ~

เป็นเพราะเธอต่างหากล่ะ!?

รีบๆ เอาเสื้อตัวนั้นมาให้ฉัน...

ว๊าาาา—!

ม-มองไม่ได้นะ ทากะคุง!

ฉะ—ไม่ใช่นะ! อธิบายมาสิ!

ความเข้าใจผิดมันก็ยังไม่ถูกคลี่คลาย