ตอนที่ 168

อุเม่ อรุณสวัสดิ์นะ

เต๊อะ ๆ ๆ~

โอ้ อรุณสวัสดิ์

หนาวจังเลย

เฮ้ ๆ เกราะกันลมเหรอเนี่ย

...!

หลัง

อะไรนุ่มจัง! ใช่แล้ว...

หืม?

อ่า ใช่อันนี้เอง!

ผ้าคาดเอว!

คุณไซเซ็นถักให้ มีกระเป๋าใส่ไคโรด้วยนะ

จำได้ไหม? สมัครชมรมงานฝีมือ...

เหรอ

...สบายจังเลย

โอ

งั้นก็ไปบอกคุณไซเซ็น...

ฉันก็อยากถักอะไรให้คุณอุเม่เหมือนกัน!

เอ๊ะ ฉันเหรอ!?

กำลังคิดว่าจะทำอะไรตอบแทนเมื่อคราวก่อนพอดีเลย ดีเลย

งั้นช่วยแนะนำคุณไซเซ็นให้หน่อยสิ

อ่า... อื้อ... ได้เลย...

งั้นหลังเลิกเรียนไปด้วยกันนะ...

เอ๊ะ?

อ๊ะ คุณอุเม่ อย่ามานะ

คุณไซเซ็น บัตสึกิสึเกะ... หัวหน้าชมรมงานฝีมือ หนุ่มหล่อที่ชอบของน่ารัก

มันเป็นเซอร์ไพรส์นี่นา

บอกไปแล้วนี่นา!?

ไดวะ ตอนที่ 168 เซอร์ไพรส์ของโคมาโระ★

อย่างนั้นแหละ

ฝากด้วยนะ

เป็นคุณอุโมโตะใช่ไหม...? อือ ๆ อุเม่เล่าให้ฟัง...นะ

★นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริงแม้แต่น้อย

อยากเรียนรู้เรื่องการถักไหมพรม...

●●●●●

ครับ!

คุณครูครับ

คุณครู!?

อุเม่ก็ถักไหมพรมเก่งนะ เอาผมก็ได้เหรอ?

ก็เป็นเซอร์ไพรส์ให้อุเม่ไงครับ

ฝากด้วยนะ

อาาา...

อุเม่เล่าให้ฟังว่า...

โคมะจะพยายามให้สุดพลังเลย!

คุณไซเซ็น

อยากทำอะไรเหรอ?

อยากได้ของที่ทำให้ร่างกายอบอุ่นค่ะ คุณไซเซ็นมีอะไรแนะนำไหมคะ?

แบบนี้...แบบนี้...

คุณไซเซ็น...

นี่คือการถักลายด้านหน้า

ลองทำสักหนึ่งแถวนะ

ถ้าเป็นแบบพื้นฐานล่ะก็ ก็จะเป็นผ้าพันคออะไรอย่างนั้นเหรอ...?

อ๊ะ!

ผ้าพันคอ!! ขอร้องล่ะค่ะ!!

หืม? เส้นด้ายนี้...?

อ่า ขอโทษนะ! คำอธิบายของฉันคงจะเข้าใจยากไปสินะ...!!

หะ...

หะ... อย่างอื่นก็มี ถุงมือ... ถุงเท้า... หมวกไหมพรม...

แล้วก็...แล้วก็....

เอ่อ...แล้วก็ใช้เข็มจากด้านบนไปทางขวา

เข้าใจแล้ว

อ๊ะ มองจากทางนี้สิ

ขอโทษนะ...!! มีแต่เรื่องพื้นฐานเท่านั้นที่ผุดขึ้นมาได้...!!

อ่า...จากด้านซ้าย...

อย่างที่คิดไว้เลย ฉันไม่ใช่คนที่คู่ควรจะถูกเรียกว่าอาจารย์...!!!

เออ สมบูรณ์แบบเลยนะ?

อ่า แบบนี้เหรอ ทำได้แล้วเหรอ?

11

ขอโทษนะ! ยังไม่ได้ทำเลยสักนิด!

ความรู้สึกของคุณไซเซ็น

อยากเฝ้ามอง

ทำไมคุณครูถึงชอบถักไหมพรมล่ะครับ?

อาาา... อื้ม... อืม...

เพราะสามารถถักความรู้สึกออกมาได้ไง

เป็นห่วงเลย

อะไรแบบนั้น...

เข้าท่าดี

ความรู้สึกเหรอ?

!

ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกนะ...

ไม่สิ ขอโทษนะ คนอย่างผมมาทำเรื่องแบบนี้...!

มันเคยมีอยู่ในหนังสือที่เคยอ่านมาก่อน...!!

ขอบคุณนะ

ก็เพราะว่าถ้าไม่ทำให้ความรู้สึกมีรูปร่าง มันก็จะหายไปไง

การที่มันถูกเก็บไว้เป็นรูปร่างแบบนี้...มันดีจัง...

ไม่ใช่ความล้มเหลว...

เพราะคุณอุเมะ

ก็เพราะว่าฉันพูดไม่เก่งน่ะ...

คืบหน้าไปเยอะเลยนะ

โอ้

ฉันก็พูดไม่เก่งเหมือนกัน คำพูดของคุณดีมากเลยนะ

สมแล้วที่เป็นคุณไซเซ็น!

ไม่ใช่คุณเซะนะ!

รู้สึกดีมากเลยนะ

แต่มันอาจจะขาดไปตรงนั้นหน่อย...สะดุดตา...ถึงจะแก้แล้วมันก็ยังเหลืออยู่นะ

อ๊ะ

หนังสือเล่มนั้นฉันก็ยืมมาจากคุณอุเมะด้วยนี่นา

เฮ้

จริงด้วย...ต้องทำใหม่

ไม่เป็นไรหรอกแบบนี้

สมแล้วที่เป็นคุณอุเมะ

ใช่แล้ว

...ว้าว

แล้วคุณอุเมะนี่กลับชอบนะ

แบบนี้

?

ล้มเหลวแล้วนี่นา?

ฉัน... ชอบของน่ารักมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ...

อืม... ใช่

ฉันเริ่มถักไหมพรมตั้งแต่ยังเล็กเลยนะ

แล้วตัวแรกที่ทำคือกระต่ายน้อยตัวจิ๋วน่ะ

ก็เลยตั้งใจเอาไปที่โรงเรียนด้วยน่ะ...

ว้าว เก่งจัง!

น่ารักจัง!!

ก็ถึงจะทำได้ไม่ดีนัก แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา...

อาาาา

แต่ระหว่างทางกลับ คุณอุเมะก็—

หา? สุดยอด! อันนี้ทำเองเหรอ!?

อื้ม... ก็ใช่น่ะ... ไม่ค่อย... เก่งเท่าไหร่...

ไม่นะ! อันนี้—

ชวนให้รู้สึกดีจัง!

ที่บอกว่าแบบนี้

คุณอุเมะนี่ก็เป็นแบบนั้นนี่นา?

เข้าใจเลย!

●●●●

ใช่ไหมล่ะ

1 สัปดาห์ต่อมา

โอ้โห!!

ห้องสภานักเรียน

สุดยอดเลยนะ...!! มือใหม่นี่นา!?

คุณครูดูให้ตั้งเยอะเลย

บัตสึไคสึเกะ...!!

ขอบคุณนะ...

อืม

อาา... ตรงนี้พลาดตรงรูไปนี่นา

อาา อย่ามองสิ

อาฮะฮา มองสิ จะได้เห็น

มันสวยขนาดนี้เลยเหรอ...

สมแล้วที่เป็นคุณครูจริงๆ!

ห๊ะ?

อะไรเหรอ เป็นอะไรไป?

ระหว่างทางกลับก็ใช้ด้วยกันนะ

โมะโกะ โมะโกะ

ฉบับหน้าก็ต้องให้ดีเหมือนเดิมนะ!