ตอนที่ 40.1

ーーแสงーーเวทมนตร์คือーー

เป็นศาสตร์ลับที่เกือบจะไม่มีตำราหลงเหลืออยู่ เคียงคู่ไปกับเวทมนตร์แห่ง "ความมืด" และเป็นคุณสมบัติที่ทรงพลังอย่างมหาศาล

หากใช้ในการโจมตี จะมีความเร็วแสงและพิสัยระยะไกล หากใช้ในการสำรวจหรือสื่อสาร จะสามารถส่งผ่านได้ในวงกว้างมากและด้วยความเร็วเหนือแสง

นอกจากนี้ ยังมีเวทมนตร์ฟื้นฟูที่สามารถรักษาภัยพิบัติได้ ทำให้สามารถกล่าวได้ว่ามีประสิทธิภาพระดับแนวหน้าในทุกสาขา

แต่ข้ากลับไม่ได้เลือกสิ่งนี้เมื่อถึงตอนเลือกสกิลที่เทพธิดาเสนอให้

เหตุผลก็เพราะว่า "แสง" และ "ความมืด" ไม่ใช่เป้าหมายของคุณสมบัติหลายชนิด และสามารถครอบครองได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

ถึงแม้จะยอดเยี่ยมขนาดนั้น แต่การใช้พื้นฐานทั้ง 4 คุณสมบัตินั้นย่อมดีกว่า

และอีกสองเหตุผลก็คือ คือการขาดแคลนพลังทำลายล้าง

"แสง" แม้จะเร็ว แต่เมื่อเทียบกับ "ไฟ" ที่มีพลังงานมหาศาลในการโจมตี หรือ "ธาตุหลัก" ที่จัดการกับมวล ก็ยังถือว่าด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

เพื่อที่จะโค่นล้ม "วีรชน" ซึ่งเป็นเผ่าที่เหนือกว่า พลังทำลายล้างถือเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงให้ความสำคัญไว้ในลำดับที่ต่ำกว่า

เชิญทุกท่านทางนี้เลยครับ/ค่ะ...

ยินดีต้อนรับ คุณรูก=โตอาฮาเดและทุกท่านที่มาด้วยครับ/ค่ะ

พวกคุณมาถึงก็รอคอยอยู่นะครับ/คะ

นี่คือคุณเนวานครับ/ค่ะ

พวกเราก็ตั้งตารอที่จะได้พบคุณเช่นกันครับ/ค่ะ

โอ้ เก่งจังเลยนะ

ได้พบกับสาวใช้คนนี้มาก่อนแล้วใช่ไหมคะ

แล้วตรงนั้นล่ะคะ?

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ดิฉันคือ โคลเดีย ทัวร์ฮาร์เดค่ะ

เป็นพี่สาวของ รูกู ทัวร์ฮาร์เด...มาเป็นบริวารของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ค่ะ

เรียกฉันว่า ดิอา ก็ได้นะคะ

คุณดิอา...ดูเป็นผู้มีชาติกำเนิดสูงส่งมากเลยนะคะ

คุณเนวานค่ะ ดิฉันก็เป็นชาวทัวร์ฮาร์เดเหมือนกันค่ะ ความสามารถขนาดนี้...

ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ

ฉันได้กลิ่นของเผ่าพันธุ์เดียวกันเลยค่ะ

...!

เผ่าพันธุ์เดียวกันสินะ... สมกับเป็นคนช่างสังเกตจริงๆ

แสดงว่าคุณดิอาสัมผัสได้ถึงความคล้ายคลึงกัน เช่น ฐานะสูงส่ง หรือระดับพลังเวทที่สูงสินะ

อย่ามาล้อเล่นน่า

ซะที! ทุกคนมาจิบชากันก่อนเถอะครับ/ค่ะ!

ฉันเตรียมขนมชาชั้นดีไว้แล้ว แต่ของที่คุณรูกุนำมาก็วิเศษมากเช่นกัน ดังนั้น

พวกเรามาทานสิ่งนี้ด้วยกันเถอะครับ/ค่ะ!

อะไรกันเนี่ย โค...

ตั้งใจจะทำอะไรกันนะ!?

บอกว่าเป็นเผ่าเดียวกัน... สุดท้ายก็เป็นแบบนั้นใช่ไหม

หมายความว่ากำลังเล็งรูกูอยู่สินะ!?

นี่มันวางใจไม่ได้เลยนะ...!

เอาล่ะ! ทุกคนเตรียมพร้อมแล้วนะคะ!

ฉันตั้งตารอสิ่งนี้มาเลยนะ!

โค... นี่มัน!?

นี่คือสุดยอดเมนูที่รูกูเคยให้ลองเมื่อคราวก่อนนี่เอง!!

คุณช็อกโกแลตครับ/ค่ะ!

คะ?

ขนมแข็งที่ทำจากเมล็ดโกโก้ผสมถั่วเนี่ย คือขนมช็อกโกแลตที่น้ำตาลกับนมไม่เยอะ เรียกว่าดาร์กช็อกโกแลตค่ะ

ถ้าพูดให้เป๊ะๆ มันไม่ใช่เมล็ดโกโก้สมัยใหม่เป๊ะๆ แต่เป็นพืชที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงมากๆ... ส่วนเนื้อเยื่อที่ห่อหุ้มเมล็ดนั้น จะผ่านการหมัก การตากแห้ง การคั่ว แล้วคัดแยก ก็เรียกว่าโกโก้หนิบส์ค่ะ แล้วที่นำมาบดละเอียดต่อ ก็จะเรียกว่าโกโก้มาส

จากนั้นก็นำมาผสมกับส่วนผสมอย่างโคอาบัตเตอร์ น้ำตาล นม แล้วก็นำไปผ่านกระบวนการปรับสภาพ... และยังมีการทำคอนชิงเป็นเวลากว่า 72 ชั่วโมง... ทั้งหมดนี้ล้วนต้องใช้เทคโนโลยีขั้นสูงค่ะ

แต่สิ่งที่ทดสอบฝีมือของช่างมากที่สุดก็คือการทำเทมเปอร์ริ่งในขั้นตอนถัดไปค่ะ คือการให้ความร้อน ↓ การทำให้เย็น ↓ การให้ความร้อนอีกครั้ง โดยการตุ๋นซ้ำๆ เพื่อให้โครงสร้างผลึกของช็อกโกแลตคงตัว ทำให้รสชาติและเนื้อสัมผัสมันดีขึ้นค่ะ

ผ่านกระบวนการที่ซับซ้อนเหล่านี้ ช็อกโกแลตก็เสร็จสมบูรณ์ค่ะ

ตอนอยู่ที่เมืองรุเทว ได้ค้นหาแหล่งซื้อวัตถุดิบจาก พ่อค้าของออลน่า แล้วก็ซื้อใจช่างทำขนมมาผูกไว้ ใช้เวลามากกว่า 1 ปี จนในที่สุดก็สามารถทำให้เป็นผลิตภัณฑ์ได้

การจำกัดลูกค้าเฉพาะกลุ่มคนรวยหรือขุนนางที่มีพลังในการเผยแพร่ข้อมูล ทำให้ข่าวลือและชื่อเสียงแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว จนถูกขนานนามว่าเป็นขนมในตำนานของย่านนี้

ถ้าอร่อยขนาดนี้ ขุนนางต้องยอมทุ่มเหรียญทองเพื่อซื้อแน่ๆ เลย!

แต่ถ้าอร่อยและเป็นที่นิยมขนาดนี้ จะมีร้านอื่นลอกเลียนแบบบ้างไหมคะ?

เพราะแหล่งซื้อวัตถุดิบอยู่ฝั่งทะเล และวิธีการผลิตก็ซับซ้อนเกินไป ถึงจะอยากลอกเลียนแบบก็น่าจะใช้เวลาเป็นร้อยปี

ดังนั้นถึงได้จำกัดจำนวนการผลิตให้ขายเดือนละครั้งเท่านั้น

เอ๊ะ? ถ้าเป็นที่นิยม ทำเยอะๆ ไม่กำไรกว่าเหรอคะ?

มันคือขนมในตำนานที่ทำได้แค่ที่ออลน่าเท่านั้น มันจึงมีมูลค่าสูงในแง่ของความหายาก

ใช่แล้ว สิ่งที่คนไม่มีเข้าถึงได้เท่านั้น ขุนนางหรือเศรษฐีถึงจะอยากได้กันอย่างล้นหลาม...

การโอ้อวดต่อเพศตรงข้ามในงานสังสรรค์เพื่อเรียกร้องความสนใจ แลกกับความเย่อหยิ่งนั้น พวกเขาก็จะยืดหยุ่นให้หลายอย่างนะ

อา! เข้าใจแล้ว!

ว้าว! ดำจัง! ดำกว่าช็อกโกแลตอีก รูกู!

อา! ช่างยอดเยี่ยมอะไรเช่นนี้!

มันหยุดไม่อยู่เลยค่ะ ความหวานอมขมอันสูงส่งนี้!

ความสง่างามนี้ ช่างเป็นขนมของเหล่าขุนนางอย่างแท้จริง!

รสชาติและเนื้อสัมผัสแบบนี้ มีแต่ช็อกโกแลตเท่านั้นถึงจะเพลิดเพลินได้เลยค่ะ!

ฉันจมดิ่งอยู่ในความยินดีที่เคลิบเคลิ้มมานานแล้วค่ะ~

ใช่แล้วค่ะ... เพราะเราทำให้ช็อกโกแลตมีความพิเศษ จึงทำให้คุณค่าของช็อกโกแลตในหมู่ขุนนางนั้นสูงกว่าทองคำไปแล้ว

แบบนี้แล้ว คุณเนวานก็น่าจะรับคำขอที่อาจจะเกินตัวของฉันได้บ้าง

ถ้าคุณพอใจแล้ว นั่นก็ดีที่สุดแล้วค่ะ

แต่ว่า ได้มาได้อย่างไรคะ?

เอ๊ะ?

ถึงฉันจะอยากได้ก็ยังไม่ได้เลยนะคะ...

ถ้าแปลตรงๆ มันก็จะออกมาว่า "ทำไมตระกูลเพียงท่านบารอนถึงมีสิ่งของที่แม้แต่สี่มหาดยุคก็ยังหาได้ยาก?"...

ฮ่าๆๆ

ความสัมพันธ์ของฉันกับตัวแทนแห่งออลน่า ก็เป็นที่รู้กันอยู่แล้วใช่ไหมคะ?

อืมมม ปนกันระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องทางการ

แต่ว่าเพราะอย่างนั้น ถึงได้มาครอบครองขนมช็อกโกแลตนี่ได้ เลยจะมองข้ามไปแล้วกันค่ะ

พอเห็นแบบนี้แล้ว ดูเหมือนจะเป็นแค่คุณหนูเอาแต่ใจในห้องเท่านั้นแหะ...

แน่นอนค่ะ ไม่มีปัญหาเลย

แล้ว...เรื่องเวทมนตร์แสงที่ขอไปเป็นอย่างไรบ้างคะ?

หากคุณอัศวินศักดิ์สิทธิ์กล่าวว่าเพื่อการปราบจอมมาร ก็ในฐานะขุนนางแห่งราชอาณาจักรอัลวาน ดิฉันจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ค่ะ

นี่คือหนังแกะที่จารึกรูปแบบเวทมนตร์ไว้น่ะค่ะ

เช่นนั้น...

นิคาริ

ก็จะร่วมมือให้ค่ะ แต่มันจะให้ฟรีๆ ไม่ได้นะคะ

แค่ช็อกโกแลตอย่างเดียว มูลค่ามันจะไม่พอเหรอคะ?

ใจมันก็สั่นคลอนอยู่เหมือนกันค่ะ... น่าจะต้องขออะไรเพิ่มอีกหน่อย

...คุณต้องการตัวผมเหรอครับ?

ถูกต้องแล้วค่ะ

แค่เวทมนตร์แสงอย่างเดียว มันช่างถูกเกินไปสำหรับชีวิตของผมที่จะมอบให้รอมารุงแล้ว

คุณก็คิดเหมือนกันใช่ไหมคะ? ผู้ชายที่แค่มีเวทมนตร์แสงให้ซื้อ คงไม่คู่ควรกับตระกูลดยุคโรมาลังหรอกค่ะ

ปากเก่งจังเลยนะคะ งั้นเราทำแบบนี้กันเถอะค่ะ

ดิฉันอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้ค่ะ

ขอให้ดิฉันร่วมเดินทางไปในการต่อสู้กับเผ่าปีศาจครั้งหน้าด้วยนะคะ

!?

การเสนอทางออกหลังจากถูกกดดัน นี่คือศิลปะการเจรจาที่พื้นฐานมาก แม้จะเรียบง่ายแต่มันก็ถูกต้อง

เจ้าหญิงแห่งโรมาลังที่ทำให้ลำบากใจเหลือเกิน นี่มันเรื่องตลกอะไรกันเนี่ย

คือว่า... ทำไม่ได้ค่ะ

เมื่อวันก่อนมีกลุ่มอัศวินขอให้ไปร่วมเดินทาง แต่ดิฉันปฏิเสธไปค่ะ

เพราะว่ามันไม่สามารถรับประกันชีวิตได้เลยค่ะ

พวกเราไม่อนุญาตให้มีผู้ติดตามร่วมในการต่อสู้ของเรา

ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ

ถึงจะดูเป็นแบบนี้ แต่ฉันเป็นคนแห่งโรมาลังนะคะ?

เมดที่อยู่ข้างกายคุณคนนั้นน่ะคะ ได้เห็นเธอสู้กับนายช์แล้ว

ตอนนั้นคุณบอกว่าไม่ต้องการตัวถ่วงนี่คะ

แต่ว่าดิฉันแข็งแกร่งกว่าเมดคนนั้นอย่างเห็นได้ชัดเลยค่ะ

จะลองให้ดูไหมคะ?

ลองโจมตีดิฉันด้วยมีดเล่มนั้นได้เลยนะคะ

กำลังเสริมพลังมานาอยู่นะคะ

...เอาจริงเหรอ!?

โยนมีดอีกเล่มมาให้ด้วยเหรอเนี่ย

ช่างใจร้ายเสียจริงนะคะ

ปฏิกิริยาตอบสนองและความกล้าหาญที่สามารถรับการขว้างของผมได้

แถมยังสามารถทำให้พลังงานจลน์ของมีดที่หนักเบาอย่าง 'แสง' นั้นเป็นกลางและกักขังได้ด้วยพลังงานที่เข้มข้นขนาดนี้...

หึ

ความเร็วการตอบสนองอะไรกันเนี่ย

หึ ไม่เลวนี่นา

ถ้าใช้เวทมนตร์แล้วทำความเร็วได้ขนาดนั้น

แพ้ไม่ไหวแล้ว...!

พลังมานาขนาดนั้นและการปล่อยพลังในชั่วขณะ

เป็นคู่ต่อสู้ที่กินได้มากกว่าที่คิดแฮะ...

แต่ว่าฉันมีเวทมนตร์ท่องคาถาความเร็วสูงนะ!

นอกจากนั้นยังมี การท่องคาถาแบบหลายชั้น และการเปลี่ยนคุณสมบัติด้วย...

ต้องยอมรับในความสามารถของคุณนะ

แต่ทว่า "เฝ้าดูอยู่" นี่เป็นเรื่องที่น่าแปลกดีนะ

คุณคงไปร่วมงานปาร์ตี้เปิดตัวของนายช์มาสินะ...

เพราะว่าถนัดการปลอมตัว เลยแอบไปค่ะ!

...ถึงขนาดนั้นแล้วทำไมถึงไปอยู่ที่งานนั้นล่ะ?

ทำไมเหรอ

ทำไม...ล่ะ?

...ก็อย่างนั้นค่ะ

...ก็เลยเป็นห่วงนิดหน่อย เลยมาจับตาดูเท่านั้นเองค่ะ

เพราะว่าเพื่อนสมัยเด็กตัวป่วนคนนั้นกำลังจะเดินไปสู่จุดจบที่น่าปวดหัว