ตอนที่ 6.1

หวานนิดๆ ขมๆ อร่อยสุดๆ ไปเลย!

ช็อกโกแลตเหรอ... ใช่ไหมเนี่ย ของนี่อร่อยดี!

โอ๊ะ ไว้เดี๋ยวฉันเก็บกวาดนะ

เป็นขนมที่ใช้พืชจากเขตร้อนเป็นวัตถุดิบนะ

พอธุรกิจเครื่องสำอางของオルナนิ่งแล้ว ก็ตั้งใจว่าจะเริ่มธุรกิจขนมด้วย

.....!

เดีย

นี่มันคาถาแบบ... !

ดูเหมือนจะเขียนคาถาได้แล้วนะ

งั้นให้ฉันดูหน่อยสิ

แกร๊ก...

เวทมนตร์กลับแรงโน้มถ่วง!

สุดยอดเลย ในที่สุดก็ทำได้แล้วเหรอ!

ไม่คิดเลยว่าจะโดนแซงหน้าแบบนี้...

ฟุฟุฟุฟุ

รูกนี่หัวแข็งจริงๆ นะ

เป็นไง? ไอเดียนี้มัน...

เป็นไง? เริ่มเคารพพี่สาวฉันบ้างรึยัง~?

...เดี๋ยวก็เริ่มยกย่องพี่สาวฉันแล้วสินะ

เคารพมานานแล้วน่า

ด้วยอันนี้ก็จะทำมันให้สมบูรณ์ได้แล้ว

มันคือเวทมนตร์ท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดที่ฉันคิดออกในตอนนี้

...ได้เวลาแล้วสินะ

เดือนหน้าอีกครั้ง

...อืม

จะมาเจอคุณนะ

งั้นเจอกันเดือนหน้าอีกทีนะ!

...เวลามันผ่านไปเร็วจริงๆ นะเนี่ย

แกร๊ก

ตลอด 2 ปีที่ผ่านมา...

ออร์นาที่พี่ชายทำ

แล้วสิ่งที่พี่ชายเลี้ยงดูมาในเมืองนี้

ฉันจะปกป้องเอง

งั้นก็ต้องกลับมาหาฉันให้ได้นะ

“เชื่อเพื่อที่จะสงสัย” นั่นเป็นคำพูดติดปากของคุณพ่อเลยล่ะ

—คุณรูกครับ

น่าสงสารจังเลย ทั้งที่เป็นญาติแท้เพียงคนเดียว

โดนโจรปล้นอีกแล้ว ดวงซวยจริงๆ เลยนะคนนั้น

พ่อของฉันเป็นนักธุรกิจผู้เก่งกาจ ที่พาฉันออกจากชนบท แล้วก่อตั้งบริษัทการค้าให้ใหญ่โตขึ้นได้ในรุ่นเดียว

มาร์ฮา ไม่เป็นไรนะ

แม้แม่จะไม่อยู่ แต่ตั้งแต่เด็กฉันก็เคารพพ่อมากๆ และเติบโตมาพร้อมกับคำพูดติดปากของท่าน

ให้ฉันปกป้องเธอแทนเขาเองนะ

วางใจเถอะ

ชายคนนั้น ที่เป็นเหมือนแขนขวาของคุณพ่อมาตลอดตั้งแต่เราย้ายออกจากชนบท

สำหรับฉันที่ไม่มีที่พึ่งอื่นเลย ชายคนนั้นคือคนเดียวที่พึ่งได้

ดังนั้นฉันจึง

สงสัยในผู้ชาย และสืบหาข้อมูลของผู้ชายคนนั้น

และฉันก็รู้เข้า ว่า

ไอ้หมอนั่นแหละ คือคนที่ทรยศพ่อ ชักจูงพวกโจรให้มาปลิดชีพพ่อ จากนั้นก็ยึดบริษัทการค้าไป แล้วกำลังจะมาฆ่าฉันอีกด้วย

เพราะอย่างนั้น ฉันจึงหนีมา

ขณะที่ซ่อนตัวอยู่ตามมุมรถบรรทุกที่มุ่งหน้าสู่เมืองใหญ่ ฉันได้ตั้งสัตย์สาบานว่าจะต้องทวงบริษัทการค้าของคุณพ่อกลับมาให้ได้สักวันหนึ่ง

สักวันหนึ่ง ต้องได้สิ

ถึงแม้จะมีความรู้ด้านการค้า แต่เด็กไร้ญาติที่ดูไม่เรียบร้อยก็ไม่มีใครรับจ้างหรอก

อาจเป็นเพราะประสบการณ์การเป็นเด็กเก็บขยะ ทำให้พวกเด็กๆ รู้จักร้านอร่อยๆ เยอะ เลยให้พวกนั้นเป็นไกด์นำเที่ยวในเมือง

ถ้าอย่างนั้นฉันก็รวบรวมเด็กข้างถนนในสลัม และลองเริ่มทำการค้าครั้งแรกดู

สำหรับเด็กที่มีพละกำลังดี ก็ให้พวกเขาวิ่งขึ้นภูเขาไปเก็บน้ำแข็งกับฟืน แล้วเอามาขายในสลัมในราคาถูก

การสอนของพ่อในการค้า นั่นแหละที่ช่วยฉัน—ทุกคนไว้ได้

แล้วเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ ก็จะได้เปิดร้านเล็กๆ ด้วยกันกับทุกคน...

ความฝันที่แสนจะหวาน—

ทว่า ด้วยโครงการการกุศลอย่างกะทันหันของคุณภรรยาของเจ้า领主 (ลอร์ด)

ท่านก็เริ่มพูดว่าจะให้ความสำคัญกับสวัสดิการ แล้วก็เริ่มทุ่มเงินรายได้ที่เหลือเฟือของเมืองมุลเตอุออกไปตามใจชอบ

เมื่อมีเงินอุดหนุนจำนวนมาก โครงการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ถูกสร้างขึ้นตามที่ต่างๆ

และก็ได้เริ่มการล่าเด็กกำพร้าในทันที

ความฝันอันหอมหวานของฉันก็จบลงแค่นั้นเอง

ฉันกับพวกพ้องก็ถูกจับได้ซะแล้ว

ทุกคนถูกส่งไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

อ๊ะ!

อา...

...มันกำลังจะคลายนะเนี่ย เจ้าคนชั่ว

เดี๋ยวฉันจะม้วนให้เอง

ขอบคุณนะ มาร์ฮา

เฮ้! เจ้าเด็กตัวเล็กที่พยายามจะหนีไปน่ะ

เจ้าหมอนั่นเป็นไงบ้าง?

จับมามัดมือมัดเท้า แล้วก็ตีร้อยทีไง เพื่อให้เป็นตัวอย่างให้คนอื่นเห็นใช่ไหมล่ะ

ค่าอาหารของพวกมันยังถือเป็นค่าใช้จ่ายที่สูญเปล่าอยู่เลยนะ แต่กลับมาเกาะแกะ เอามาทำงานเสริมแล้วผลงานก็ยังน้อยนิด แถมยังมาทำหน้าเย่อหยิ่งอีก

นี่ๆ... ถ้าจำนวนเด็กๆ ลดลง รายได้เงินอุดหนุนก็จะลดลงตามไปด้วยนะ

ต้องทำให้เจ้าเด็กพวกนี้รู้สถานะของตัวเองให้ได้สักครั้ง

ชิ

อ้อ ว่าแต่ว่า

มาร์ฮาน่ะ

น่าจะเริ่มมีลูกค้าได้แล้วล่ะนะ?

ถ้าดูท่าทางของนางเมื่อช่วงนี้แล้วนะ อยากจะกดลงไปเลย

คิกคิก... รับรองว่าของดีเลยล่ะ ด้วยของชั้นเลิศแบบนั้น แถมยังบริสุทธิ์ด้วย

จะได้ราคาสูงเลยล่ะครับ?

งั้นเหรอ งั้นสินะ

สำหรับมาร์ฮา ต้องให้อาหารที่มีคุณค่าเป็นพิเศษนะ? ต้องให้เนื้อแน่นๆ ด้วย

ต้องคอยจับตาดูให้ดีนะ? ดูสิ ว่าบอกอะไรไปแล้ว...

ไอ้เด็กที่เคยเอาลูกค้าได้แค่ครั้งเดียวแล้วก็ใช้การไม่ได้น่ะเหรอ?

ตั้งใจว่าจะได้ลูกค้าใหญ่ แล้วทำเงินก้อนโตแท้ๆ แต่กลับโดนทำแรงนิดหน่อยเอง

อ่า เจ้าคนที่จิ้มมีดเข้าหน้าตัวเองเนี่ย

หัวคงจะบ้าไปแล้วมั้งเนี่ย

ช่างเถอะ แล้วนี่มาร์ฮา ฮิฮิฮิ

พอมีลูกค้าได้แล้ว ก็ถือว่าเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แล้วสิ

ไม่เอา

หลังจากนี้ฉันก็จะสนุกไปตามทางแล้วกัน

อยากจะไปร่วมวงด้วยจังเลยนะ...

ไม่เอา

ช่วยด้วยคนใดสักคน!