ตอน 37: Chapter 37

เหรอคะ... อ๊ะ... อย่างนั้นเองเหรอ? อ๊ะฮ่าฮ่า ไม่ใช่ซะหน่อยนะ~...

...?

หลัว...? เข้าไปได้ไหมคะ?

อ๊ะ

... ได้สิ~

... ฮิ...

มอง

... นี่ เมื่อกี้มีใครอยู่เหรอ...?

เอ๊ะ... ไม่มีนี่นา?

...?

ซู

ซุเฮ

ใช่

เอ๊ะ... ไม่มีอะไรเลยสักอย่างเลยนะ

...

ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรนี่นา นี่ ดูสิ?

...ซุระ

... ขอโทษนะ นึกว่าไปเก็บแมวจรมาอีกแล้ว...

เอ๊ะ ไม่ใช่ซะหน่อยนะ~

... กินข้าวเที่ยงไหม?

... ?

อืม เดี๋ยวไปนะ

จะติดเครื่องมือไว้เฝ้าดูอาการสักพักนะ...

เปล่า... เมื่อครู่ คุณจิกุมิ บอกว่า "คุณหวงมากเกินไปแล้วนะ ถ้าจะแอบดูก็เลิกหน่อยได้ไหมคะ" น่ะ...

อา... เกือบไปแล้วนะเนี่ย~

ฟุ

คุกคุกคึ... ก็อย่างว่าแหละ เสียงของข้ามีแค่เจ้าคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยินนะ

แต่ว่าเรื่องของเจ้า 'กุรุกุรุ' คนนี้ ห้ามไปบอกใครเด็ดขาดเลยนะเว้ย~

เข้าใจไหม?

อ๊ะ ใช่แล้วสิ

พี่น้อง

... นี่ คุณ ที่เรียกว่า "พี่น้อง" น่ะ คืออะไรเหรอคะ?

อ๊ะ? เจ้าไม่รู้เรื่องแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย

มันแปลว่า 'พี่น้อง' ไง

โอเคไหม?

เอ๋~ คุณกุรุกุรุเป็นพี่น้องของผมเหรอครับ!?

โอ๊ะ!

คุคุ...

ก็... ใช่สิ ก็พูดแบบนั้นได้เหมือนกันนะ

ดีใจจังเลย~ ผมอยากมีน้องสาวหรือน้องชายตั้งนานแล้ว~

นี่! 'พี่' น่ะคือฉันต่างหาก!! เจ้ามันน้องนะ!!

เอ๊ะ ทำไมล่ะ!? คุณออกมาช้ากว่าไม่ใช่เหรอ!?

อุฟุฟุฟุ...

ฉันแค่เพิ่งโผล่ออกมาเมื่อเร็วๆ นี้เอง แต่ฉันอยู่ในตัวเจ้ามาตลอด

เอ๊ะ... อย่างนั้นเหรอ?

คุกคุกคึ... ก็บอกแล้วไงว่าข้ารู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าน่ะเยอะแยะเลย~?

เรื่องที่เจ้าเกลียดแครอท

ชื่อน้องแมวที่เป็นเพื่อนของเจ้า...

เรื่องที่เจ้าแอบชอบคนอื่นจนถึงปีที่แล้วด้วยนะ~

อ๊ะ? เอ๊ะ!? ไม่นะ~!! ไม่ได้นะ!!

ให้ตายสิ... เจ้าหมอนี่หน้าเหมือนฉันสมัยก่อนเป๊ะเลยนี่นา...

ก็แค่... มีบางส่วนที่แตกต่างอย่างชัดเจนเท่านั้นเอง...

นี่ หลัว เจ้าชอบพี่จิกุโบะกับพี่สาวราดิโอใช่ไหม?

เรื่องแบบนั้นไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเป้าหมายของข้าหรอกนะ...

ชอบมากๆ เลยค่ะ!!

ก็ใช่น่ะสิ~

จริงๆ แล้ว ที่ข้าปรากฏตัวขึ้นก็เพราะว่า...

เขตคูชินจิ อดีตสถานีชิจู "เสาเอียงกิกะ"

กำลังเล็งมาที่พวกเรา...!?

ใช่แล้ว... 'รถเข็น' นั่นแหละคือตัวร้าย

เมื่อก่อนเราสู้กับผู้หญิงที่ใส่หน้ากากบนเรือใช่ไหม?

อา!! คนที่กลั่นแกล้งพี่จิกุมิอยู่นั่นไง!!

เจ้าคนนั้นมีหัวหน้าแก๊งที่เก่งและร้ายกาจกว่านั้นอีกนะ

เอ๋!? คนนั้นก็เก่งมากๆ เลยนี่นา...!?

คุณหัวหน้าไม่ใช่แค่นั้นนะ

เอ๋~!?

ผะ... ผม...

...

น่ากลัวนิดหน่อย...

จิกุโบะกับราดิโอสู้รถเข็นไม่ได้หรอก

ต้องโดนฆ่าแน่ๆ เลย~...

เจ้าเองก็คงจะเริ่มสังเกตแล้วล่ะ

ว่าตัวเองแข็งแกร่งกว่าจิกุโบะแล้วน่ะ

...

ฉะ... คือว่า...

ถ้าจะปกป้องสองคนนั้นได้ ก็มีแค่เจ้าคนเดียว

จงฆ่าซะก่อนที่จะโดนฆ่า!

เข้าใจไหม

...

ว... เข้าใจแล้ว

ผม... จะทำเอง

จริงๆ แล้วอยากจะลงมือด้วยตัวเองนะ แต่ว่า

คุกคุกคึ... เด็กดีนะ

จิตใจของเจ้านี่... แข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้เยอะเลย

การจะช่วงชิงอำนาจการควบคุมทางร่างกายของเจ้านี่ ดูจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ

เพราะว่าถูกรักมาตั้งแต่เด็กสินะ... หรือเปล่า

ฟุน............ ก่อนอื่นต้องควบคุมการกระทำของเจ้านี่ให้ได้ก่อนล่ะ...

นี่ แล้วแบบนั้น... ผมต้องทำยังไงดีครับ?

อา~ ... ยังไงก็รอก่อนอีกหน่อยนะ

...

มะ...? ทำอะไรเหรอ?

ที่ตั้งใจมาที่นี่ ก็เพื่อจะให้รับ 'เจตนาฆ่า' ในเมืองได้ง่ายขึ้นน่ะ

เจตนาฆ่า...

เจ้ามีความสามารถในการรับรู้ 'เจตนาฆ่า' ของศัตรูแล้วเปลี่ยนมันเป็นพลัง

แล้วก็ใช้มันควบคุมตำแหน่งของเจ้าตัวนั้น

เพราะว่ารถเข็นต้องอยู่ใจกลางของกระแสเจตนาฆ่าที่มหึมาแน่ๆ เลย

บางครั้งมันก็เกิดขึ้นใช่ไหม...? ตอนที่มันพุ่งเข้ามากระตุ้นแบบ "วูบ!" แล้วอยากจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง

...อืม

แต่ว่านะ......

ก็แบบว่า...... พี่จิกุมิบอกว่า "อย่าใช้พลังตามอารมณ์นะ ควบคุมมันไว้" ......

ฟุน......

นี่ หลัว

ความสามารถของเจ้ามันเป็นพรสวรรค์พิเศษนะ!

เป็นพลังที่คนอื่นไม่มี!! ฟังไว้ให้ดีนะ!! ถ้าไม่มีพลังพิเศษนี่

เจ้าจะไปเป็น 'พิเศษ' ของคนอื่นไม่ได้หรอกนะ...

ก็อย่ากลัวที่จะใช้พลัง... เข้าใจไหม?

...!!

อึก... ครับ...

เมื่อกี้คือ...

คุกคุกคึ... เป็นอย่างที่พูดกันไว้นั่นเอง

ถ้างั้นก็... จะไปสำรวจสถานการณ์ศัตรูกันไหมครับ

~ไปทางโน้นแล้วนะ

ระวังนะ!!

อึ้ก

ฮั่ก

... ย่ะ

ไอ้สารเลววววว

...

ฮือ

น... นั่นการเคลื่อนไหวอะไรน่ะ... แข็งแกร่งเกินไปแล้วสิ

อืมม... น่าหงุดหงิดชะมัด แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ...

เอาล่ะ จะทำยังไงดีล่ะ...

พี่จิกุมิเคยบอกไว้

ว่าไม่ว่าจะเป็นใครก็ต้องมีจุดอ่อนเสมอ ให้ดูให้ดีนะ

ฟุน... เป็นเหตุผลของพวกตัวเบี้ยนี่นา

แต่ว่า... ตอนนี้มันก็คงจะจำเป็นสินะ...

เซจิจิ

ชิซู เมื่อกี้ได้ยินอะไรไหม?

เอ่อ...? เสียงเศษซากถล่มนี่นา

ว่าแต่ ถ้า 'กายภาพบำบัด' เสร็จแล้วก็รีบเปลี่ยนชุดเลยนะ

วันนี้ที่บริษัทคิโอกิ ฟุกุบุตสึซัง ไข่ลดราคาพิเศษด้วยล่ะ

ตอนกลับจะแวะไปซื้อนะ

ค่ะ

ห้องอินุยุ

ออกมาเลย

เดี๋ยวก่อนนะ... อยู่นิ่งๆ ก่อน

นี่ แล้วเล่นกันยังไงถึงได้บาดเจ็บขนาดนี้ล่ะ?

อาจจะฝึกเอาหัวโขกอยู่ก็ได้

เอ๊ะ...

คะ... ฝึกเอาหัวโขก...

ห๊ะ~?

หะ... นี่ไง!! ถ้าผมแข็งแกร่งขึ้นอีกหน่อย

ทุกคนก็น่าจะอุ่นใจขึ้นนะ~

...?

อะไร... งั้นเหรอ...?

...

อึก...

ผม...

ถ้าคุณมีชีวิตอยู่ได้ด้วยความสดชื่นของตัวเอง ก็แค่นั้นก็ดีใจแล้วครับ...

...

อาฮะ

อื้อ!!

... เค๊ะ

นี่ เจ้าอูมิ

เรื่องที่เราจะโค่นเก้าอี้ล้อเลื่อนน่ะ... ไม่ลืมใช่ไหม

อึ้ก... จำได้สิ

แต่ว่า... คนที่แข็งแกร่งขนาดนั้นจะทำยังไงล่ะ...?

ฝากให้ฉันคิดเอาไว้

วันนี้เองที่ฉันรู้ว่าเจ้าคนนั้นก็มีจุดอ่อนเหมือนกันนะ

เอ๊ะ!? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...

คุรุกุรุคุงสุดยอดจัง~ รู้ทุกเรื่องเลยนะ...

สงสัยจะเป็นพี่ชายของผมจริงๆ ด้วยนะ ฟุฟุ...

... ฟุน เจ้าอะมะจังนี่นะ

ให้ตายสิ... เจ้าคนนี้ก็อ่อนหวานเกินไปจนเสียการควบคุมไปแล้วสินะ...

"ถ้าคุณมีชีวิตอยู่ได้ด้วยความสดชื่นของตัวเอง ก็แค่นั้นก็ดีใจแล้ว" เหรอ...?

ผู้หญิงที่เป็น "อาจารย์สอน" ของฉันน่ะ คิดถึงฉันเป็นแค่หนูทดลองเท่านั้นเอง...

โอ๊ะโอ...

นี่... เรื่องเกี่ยวกับอาจารย์นี่นะ

ไม่ใช่การค้นพบที่น่าตกตะลึงเหรอคะ?

นี่

คุณมะซาวะ

เป้าหมายต่อไปคือ...