เอาล่ะ………เอ่อ
ก็...นี่แหละคือการปฐมพยาบาลฉุกเฉินสินะ
แล้ว...คุณจะอธิบายให้ฟังใช่ไหม
ว่าทำไมถึงมานอนนองเลือดอยู่ตรงหน้าผมล่ะ
......
ตกใจหมดเลย ตอนกลับมาจากร้านสะดวกซื้อ เธอก็โผล่มาแบบปุบปับเลยนะ
เกลียดอยู่แหละ
ก็นึกว่าเธอจะเกลียดพวกเรามากกว่าเดิมซะอีก เลยระวังตัวไว้...
ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้นสินะ?
หึ...อ้อ อย่างนั้นเอง
การที่ชุบชีวิตอาจารย์ขึ้นมาได้นี่เป็นสิ่งที่ต้องไม่เกิดขึ้นเด็ดขาด...
แล้ว...? มีอะไรเหรอ?
......
...เฮ้ย พูดอะไรสักอย่างสิ นี่!
โจคุสุเมะ
ไอ้เจ้า 'ตากะปวดหัว' แกเป็นอะไรไป?
อืม...?
......อูว...
เอ๊ะ...พูดขึ้นมาแล้ว...
ถูกแย่งไป...
โดยเจ้าหมอนั่น...!
เอ๊ะ...
วายุฟื้นคืนชีพ...!?
วายุ...?
อ๊ะ...ก็จริงด้วยสิ คุณยูริไม่ได้เล่าให้ฟังอย่างละเอียดเลยนี่นา...
วายุเนี่ย เป็นร่างจำลองของลมที่อาจารย์สร้างขึ้นมานะ
เหมือนลมมากเลยล่ะ แต่ว่านิสัยนี่มันเหมือนเด็กๆ อ่ะ หรือว่าจะเรียกอีโก้สูงดี...
เอ๊ะ!? รุ่นพี่ลมที่นิสัยเด็กและทำตัวเป็นคุณชาย...?
อ่ะ เดี๋ยวสิ ตอนนี้อย่าเพิ่งสนใจตรงนั้นสิ
เมื่อ 3 ปีก่อน... โทโคะได้ต่อสู้กับเจ้าตัวนั่นจนสิ้นใจไป...
...อึก!!
สุดท้ายลมก็เป็นคนจัดการให้... แล้วสิ่งที่ฟื้นคืนชีพจากเซลล์ของเจ้าตัวนั้นก็คือเจ้าตัว 'วายุ'
ก็คือเจ้าตัวที่ผมเคยสู้ด้วยที่เรือสมบัติไงครับ...
แล้วก็... คราวนี้บุคลิกของวายุได้ตื่นขึ้นมาในตัวเจ้าตัวนั้น แล้วก็ชิงสมองปลาหมึกหัวปวดไป แล้วก็จากไป... ครับ
คือว่า... ในตอนแรกเลยน่ะครับ...
......เข้าใจแล้วครับ...
ทำไมถึงเลือกที่จะเลี้ยงเจ้าตัวนั้นล่ะครับ...?
ก็เพราะว่า... เดิมทีเจ้าตัวนั้นคือ...
ศัตรูของคุณโทโคะ... ใช่ไหมครับ?
น...นั่นคือ...
......
เพื่อโทโคะสิ
!!
เซลล์ของวายุ... ก็ถึงแม้ว่าเดิมทีมันจะเป็นของผมเองนะ
ถ้าใช้พลังในการฟื้นฟูของมัน ก็อาจจะทำให้โทโคะกลับมามีชีวิตอีกครั้งก็ได้นะ—
ไม่จริงเหรอ?
......ใช่แล้ว
ผม... ไม่อยากจะยอมแพ้ต่อน้องสาวที่ตายไปเพราะความผิดของตัวเอง
ต่ำ
ก็ต้องอาศัยพลังของคนที่ฆ่าน้องสาวตัวเองนี่แหละ...
ฮ่าฮ่า...
ถ้าอยากจะหัวเราะ
โทสุ...
พี่ที่อ่อนแอ... น่าสมเพช...
จงหัวเราะเถอะ...
จงหัวเราะให้ได้!!!
จะไม่หัวเราะนะ
น้องสาวเพียงคนเดียว
ผมเองก็... ถ้าอยู่ในสถานการณ์เดียวกับนาย ก็คงทำแบบนั้นเหมือนกัน
......
นักเรียนคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่ชั้น A ต่างก็กลัวผมที่เป็น "นักเรียนอันดับหนึ่ง"
ตอนที่ผมยังอยู่ในโรงเรียนน่ะนะーー
และไม่กล้าที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยเลยแม้แต่น้อย
B
ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนั้น...
↑คนที่ไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะโง่ขนาดไหน
มีคนชอบมาโจมตีผมอยู่บ่อยๆ น่ะ...
อ่อนแอมากเลย
พอเลย! เดี๋ยวโดนฆ่าเอานะ
ก็ชินแล้วอยู่แล้วกับพวกที่เล็งสายรัดแขนของนักเรียนอันดับหนึ่ง ก็เลยปัดๆ ไปเฉยๆ น่ะ...
จนกระทั่งได้รู้ว่านายก็มีน้องสาว
ก็เลยเข้าใจว่าที่มาท้าทายผมก็เพราะอยากจะแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องเจ้าตัวนั้นได้ ในโรงเรียนที่มันเป็นแบบกฎผู้แข็งแกร่งกินคนอ่อนแอนี่ไง
ไม่สิ ก็เลยคิดว่า
ถ้าทำถูกวิธีนะ
ก็น่าจะเอาชนะได้มั้ง
ว่า "นายก็เหมือนกับผม" น่ะ
การที่มันจะลบเจตนาฆ่าออกไปน่ะ...
มันก็เริ่มรู้สึกผูกพันขึ้นมาเอง
แล้วนายล่ะ ไม่รู้สิ...
●
ผม... คิดว่านายเป็นเพื่อนนะ
ผมนะ...
เป้าหมายของวายุเข้าใจนะ
เขาบอกให้พาฉันไป เพราะอยากจะฆ่าฉันใช่ไหม?
จะช่วยมือให้ไหมล่ะ
นาโอมิ
......
อึก
ฮะกิ๊ก
กิฟุ้
......
......
แปะ
แล้ว... เจ้านั่นอยู่ตรงไหนล่ะ?
คุณราดิโอ
ค... เขตโคชิน...
"หอคอยไกกา" น่ะ
กำลังจับเป็นตัวประกันอยู่...
เอ๊ะ!?
ดร. เป็นผู้มีพระคุณสำหรับพี่น้องพวกเราด้วยนะ
นาโอมิ ก่อนจะไป ขอให้เช็คก่อนได้ไหม
ถ้าจะล่อให้ออกมาอย่างแน่นอน ก็น่าจะสมเหตุสมผลนะ...
วายุ...
...อะไรเหรอ?
ไม่สิ นาโอมิ...เหรอ
ถ้าถึงที่สุดแล้ว
......
ฆ่าได้ไหม?
......
......เวลาที่จำเป็นก็—
ผม... ด้วยมือคู่นี้เนี่ยนะ...
กรี๊ดดดดดดดดดด...อึก!
ให้ตายสิ...ถ้าโดนแย่งเสาอากาศสำหรับประมวลผลสมองไปนี่...ก็จะทำอะไรไม่ถูกเลยเหมือนกัน
วายุ
หัวจะระเบิดดดดด!!!
อาการปวดปลาหมึกนี่มันเจ็บขนาดนี้เลยเหรอ!?
เจ้านาโอมิ... สัมผัสประหลาดไปแล้วรึเปล่า...!?
เฮ้!!
นาโอมิ... ไม่ใช่คุณวายุนะ!!
อู้ววววววว...อึก!
อาการปวดปลาหมึกนั่นมันยังเป็นความเสียหายที่รุนแรงเกินไปสำหรับสมองของนาโอมิ
ได้โปรด... พอเถอะนะ
หึ... ขอโทษนะ แต่นี่มันไม่ใช่ร่างกายของนาโอมิแล้ว
มันเป็นของฉันแล้วววว!!!
เจ้าคนนี้แข็งแกร่งจัง...
ถ้าจะเอาชนะเจ้าตัวนั้นได้ล่ะก็... ต้องหาจุดอ่อนเท่านั้นแหละ
นั่นคือการโจมตีที่ไม่มีเจตนาฆ่า...!
จ... จุดอ่อนเหรอ...?
นี่ก็เป็นเบาะแสที่นาโอมิสอนไว้ด้วยนะ
พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้าใช้ 'ปลาหมึกปวดหัว' ที่สามารถลบ "เจตนาฆ่า" ออกไปได้นี่ล่ะก็...
คุคุคุคุ...
ที่ก่อนหน้านี้นาโอมิพ่ายแพ้ไป มันไม่ใช่แค่เพราะพลังไม่พอ
อาวุธชิ้นนี้...
ร่างกายของสายลมกับร่างกายของผมสามารถรับรู้และเปลี่ยนเจตนาฆ่าให้กลายเป็นพลังได้ แต่ว่า...
ในทางกลับกัน
เหมาะสมกับผมที่สุดเลย!
มันจะ둔感กับการโจมตีที่ไม่มีเจตนาฆ่า...
อึก... โอ้โฮโฮโฮโฮโฮโฮอออออออ
ฮ้าาา~...
เสร็จแล้ว... อ่า
คุกคุกคุก...
นี่นะ... คุณวายุ
ซี
นาโอมิ...
......ไม่อยู่แล้ว
ตรงนี้มีแค่ผมคนเดียว
ไม่สิ... มีนะ
......
3 ปีก่อน...
ตอนที่นายมาที่เกาะโอนิจิ
ทำไมนายถึงรู้เรื่องแบบนั้น
ที่ผ่านมาเคยเฝ้าจับตามองนายอยู่
แล้วก็รู้ด้วยว่า
นายเป็นคนเถื่อนสุด ๆ เลยนะ แต่แก่นแท้ของนายคือ...
ก็แค่เด็กคนหนึ่งเอง
เป็นเด็กที่กระหายความรัก
อีกอย่างก็คือ...
และโดดเดี่ยว
......นั่นเอง
แล้วมันจะทำไมกันเล่า!?
นึกว่าจะเอามาเป็นตัวประกันได้ซะอีก...
จะฆ่าเดี๋ยวนี้เลยไหม
อ๊าาาาาา~~!?
......
ตอนที่ถูกมางาซาวะโจมตี... ก็คุณเป็นคนบอกให้ผม 'หนีไป' ไม่ใช่เหรอ...?
!!
...
นั่นเป็นเพราะว่า... ถ้าโดนเจ้าตัวนั้นจับได้ตรงนั้น แผนของผมจะพังหมดเลยไง...
จริงเหรอเนี่ย...
ก็เพราะว่านาย
เอ๊ะ?
คุณราซิโอจัง ไปกันเถอะ!! บอกว่า "รีบไปหนีด้วยกันนะ"
...อืม? อะไรนั่น...
เปล่า... คุณพูดว่า "ไปกับราดิโอสิ" ไม่ใช่เหรอ...?
กะ... ก็ไม่ได้พูดนี่นา โค
...ฟุฮ่าๆ...
อาาา~!? อะไรผิดปกติกันนี่!!
ไม่สิ... คือมันตรงกับนาโอมิมากเลยนะ เวลาโกหกไม่เก่งน่ะ
...!!
...
กลับกัน
นาโอมิเหมือนคุณวายุสินะ... ต้องเป็นแบบนั้นแน่
นะ... ฉันรู้สึกว่านายไม่ใช่คนเลวโดยสายเลือดเลย
เพราะฉะนั้น...
นาโอมิก็ยัง
อยู่ตรงนั้น
เชื่ออยู่
พอแล้วไหม?
ทำแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ
......
เหมือนกันได้ไงกัน
นาโอมิก็มีสิ่งที่เหมือนกันอยู่บ้างแหละ
......เอ๊ะ?
เหมือนกันได้ไงเล่า
นาโอมิกับ... ผมเหรอ...
ผมไม่มีเลยสักอย่าง
ใช่... สิ่งที่เหลืออยู่กับผมมีแค่สิ่งเดียว...
กับใครก็เป็น "พิเศษ" ของเขาไม่ได้เลยอย่างผม
ก็มีแค่สิ่งนี้เท่านั้นแหละ
นอกจากจะฆ่าแตงโมแล้ว
ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
......
จะทำยังไงดีล่ะ...
หืม...? คุคุคุคุ...
ฮื่อออ...
พูดถึงเรื่องนี้ก็มาถึงเลยสินะ
ว๊า
มาเลย!
คุนะ!
ไม่นะ...
รถเข็น!!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/21)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
บริษัทจำกัด แมจิลูเมียร์
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
แบล็คโคลเวอร์
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
อุบัติการณ์ลาสบอสสุดแกร่ง
เรย์ไวท์ จอมเวทดาบเหมันต์
สงครามเลือดอสูร
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
ตำนานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย
